ΛΕΞΙΜΑΡΓΙΑ

Παλιότερα, όταν θέλαμε να δηλώσουμε ότι κάποιος κάνει λογικά άλματα στα επιχειρήματα του, χρησιμοποιούσαμε τον συλλογισμό: «το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνόμος είναι όργανο, άρα ο αστυνόμος είναι μπουζούκι». Ο Πάσχος Μανδραβέλης, του οποίου τα κείμενα ως επί το πλείστον εκτιμώ ιδιαίτερα, έγραψε στην Καθημερινή του περασμένου Σαββάτου (26/1/07), στη στήλη του Απογραφές, ένα κείμενο που φέρει τον τίτλο « Η επιστήμη της σαχλαμάρας » και που ούτε λίγο ούτε πολύ εκσυγχρονίζει τον συλλογισμό που αναφέρθηκε στην αρχή: «πολλοί ψυχολόγοι λένε και γράφουν σαχλαμάρες, η ψυχολογία είναι επιστήμη, άρα η ψυχολογία είναι η επιστήμη της σαχλαμάρας.» Αφορμή για το κείμενο του Μανδραβέλη είναι το πρόσφατο πόνημα του γνωστού βρετανού «τηλεψυχολόγου» Όλιβερ Τζέιμς , ο οποίος μετά από πολλές συνεντεύξεις με επώνυμους ανακάλυψε τον ιό της “affluenza” που σε ωθεί να επιθυμείς χρήμα, ιδιοκτησία, ομορφιά και δόξα και ο οποίος τελικά σε κάνει να υποφέρεις από κατάθλιψη, φοβίες και διαταραχές της προσωπικότ...

Δεν μου αρέσουν τα τσουβαλιάσματα, ούτε και νιώθω να με δεσμεύει η μανία να μιλάμε πολιτικώς ορθά. Η λέξη αρχαιογκαγκά απλά δεν μου αρέσει, έτσι στις συζητήσεις με τον εαυτό μου (το πιάσατε το υπονοούμενο) χρησιμοποιώ συχνά την λέξη Ελλαδιστής (κατά το Δαρβινιστής) για να αναφερθώ σε αυτούς που πιστεύουν στα σοβαρά ότι ό,τι υπάρχει σε αυτό το σύμπαν ανακαλύφθηκε στην Ελλάδα. Φυσικά και οι Ελλαδιστές ανήκουν στην συνομοταξία των φουφουτολόγων, η οποία, ως γνωστόν, δεν έχει πατρίδα και σύνορα. Θα ήθελα να φτιάξω μάλιστα και μια ελλαδιστική αφίσα, αλλά μου λείπει το ταλέντο. Σε αυτήν θα εμφανιζόταν ο Φειδιπίδης καταϊδρωμένος και από κάτω η λεζάντα. “Wireless Network - a greek invention”. Και για να μην το ξεχάσω: This is a FunEL-friendly site!

Η φράση " dum spiro spero " (όσο ζω ελπίζω) παλαιότερα με ενοχλούσε αφάνταστα. Παρομοίως αντιπαθούσα και το « η ελπίδα πεθαίνει τελευταία ». Ο λόγος είναι απλός. Συνήθως τις παραπάνω φράσεις τις ακούς ως έκφραση παρηγοριάς μετά από μια αποτυχία ή δυστυχία. Άρα τις συνδέεις συνειρμικά με αρνητικά γεγονότα και αυτό όπως αναγκάστηκαν να μας δείξουν τα δυστυχισμένα σκυλάκια του Παυλόφ αποτελεί εγγύηση ότι κάποια στιγμή τα αρχικά ανεξάρτητα πράγματα θα γίνουν αλληλένδετα. Επίσης ενέχει και μεγάλη δόση μοιρολατρίας. Μια ζωή να κουβαλάς την τρύπια σημαία της ελπίδας καταντάει αφόρητα κουραστικό. Η εκδοχή της Μαρίας " dum spiro spero και θερίζω " μου άρεσε περισσότερο. Το επαναλάμβανε συνέχεια, έτσι το συνέδεσα με το όμορφο χαμόγελο της. Είχε κάτι το παιχνιδιάρικο και αυτοσαρκαστικό ο τρόπος που το έλεγε. Αργότερα με γοήτευσε ο προμηθεϊσμός του Καζαντζάκη: « δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύθερος ». Έσπασα τα μούτρα μου έχοντας χάσει κάθε ελπίδα ότι μπορώ ...

