Άτιτλο

Όποιος στον ήλιο το φως ζητάει
χάνει το φως του εξαρχής
μα μία σπίθα στο σκοτάδι
είναι ο ήλιος π’ αναζητείς

Και το μυαλό γυρίζει πάλι
κάνει στροφές που δε θα δεις
είναι η στιγμή που φέρνει ζάλη
κι όχι οι κύκλοι της ζωής

Σε μια ιδέα επενδύεις
κάνεις ελπίδα λέξη απλή
και τα χαράματα όταν φύγει
νιώθεις μια κάποια λύτρωση

Χάσμα γενεών

Κάπου μεταξύ αυτού:



και αυτού:

Οι «μπάτσοι»

υπάρχει ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ χάσμα γενεών.

Τους έχω βαρεθεί (2)

Μια από τα ίδια... δυστυχώς.

Το συμβούλιο (7)

Κάποιες καρδιές σταματούν να χτυπούν πριν την ώρα τους. Το αυτό συνέβη και με την καρδιά του Θανάση. Πνίγηκε στα δάκρυα και το γυαλί έσπασε. Δεν τα κατάφερε να ξαναβρεθεί στην αίθουσα του «συμβουλίου» και να λύσει την παρεξήγηση. Αν και ο ίδιος πίστευε ότι υποδύονταν τον ασθενή για 36 ημέρες στην πραγματικότητα νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο για 97 ημέρες. Δεν υπήρχε αδελφή, δεν υπήρχε πατέρας, παρά μόνο μια κόρη που τον έχασε πριν καλά-καλά τον γνωρίσει.

Θέλω, μπορώ, είμαι

Θέλω να γράψω, πότε θα ζήσω;

Θέλω να ακούσω, δεν θα μιλήσω;

Θέλω να βλέπω, πότε θα πράξω;

Θέλω να μάθω, δεν θα ξεχάσω;


Μπορώ να γράψω, μπορώ να ζήσω;

Μπορώ να ακούσω, μπορώ να μιλήσω;

Μπορώ να βλέπω, μπορώ να πράξω;

Μπορώ να μάθω, μπορώ να ξεχάσω;


Είμαι ό,τι ζήσω, δεν είμαι ό,τι γράψω

Είμαι ό,τι λέω, δεν είμαι ό,τι ακούσω

Είμαι ό,τι πράξω, δεν είμαι ό,τι βλέπω

Είμαι η λήθη, δεν είμαι ό,τι μάθω

Το συμβούλιο (6)

