Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έκτακτο δεκάλεπτο

Έκλεισε το monitor. Μου έφαγε περισσότερο από δεκάλεπτο να διαβάσω τα καθέκαστα και τα σχόλια. Τον τελευταίο καιρό σπάνια πλέον προλαβαίνω να διαβάσω blogs. To monitor ήταν μια κάποια λύση για να μαθαίνω στα γρήγορα για τα νέα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας και να ανακαλύπτω νέες ενδιαφέρουσες παρουσίες. Τώρα πάει κι αυτό. Η δεκάλεπτη προθεσμία που έχω θέσει και δεν σκοπεύω να παραβώ δεν μου αφήνει περιθώριο να σχολιάσω το γεγονός και ίσως έτσι είναι καλύτερα, καθώς αυτό θα το κάνουν δεκάδες άλλοι.

Σε λίστες ταχυδρομείου, φόρα συζητήσεων και λοιπούς δικτυακούς τόπους είναι συνηθισμένο φαινόμενο να παρουσιάζονται τέτοιες δραματικές κορυφώσεις. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια που ασχολούμαι με το διαδίκτυο οι ιστορίες επαναλαμβάνονται. Και δεν νομίζω ότι θα αλλάξει η κατάσταση στο μέλλον. Οι πρωταγωνιστές, ο τόπος, οι αιτίες και οι συνθήκες αλλάζουν, όλα τα άλλα είναι απελπιστικά όμοια και ανθρώπινα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κόλπα λόγια

  Κόλπα λόγια Οι λέξεις είναι ανύπαρκτες μέχρι να υπάρξουν Το ίδιο και οι σκέψεις Το ζοφερό βλέμμα ενός αγνώστου το αγνοείς Το διερευνητικό βλέμμα μιας άγνωστης το ερευνάς Το ερωτικό βλέμμα της αγάπης το γιορτάζεις   Ο πόθος είναι προϊόν εγκεφαλικής λειτουργίας Το ίδιο και ο πόνος Η αγάπη έχει μια άλλη διάρκεια και αιτία Δεν είναι προϊόν της ανάγκης Είναι η ανάγκη Η αιώνια Ο σκοπός Ο βωμός, ο αφιερωμένος στη ζωή Όλα τ’ άλλα περισσεύματα Περιττώματα

Το συμβούλιο (7)

Κάποιες καρδιές σταματούν να χτυπούν πριν την ώρα τους. Το αυτό συνέβη και με την καρδιά του Θανάση. Πνίγηκε στα δάκρυα και το γυαλί έσπασε. Δεν τα κατάφερε να ξαναβρεθεί στην αίθουσα του «συμβουλίου» και να λύσει την παρεξήγηση. Αν και ο ίδιος πίστευε ότι υποδύονταν τον ασθενή για 36 ημέρες στην πραγματικότητα νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο για 97 ημέρες. Δεν υπήρχε αδελφή, δεν υπήρχε πατέρας, παρά μόνο μια κόρη που τον έχασε πριν καλά-καλά τον γνωρίσει.

20 χρόνια κομμάτια

 Αυτό το μπλογκ υπάρχει εδώ και είκοσι χρόνια. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν υπάρχουν αναγνώστες γιατί δεν υπάρχουν νέα κείμενα για να τους απασχολήσουν. Εγώ, επανέρχομαι μετά από μεγάλες παύσεις για να (απο)δείξω ότι ακόμη ζω και υπάρχω. Το μπλογκ ποτέ δεν πέθανε, αλλά και ποτέ δεν έζησε πραγματικά, κάτι που ισχύει και για μένα.  Αν διαβάζεις, γράψε ένα σχόλιο, να δω ότι υπάρχεις....