Μια τουλάχιστον δεκαετία της ζωής μου είχε ως σημεία αναφοράς τον Ντοστογιέφσκι και το αλκοόλ. Τα δύο αυτά σημεία αποτελούσαν τον καλύτερο τρόπο φυγής από μια καθημερινότητα που δεν ήταν και πολύ της αρεσκείας μου. Ήταν ταυτόχρονα και τα υλικά με τα οποία έκτισα τη μυθολογία μου. Έφτασα να πιστεύω ότι βυθιζόμενος στις αλκοολικές περισυλλογές μου, όποτε γούσταρα, μπορούσα να ανοίξω ένα από τα τετράδια που επιμελώς αγόραζα και να αρχίσω να γράφω τα αριστουργήματα μου. Αφέλεια θα μου πείτε, αλλά εκείνη την εποχή το πίστευα ακράδαντα. Με την πεποίθηση αυτή, κατάφερα να αρχίσω δεκάδες μυθιστορήματα, που τελείωναν άδοξα στην πρώτη σελίδα και να πιω δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, λίτρα αλκοόλ στις διάφορες παραλλαγές του. Και η μιζέρια χόρευε αμέριμνη. Αρκετά αργότερα κατάλαβα την πλάνη μου κι έτσι η ανθρωπότητα γλίτωσε από ακόμη έναν επίδοξο συγγραφέα. Αν ο Μισέλ Φάις, αντί για την «Η κουζίνα του συγγραφέα» είχε σκεφτεί να επιμεληθεί τη σειρά «Η κουζίνα του μη συγγραφέα» σίγουρα θα μπορούσα να...

Ο φίλος μου ο μαροκινός δεν πρόλαβε μάλλον να διαβάσει Ντοστογιέφσκι στην κόρη του, καθώς κάποιο πρωί επιστρέφοντας στο διαμέρισμα του μετά από ταξίδι, δε βρήκε ούτε γυναίκα, ούτε παιδί, ούτε τους εκατοντάδες τόμους βιβλίων που κοσμούσαν τις βιβλιοθήκες. Δεν βρήκε καν τις βιβλιοθήκες. Βρήκε ένα άδειο κυριολεκτικά διαμέρισμα. Η γυναίκα του τον είχε παρατήσει παίρνοντας ό,τι πολυτιμότερο είχε στη ζωή του, την κόρη του και τα βιβλία του. Πήρε μαζί της και την κασέτα με την Έλλη Λαμπέτη να διαβάζει Καβάφη που του είχα δανείσει λίγες ημέρες πριν, όταν μου ανάφερε ότι είχε μεταφράσει Καβάφη στα αραβικά. Σκέφτομαι ότι το μικρό κοριτσάκι θα είναι πλέον 20χρονη κοπέλα και βρίσκω πολύ άβολη τη σκέψη ετούτη. Έχουμε χαθεί με τον μαροκινό φίλο εδώ και αρκετά χρόνια, τον συναντούσα τυχαία μέχρι πριν από μια δεκαετία όταν κατοικούσαμε ακόμη στην ίδια πόλη. Την τελευταία φορά μου έδωσε έναν φάκελο με δημοσιεύσεις του και μου υποσχέθηκε να μου δώσει να διαβάσω τα πρώτα κεφάλαια από το βιβλίο που έγρα...

Έκλεισε το monitor. Μου έφαγε περισσότερο από δεκάλεπτο να διαβάσω τα καθέκαστα και τα σχόλια. Τον τελευταίο καιρό σπάνια πλέον προλαβαίνω να διαβάσω blogs. To monitor ήταν μια κάποια λύση για να μαθαίνω στα γρήγορα για τα νέα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας και να ανακαλύπτω νέες ενδιαφέρουσες παρουσίες. Τώρα πάει κι αυτό. Η δεκάλεπτη προθεσμία που έχω θέσει και δεν σκοπεύω να παραβώ δεν μου αφήνει περιθώριο να σχολιάσω το γεγονός και ίσως έτσι είναι καλύτερα, καθώς αυτό θα το κάνουν δεκάδες άλλοι. Σε λίστες ταχυδρομείου, φόρα συζητήσεων και λοιπούς δικτυακούς τόπους είναι συνηθισμένο φαινόμενο να παρουσιάζονται τέτοιες δραματικές κορυφώσεις. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια που ασχολούμαι με το διαδίκτυο οι ιστορίες επαναλαμβάνονται. Και δεν νομίζω ότι θα αλλάξει η κατάσταση στο μέλλον. Οι πρωταγωνιστές, ο τόπος, οι αιτίες και οι συνθήκες αλλάζουν, όλα τα άλλα είναι απελπιστικά όμοια και ανθρώπινα.