Όταν ξύπνησε βρίσκονταν σ’ ένα κρεβάτι σε έναν άγνωστο θάλαμο. Δεν είχε συναίσθηση τι του συμβαίνει, που βρίσκεται. Είχε μια διάχυτη αίσθηση ότι πρωταγωνιστούσε, χωρίς την συγκατάθεσή του, σε έναν τρομακτικό εφιάλτη. Σκέψεις και εικόνες γίνονταν ένας αχταρμάς από τον οποίο δεν έβγαζε άκρη. Ξανακοιμήθηκε. Ξαναξύπνησε. Τα ίδια. Για ώρες, που του φάνηκαν αιώνες, βρίσκονταν σε μια κατάσταση που δεν μπορούσε να κατανοήσει. Δεν ένιωθε τίποτα, δεν σκέφτονταν τίποτα, τον συνόδευε μόνο η αίσθηση ότι περιφέρεται άσκοπα στο κενό.
Το Θανάσημο στοίχημα γίνονταν θανάσιμο. Άρχισε να βρίσκει σιγά-σιγά αυτό που θεωρούσε πραγματικό εαυτό.
- Θα τους τα εξηγήσω όλα. Δεν υποφέρεται αυτή η κατάσταση. Ένα καλοστημένο σχέδιο, μια απάτη. Θα τους μιλήσω ανοικτά για το στοίχημα. Ναι αυτή είναι η λύση. Μόνο έτσι θα μπορέσω να ξεφύγω. Δεν πάει στο διάολο το στοίχημα. Είπα ότι θα καταφέρω να εισαχθώ σε ψυχιατρική κλινική και να ζήσω εκεί για έναν χρόνο χωρίς να με πάρουν χαμπάρι. Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι ο χρόνος θα κυλάει τόσο αργά και επίπονα. Σε τελική ανάλυση κέρδισα. Είμαι βέβαια μόνο 36 ημέρες εδώ, αλλά τι μ’ αυτό. Πρέπει οπωσδήποτε να πάω στο Συμβούλιο. Θα τους τα πω με το νι και με το σίγμα. Σίγουρα θα θυμώσει μαζί μου ο ψυχίατρος, αλλά δεν πάει άλλο. Νιώθω να χάνω τον εαυτό μου. Νόμιζα ότι θα καταφέρω να αποφύγω τη λήψη φαρμάκων, αλλά μου την έφεραν. Όχι δεν πάει άλλο, δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Δεν θέλω άλλο. Ας χάσω το στοίχημα. Μόνο να βγω το ταχύτερο από εδώ μέσα. Δεν αντέχω άλλο. ... Κι αν δεν με πιστέψουν; Αδύνατον να μην με πιστέψουν. Είμαι σαράντα τρία χρονών, χωρίς προηγούμενο ψυχιατρικό ιστορικό και αυτοί μου κόλλησαν την ταμπέλα της σχιζοφρένειας. Θα τους πετάξω το DSM και το ICD στη μούρη και θα τους δείξω ένα-ένα τα συμπτώματα που υποδύθηκα. Ε ρε γέλιο που θα πέσει! Εξάλλου η σχιζοφρένεια εμφανίζεται σε μικρότερη ηλικία. Χα, χα, αυτό πως σου διέφυγε κύριε Καθηγητά; Χα, χα. Έχω ακλόνητα επιχειρήματα. Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι με τα χάλια τους. … Κι αν δεν θελήσουν να παραδεχτούν το λάθος τους; Αποκλείεται. Αποκλείεται. Θα τους τα εξηγήσω όλα με το νι και με το ήτα. Δεν υπάρχει περιθώριο μη αναγνώρισης. Δεν δεχόμαστε κύριοι μου βέτο. Εδώ δεν είναι ταμείο για να μην αναγνωρίζονται τα λάθη μετά την απομάκρυνση μας. .. Σίγουρα θα με πιστέψουν. Τι κάθομαι και σκέφτομαι τώρα. Πρέπει να πάω στο συμβούλιο. Πρέπει να τα εξηγήσω όλα στο γιατρό. Θα μ’ ακούσει, θα νευριάσει, αλλά στο τέλος θα καταλάβει το λάθος του. Δεν είναι δυνατόν να σφυρίξει αδιάφορα. Αν συνεχίσω έτσι εδώ με βλέπω να τρελαίνομαι για τα καλά. Πρέπει να φύγω. Πρέπει να γυρίσω ….στο παιδί μου.
Αυτή η τελευταία λέξη τον συγκλόνισε. Άρχισε να κλαίει ασταμάτητα. Αναφιλητά. Τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι. Κουλουριάστηκε στο πάτωμα κι έκλαιγε, έκλαιγε, όσο δεν είχε κλάψει μήνες τώρα. Όσο δεν είχε κλάψει ποτέ στη ζωή του. Κι αν εκείνη τη στιγμή ήταν δυνατόν να τον ρωτήσεις γιατί κλαίει, το μόνο βέβαιο ήταν ότι δεν θα ήξερε να σου πει.

Το συμβούλιο (5)

