Αναρτήσεις

Είμαι ακόμη εδώ...

Αν οι υπολογισμοί μου είναι σωστοί, πέρασαν 3 χρόνια, 5 μήνες και 12 ημέρες από την τελευταία εγγραφή και  σχεδόν οκτώ χρόνια από την προτελευταία. Η επάνακτηση του κωδικού κι άρα της πρόσβασης είναι γεγονός. Δεν νομίζω μετά από 13 χρόνια να γίνω μπλόγκερ, αλλά σκεφτόμενος τα χρόνια που πέρασαν έχω μια παράξενη αίσθηση.  Το να μπορείς να ποστάρεις νέο άρθρο μετά από τόσον καιρό, αλλά και να συναντάς κάποιες σκέψεις σου χρόνια μετά, είναι παράξενο κάπως. Σα να ανακαλύπτεις ένα τετράδιο που το θεωρούσες χαμένο με παλιά κείμενα σου και με χώρο να γράψεις και νέες. Ο χρόνος, πάλι, όπως όλοι γνωρίζουμε είναι αμείλκτος. Τι ήταν η μπλογκόσφαιρα στην Ελλάδα το 2005 και τι έγινε σήμερα; Μια σχετικά μικρή κοινότητα τότε, κάποιοι καταξιωμένοι γραφιάδες κι επώνυμοι σήμερα, κάποιοι βυθισμένοι και πάλι στην ανωνυμία τους και κάποιοι δυστυχώς απόντες ή απούσες για πάντα. Και φυσικά χιλιάδες άλλοι, νέοι δακτυλιστές του πληκτρολογίου στις επάλξεις. Όσοι έμειναν βέβαια. Γιατί αρκετοί  επαναπαύονται στ…

Χίλιες και μια νύχτες ....

και περισσότερες έχουν περάσει από την τελευταία εγγραφή. Κι εξακολουθώ να υπάρχω. Ελπίζω για καιρό ακόμη. Είναι τόσα αυτά που δεν σας είπα κι έχουν συμβεί στο ενδιάμεσο, που θα ήταν κρίμα να τα χάσετε.

Παρακαλώ όμως μη στριμώχνεστε, αφήστε το μήνυμα σας και θα επανέλθω διακριτικά. Σε λιγότερο από 1000 νύχτες...




Γραφή...

Η γραφή (περιγραφή, αντιγραφή, διαγραφή, απογραφή, επιγραφή, υπογραφή, εγγραφή, συγγραφή) έχει πολλές πρόθετες μορφές και σημασίες. Αλλά αυτό δεν μ’ απασχολεί καθόλου. Αυτό που μ' ενοχλεί αφάνταστα είναι ότι στο απέραντο του σύμπαντος αποτελεί μια σταγόνα που σπάνια καταφέρνει να ξεδιψάσει τον αποδέκτη της.
Ever tried. Ever failed.
No matter.
Try Again.Fail again. Fail better.

Στην πένα ο κύριος Μπέκετ, στα ακουστικά ο κύριος Μπάκλεϊ με γράμμα ονειρικό.

Πεποιθήσεις

H θνησιμότητα χαρακτηρίζει και τις πεποιθήσεις. Ξυπνάς ένα μουχλιασμένο πρωί και διαπιστώνεις ότι μια πεποίθηση σου – η χθεσινή βεβαιότητα – απεβίωσε και είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Συχνότερα βέβαια οι πεποιθήσεις λησμονιούνται λόγω αχρηστίας και αυτός είναι θάνατος βαρύς. Όταν και όποτε τον διαπιστώνεις γεμίζει πίκρα το στόμα σου σα να κατάπιες μια χούφτα πικραμύγδαλα. Τις περισσότερες φορές όμως ούτε καν αυτό δεν συμβαίνει, οι πεποιθήσεις του χθες απλά εξαφανίζονται. Καθώς νεκροταφεία πεθαμένων πεποιθήσεων δεν υπάρχουν, βολεύονται σε μια ξεγυρισμένη λήθη και είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Πηγαίνουν αδιάβαστες.
Κάποτε όμως ανασύρεται ένα φάντασμα στην επιφάνεια και τότε πελαγώνεις στο πέλαγος των συνειρμών. Πίστευα κάποτε – πότε άραγε; - ότι … – τι άραγε; - σκέφτεσαι και το μυαλό σου χάνεται σε ένα ταξίδι αναζήτησης σκιών του παρελθόντα εαυτού. Άκρη δε βγάζεις και μόνο ερωτήματα επιπλέουν στον αέρα. Ποιος ήμουν; Τι ήμουν; Ποιος είμαι; Τι έγινα; Πως και γιατί;
Ευτυχώς όμως υπάρχει κ…

Άτιτλο

Όποιος στον ήλιο το φως ζητάει
χάνει το φως του εξαρχής
μα μία σπίθα στο σκοτάδι
είναι ο ήλιος π’ αναζητείς

Και το μυαλό γυρίζει πάλι
κάνει στροφές που δε θα δεις
είναι η στιγμή που φέρνει ζάλη
κι όχι οι κύκλοι της ζωής

Σε μια ιδέα επενδύεις
κάνεις ελπίδα λέξη απλή
και τα χαράματα όταν φύγει
νιώθεις μια κάποια λύτρωση

Τους έχω βαρεθεί (2)

Μια από τα ίδια... δυστυχώς.