Είπα να δώσω μια τελευταία ευκαιρία στο μπλογκ μου. Λίγο πριν τη διαγραφή του, αποφάσισα να γράφω με το χρονόμετρο να τρέχει για 10 λεπτά, ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι. Βαρύγδουπες προχειρότητες. Γραφιάς δεν είμαι κι έτσι δεν φοβάμαι μην εκτεθώ ανεπανόρθωτα. Βέβαια σκέφτομαι εσένα τυχαίε αναγνώστη και σου ζητάω προκαταβολικά συγγνώμη για την ταλαιπωρία. Αν δε με βρεις του γούστου σου, ξέχασε με. Είναι τόσο εύκολο. Αυτές τις ημέρες άρχισα να ξαναδιαβάζω τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι και σελίδα την σελίδα διαπίστωσα και πάλι ότι δεν έχω άδικο που το θεωρώ το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Έχω μπει σε αρκετούς κόσμους συγγραφέων, αλλά οι αρρωστημένοι κόσμοι του Ντοστογιέφσκι είναι νομίζω οι πιο ανθρώπινοι. Πρώτο τραπέζι πίστα στην ανθρώπινη ψυχή, δεν είναι και μικρό κατόρθωμα. Εδώ και μια δεκαετία δεν διάβασα ούτε μια σελίδα Ντοστογιέφσκι, ικανοποιώντας μια απόφαση να παρατήσω την ανθρώπινη ψυχή στην ησυχία της. Αλλά φέτος επιστρέφοντας στο πατρικό μου σπίτι κι έχοντας για...

Το τραγούδι με τον παραπάνω τίτλο και την απλή μελωδία με έχει στοιχειώσει τον τελευταίο καιρό. Το έχω ακούσει αρκετές δεκάδες φορές. Η φωνή, τα γυρίσματα της, το πάθος, η αραβική γλώσσα που δεν καταλαβαίνω - και γίνεται κομμάτι της μουσικής - δημιουργούν ένα μείγμα αξεπέραστα γοητευτικό. Σαγηνευτικό. Ερμηνεύτρια του τραγουδιού είναι Asmahan, η Βασίλισσα του Βουνού, όπως την αποκαλούσαν οι συμπολίτες της στην Σουέιντα της Συρίας. Στα μάτια μου όμως φαντάζει ως Νεράιδα. Η ζωή της ξεκίνησε από το νερό και κατέληξε σε αυτό. Από το Αιγαίο στο Νείλο. Στα 26 χρόνια που πρόλαβε να ζήσει έκανε εμπειρίες που μερικοί από εμάς θα χρειάζονταν αρκετές ζωές για να τις ζήσουν. Παντρεύτηκε τρεις φορές, απέκτησε μια κόρη, έπαιξε σε κινηματογραφικές ταινίες, ηχογράφησε τραγούδια και υπήρξε ακόμη και μυστική πράκτορας στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Γεννήθηκε πάνω στο καράβι που μετέφερε την οικογένεια της από τη Σμύρνη στο Λίβανο το 1918. Σκοτώθηκε σε τροχαίο, όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε βυθί...

Στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης, εγκαταλείποντας ανεπιστρεπτί τις όμορφες συμπληγάδες της εφηβείας, είχαμε καταλήξει εγώ κι ο φίλος μου ο Γιώργος ότι πλέον είναι δύσκολο, αν όχι ανέφικτο, να δημιουργήσεις μια καινούρια σχέση της προκοπής. Πάντα μεταξύ του εαυτού σου και του καινούριου ανθρώπου θα μεσολαβεί το «που να σου εξηγώ». Αυτό περιελάμβανε όλα αυτά που είχαμε ζήσει τον καιρό των συμπληγάδων και που μόνο οι συνοδοιπόροι εκείνης της εποχής μπορούσαν να κατανοήσουν. Ένα αστείο, μια φράση, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο, ήταν ποτισμένα με συναισθήματα, ανθρώπους, συμβάντα, σκέψεις και όνειρα. Ο χρόνος ως γνωστόν συνέχισε να κυλάει και μετά από χρόνια διαπίστωσα ότι πλέον μαζεύτηκαν αρκετές περίοδοι στη ζωή μου που κατέχουν την ετικέτα «που να σου εξηγώ». Κάθε τέτοια περίοδος, χαρακτηρίζεται από την παρουσία διαφορετικών προσώπων που συνάντησα, είναι συνήθως ποτισμένη μέχρι τα σωθικά με νοσταλγία και αφελή πεποίθηση μεγαλείου. Περηφάνια για τους μυστικούς κώδικες που μόνο εγώ και οι εκλεκ...

«Ήρθα στην Αθήνα πριν από 38 χρόνια. Τότε φορούσα κουστούμι και γραβάτα όταν κατέβαινα στο χωριό για να γνωρίζουν όλοι ότι είμαι Αθηναίος. Είχα μια μύτη ίσα με κει πάνω. Σήμερα ντρέπομαι να πω ότι μένω στην Αθήνα… Όλοι για ένα κομμάτι γης στην επαρχία παρακαλάμε… Όταν πάρω την γαμημένη σύνταξη (με το παρντόν) θα κατέβω στο χωριό για πάντα. Να ζήσω τουλάχιστον όσα χρόνια μου απομένουν σαν άνθρωπος.» «Τις προάλλες ένας γιατρός ήθελε να μου κάνει τον ξύπνιο. Άλλο κυκλοφοριακό και άλλο κυκλοφορικό μου λέει, όταν του ανέφερα τα προβλήματα που έχω με την υψηλή μου πίεση. Ήθελε να μου κάνει και διάλεξη περί γλώσσας, άλλα τον έκοψα. Γιατρέ, ωραία όλα αυτά που λες, αλλά εγώ πάσχω από κυκλοφοριακό όσο και να βαράς τον κώλο σου κάτω.»

Ο καθένας έχει κάποια τραγούδια που όχι απλώς τον συνόδεψαν σε κάποια φάση της ζωής του, αλλά που έγιναν φάση της ζωής του. Το Pleasant Street είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για μένα. Είναι η εποχή που πετούσα. Θα πρέπει να ήταν μια από τις πρώτες συναυλίες (αν όχι η πρώτη) του Eric Burdon στη Θεσσαλονίκη στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, αυτό που όλος ο κόσμος ήξερε ως «Παλαί ντε Σπορ», αρχές δεκαετίας 80. 400 δραχμές το εισιτήριο. Θυμάμαι σαν και τώρα την χαρά όταν πήρα το εισιτήριο στα χέρια μου λίγες μέρες πριν την συναυλία. Τα βράδια τότε συνήθιζα να κλειδαμπαρώνομαι στο δωμάτιο μου και να διαβάζω ακούγοντας ράδιο. Έχτιζα τις μυθολογίες μου και ικέτευα την ιέρεια μου. Κάποιος καλός άνθρωπος στο Πρώτο Πρόγραμμα (πόσοι καλοί άνθρωποι υπήρχαν τότε στην Ελληνική Ραδιοφωνία δε λέγεται) παρουσίασε σε μια εκπομπή ολόκληρο το άλμπουμ του Tim Buckley , Goodbye and Hello. Την επόμενη ημέρα «σκότωσα» το εισιτήριο του Eric Burdon χωρίς κανέναν δισταγμό και αγόρασα το δίσκο. Τον έλιωσα κυρ...