Κάθισε στην καρέκλα και δεν ήξερε τι να κάνει. Σε όλο το διάδρομο ήταν κρεμασμένα κάδρα με αντίγραφα από γνωστούς πίνακες ζωγραφικής, προφανώς για να σπάνε την μονοτονία των λευκών τοίχων. Η επιλογή τους δεν φαίνονταν να ακολουθούσε κάποιο πλάνο. Μάλλον προσπάθησαν να ταιριάξουν τα χρώματα, σκέφτηκε ο Θανάσης. Και τότε το βλέμμα του καρφώθηκε στην «Κραυγή» του Munch που ήταν ακριβώς απέναντι από την αίθουσα του «Συμβουλίου». Στην αρχή δεν πίστευε αυτό που έβλεπε. Ήταν σίγουρος ότι αυτό το κάδρο δεν υπήρχε εκεί τις προηγούμενες φορές. Και τότε συνέβη το κακό.
- Ποιος τολμά να τοποθετεί εκφυλισμένη τέχνη στον οίκο μου; Ποιος τολμά να με Κρακαταουτρομάζει; Το βλέμμα της αγωνίας και του ηλίθιου φόβου δεν με αγγίζει εμένα, καταλάβατε. Ηλίθιοι κόλακες της ανεπάρκειας!
Ούρλιαζε και σηκώθηκε, ξεκρέμασε το κάδρο και άρχισε να το βαράει στον τοίχο και στο πάτωμα. Η επιλογή λεπτού πλέξιγκλας αντί γυαλιού ήταν σίγουρα σοφή επιλογή. Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση είχε κι ένα αρνητικό αποτέλεσμα. Ο Θανάσης είχε μανιάσει καθώς δεν έβλεπε τα θρύψαλα που περίμενε ως λύτρωση. Χτυπούσε το κάδρο ασταμάτητα με όσο μένος του ‘χε απομείνει.
- Πάρε τώρα έναν ουγγρικό χορό για να με θυμάσαι! Χα, χα, χα, χα. Σφίξε κι άλλο τα χέρια σου γύρω από το κεφάλι σου γιατί σε λίγο δεν θα’ χεις κεφάλι. Θα σε πολτοποιήσω.
Έριξε κάτω ότι είχε απομείνει από το κάδρο και άρχισε να χοροπηδά πάνω του.
- Πως τολμάς να μου αντιμιλάς, ε; Πως; Θα σε διαλύσω. Κι εσείς οι άλλοι μην κοιτάτε, βάλτε του χειροπέδες. Έχει αποτρελαθεί εντελώς και θέλει κι εμάς να μας τρελάνει. Δεν το βλέπετε; Άντε βιαστείτε. Κλουμπαρούμ κι εσύ μεσάζοντα.
Μέσα σε λίγο χρόνο ο διάδρομος γέμισε άτομα. Τρεις γεροδεμένοι νοσοκόμοι έτρεξαν κατά πάνω του και προσπάθησαν να τον ακινητοποιήσουν. Ο Θανάσης αντιστέκονταν όσο μπορούσε και φώναζε.
- Όχι εμένα αυτόν τον μανιακό Νορβηγό να πιάσετε. Δεν ακούτε τι λέει. Και γιατί αφήνετε τους άλλους να σας κοροϊδεύουν. Αφήστε με επιτέλους. Δεν αντιλαμβάνεστε την πνοή του ανέμου που δρα στο επίκεντρο του σύμπαντος της ξεχαρβαλιασμένης όρασης του πλέοντος …. Α, α, α.
Όταν οι νοσοκόμοι απομάκρυναν τον Θανάση ο δρ. Σκορπιδάκης που είχε βγει τρομαγμένος από την αίθουσα συμβουλίου και είχε ψιθυρίσει στα γρήγορα μερικές συμβουλές στους νοσοκόμους για το πώς να χειριστούν την κατάσταση, επέστρεψε στην αίθουσα του «Συμβουλίου».
- Βλέπετε κύριοι. Αυτό είναι που σας λέω. Τόσον καιρό μου λέτε ότι το Paradakin είναι η τελευταία λέξη της φαρμακευτικής στην εξαφάνιση των παραισθήσεων. Και να τώρα, βλέπετε τα αποτελέσματα και μόνοι σας. Τρεις βδομάδες και τίποτα. Όλο αυτές οι κρίσεις που λογικά θα είχαν περιοριστεί από μόνες τους. Είμαι υποχρεωμένος να σταματήσω τη χορήγησή του και μάλλον θα αφήσουμε την κλινική χορήγηση στους ασθενείς μου για αργότερα. Δεν το διακινδυνεύω άλλο.