Μετά το προχθεσινό άρθρο (11/6/06) στο Ε της Ελευθεροτυπίας του δημοσιογράφου Κ.Γ. έγινε το έλα να δεις στο χωριό μας. Αρκετοί ΙστολογιοΓράφοι (ΙΓ) έσκισαν τα καλτσόν τους από εκνευρισμό για την - και καλά - σκληρή επίθεση που έχει εξαπολύσει το κατεστημένο των διαπλεκόμενων συγκροτημάτων παραγωγής έντυπου υλικού προς την κοινότητα των ΙστολογιοΓράφων, η δε ψυχραιμία έφυγε και πάλι στις περισσότερες περιπτώσεις για πολυήμερες διακοπές. Η κοινότητα των ιστολογιογράφων Ακόμη και ο Προκρούστης να ήσουν θα ήταν δύσκολο να ανακαλύψεις μια κοινή ταυτότητα σε αυτούς που διατηρούν ΙΓια, δηλαδή να σχηματίσεις κοινότητα με ομοιογενή χαρακτηριστικά. Υπάρχει ένας σχετικά νέος διαδραστικός τρόπος έκφρασης, ο οποίος είναι εύκολα και ελεύθερα προσβάσιμος. Επομένως αν θέλεις να εκθέσεις τον εαυτό σου, τα γραπτά σου, τις απόψεις σου, τα ενδιαφέροντα σου, αν θέλεις να επικοινωνήσεις ή να παρηγορήσεις τη μοναξιά σου, έχεις πλέον ένα ακόμη μέσο στη διάθεσή σου. Βέβαια αν ήσουν ο Tajfel ή ο Turner μπορεί ...

Δέσμιος του φόβου για τη θάλασσα. Φόβος στο αεροπλάνο. Φόβος στην εθνική οδό. Φόβος του θανάτου ή μήπως της ταλαιπωρίας πριν απ’ αυτόν; Μέσα στην πόλη δε φοβάμαι. Φοβάμαι τα ταξίδια. Θέλω να φεύγω, αλλά συνήθως μένω. Δε μετακινούμαι εύκολα. Έχω κολλήσει σαν το στρείδι στο βράχο της πόλης. Μου αρέσουν πολύ οι νέες εικόνες, οι όμορφες εικόνες. Το διαμέρισμα φαντάζει σαν κλουβί αυτές τις μέρες. Δεν θέλω να είμαι στην Αθήνα. Δε θέλω πόλεις. Κάτι σαν χίπικο όνειρο μετανοημένου γιάπι: θέλω να ζήσω στη φύση, να την νιώσω, να προσπαθήσω να την καταλάβω. Η επανάληψη της πόλης με απομυζεί, σκοτώνει τη φαντασία, κοιμίζει τους φόβους, με ωθεί σε νάρκη δίχως όνειρα, με καθοδηγεί στην απάθεια, στην αθεράπευτη αδιαφορία για τα πάντα. Το χρήμα. Η εργασία που παρέχει το χρήμα αποτελεί το λογικό επιχείρημα που επικροτεί την απάθεια. Τον εν ζωή θάνατο. Θέλω ν’ ακούω το φλοίσβο της θάλασσας, αλλά όχι από τα ηχεία της τηλεόρασης. Θέλω ν’ ακούω τον αέρα να λυσσομανά και το αποτέλεσμα της οργής του να είναι...

Ώρες τώρα διαβάζω. Μέρες, μήνες, χρόνια διαβάζω. Νιώθω σαν μια δεξαμενή λέξεων, εννοιών, εικόνων. Κι όλο σκέφτομαι πως θα πρέπει ν’ αδειάσω λίγο, να ξεφορτωθώ κάτι από αυτά που έχουν μαζευτεί μέσα μου σε μια προσπάθεια να δημιουργήσω χώρο, να πορευτώ επιτέλους αμφίδρομα. Μα πάντα σκοντάφτω… Ο Γιώργος κάποτε είπε: «Ρε μαλάκα, έχουν γραφτεί τα πάντα, δεν έμεινε τίποτα να γράψουμε εμείς!!!». Από τη στιγμή που οι δυνατότητες και οι προϋποθέσεις εύκολης συγγραφής πολλαπλασιάστηκαν, αυξήθηκαν και τα κείμενα με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Επαναλήψεις, αυτοσχεδιασμοί πάνω στα ίδια μοτίβα. Χρειάζεσαι μέρες για να διαβάσεις μόνο τους τίτλους των βιβλίων που κυκλοφορούν. Η βδομάδα δε σου φτάνει ούτε καν για να διαβάσεις τις κυριακάτικες εφημερίδες. Κι έτσι ξεφυλλίζεις, εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, blogs, διαβάζεις ό,τι προλαβαίνεις κι επιλέγεις ό,τι μπορείς από το πλήθος υλικού που σε βομβαρδίζει. Οι πληροφορίες αυξάνουν με ξέφρενους ρυθμούς και δεν έχεις πλέον ούτε μαθηματικά την πιθανότητα να τις ...

Κεντρικό δελτίο ειδήσεων ΝΕΤ χθες βράδυ η μεγάλη αποκάλυψη: τελικά οι κύκνοι μπορεί και να μην πεθαίνουν από την γρίπη των πτηνών, αλλά από την κούραση, καθώς κάνουν μεγάλα ταξίδια και ήταν και βαρύς ο χειμώνας. Αποκλειστική συνέντευξη κυνηγού δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι τελικά είναι η κούραση και όχι η γρίπη που σκοτώνει τους κύκνους, «το είπαν και πολλοί επιστήμονες που πέρασαν από δω». Κεντρικό δελτίο ειδήσεων ARD (πρώτο γερμανικό κρατικό κανάλι) χθες βράδυ: σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχτηκε η νήσος R ü gen . Προληπτική θανάτωση χιλιάδων πτηνών. Στην Ελλάδα ένας γραφειοκράτης γενικός γραμματέας υπουργείου δηλώνει: δεν πρέπει να υπάρχει πανικός, εξάλλου ο κίνδυνος δεν είναι μεγάλος καθώς η ασθένεια δεν έχει βρεθεί για την ώρα σε κατοικίδια ζώα. Στην Γερμανία η πρωθυπουργός της χώρας επισκέπτεται τη R ü gen και δηλώνει ότι η κυβέρνηση αναγνωρίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης και θα προσφέρει κάθε δυνατή υποστήριξη. "Κι ύστερα μου μιλάς για καλοκαίρια ......

Υπάρχουν αυτοί που βλέπουν σε κάθε καμένο αυτοκίνητο τις φλόγες μιας νέας επανάστασης. Υπάρχουν αυτοί που βλέπουν σε κάθε καμένο αυτοκίνητο ανεξέλεγκτους αλήτες. Υπάρχουν αυτοί που εγκωμιάζουν άμεσα το γεγονός Υπάρχουν αυτοί που καταδικάζουν άμεσα το γεγονός Ανεπίκαιροι παλιάτσοι της εκάστοτε επικαιρότητας. Βλέπουν σε οποιοδήποτε γεγονός συμβεί σε αυτόν τον πλανήτη ακριβώς το ίδιο πράγμα: την επιβεβαίωση της ιδεοληψίας τους και έχουν πάντοτε, μα πάντοτε, κοινό παρονομαστή τη βία. Όσο περνάν τα χρόνια το μαύρο και το άσπρο τους με ενοχλούν όλο και περισσότερο.

- Όλα είναι σκατά! - Κάτι πρέπει να κάνουμε - Κάτι πρέπει να κάνουμε - Πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα - Κάτι πρέπει να κάνουμε - Πρέπει να αντιδράσουμε - Δεν μπορεί να μένουμε έτσι απαθείς - Πιάσε το τηλεκοντρόλ - Άλλαξε κανάλι ρε μαλάκα, θα αρχίσει ο αγώνας - Βάλε και τρία παγάκια στο φραπέ - Εμένα φέρε μου μια μπύρα

Τέτοιες μέρες πάντοτε θυμάμαι τον Τάδε. Πριν πολλά χρόνια ο Τάδε ήταν συμμαθητής μου στο Λύκειο. Είχε καλούς βαθμούς και μακριά μαλλιά. Για το δεύτερο ήταν πολύ περήφανος. Παραμονή του Αγίου Δημητρίου γίνονταν η σχολική γιορτή της επετείου του ΟΧΙ και όταν ο Διευθυντής του σχολείου ανήγγειλε το σημαιοφόρο και τους παραστάτες της παρέλασης ακούγονταν αρκετά εκνευρισμένος. Ήταν πρώτη φορά στην σταδιοδρομία του που όφειλε να ανακοινώσει ότι σημαιοφόρος είναι ο Τάδε, αλλά επειδή αρνήθηκε να συμμετάσχει στην παρέλαση την θέση του καταλαμβάνει ο Δείνα. Όταν ακούστηκε το όνομα του Τάδε ένα ασυνήθιστα παρατεταμένο χειροκρότημα κάλυψε τη φωνή του Λυκειάρχη. Εμείς οι φίλοι του μάλιστα, τρέξαμε να συγχαρούμε τον Τάδε για την γενναία του άρνηση. Χθες μετά από πολλά χρόνια, τυχαία έπεσα πάνω στον Τάδε καθώς πήγαινα στη δουλειά. Ήταν φαλακρός, καλοδιατηρημένος όμως, με κουστούμι και γραβάτα. Δεν ήμουν καν σίγουρος ότι ήταν αυτός, αλλά το διερευνητικό μου βλέμμα κίνησε την περιέργεια του και...

- Χάσαμε τις μνήμες. Χάσαμε τις εικόνες. Ξανά. Χάσαμε τις μνήμες! Χάσαμε τις εικόνες! Δε μας μένει τίποτα πια να περιγράψουμε. Λευκό χαρτί. Δεν υπάρχει παρελθόν. Αμνησία. - Μα τότε πως προφέρεις αυτές εδώ τις λέξεις που αιωρούνται στο μυαλό σου; - Αιωρούνται καλά το είπες. Πεντάρφανες. Δίχως να γνωρίζουν το λόγο ύπαρξης τους. Βγαίνουν μηχανικά από τα νευρωνικά γρανάζια του εγκεφάλου. - Όλα αυτά που λες περιέχουν εικόνες, περιέχουν γνώση και άρα μνήμη. Σταμάτα να αντιφάσκεις παραδοξολογώντας! - Αντιφάσκω λες. Έτσι θέλεις να πιστεύεις. Δεν αποκλείω όμως να ‘χεις και δίκιο. Κατέχω τις μνήμες. Κατέχω τις εικόνες. Κατέχω τις λέξεις. Μα δεν μπορώ να παντρέψω τις μνήμες με τις εικόνες και αυτές με τις λέξεις για να ξεφύγουν από την καταδίκη τους στη λήθη. Νιώθω ανήμπορος μπροστά τους. Κι έτσι ανακάλυψα την αμνησία. Μια εύκολη διέξοδος θα πεις, αλλά όταν φύγω θα επέλθει κι αυτή. Αμνησία για όλα όσα έζησα, γνώρισα, ένιωσα. Επομένως η αντίφαση αρχίζει και χάνεται και γίνεται σκλη...

Το φέρε η μοίρα και καθημερινά εδώ και πολύ καιρό περνάω πολλές φορές την ημέρα μπροστά από μια Πράσινη Τράπεζα. Την πρώτη φορά που είδα το κατάστημα παραξενεύτηκα είναι αλήθεια. Σε μια πόλη εκατομμυρίων, το μόνο πράγμα που καλλιεργείται είναι τα φυτά στις γλάστρες των πολυκατοικιών και το μόνο πράσινο οι χλωροτάπητες των ποδοσφαιρικών γηπέδων και αν έχεις έντονη φαντασία τα αόρατα δέντρα που φυτεύτηκαν για τους Ολυμπιακούς. Μου φαίνονταν λίγο σουρεαλιστικό να υπάρχει Πράσινη Τράπεζα. Μετά το είδα πιο αισιόδοξα το πράγμα και είπα ότι είναι μια όαση η πράσινη τράπεζα μέσα στο ατέλειωτα κυβικά μπετόν. Μικρούλα, με τα παλιά της γραφεία που μου θυμίζουν έντονα έδρες σχολικής τάξης της εποχής μου, είναι μια παραφωνία δίπλα στις λαμπερές ιδιωτικές τράπεζες με τα design ατα έπιπλα που γέμισαν τη γειτονιά μας τα τελευταία χρόνια. Εκεί όλοι κουστουμαρισμένοι, εδώ όλοι εξεζητημένα απλά ντυμένοι, τους βλέπεις όλη την ώρα να μιλάνε στο τηλέφωνο ή μεταξύ τους, εκτός από τους ταμίες που δεν π...