ΛΕΞΙΜΑΡΓΙΑ

Θέλω να γράψω, πότε θα ζήσω; Θέλω να ακούσω, δεν θα μιλήσω; Θέλω να βλέπω, πότε θα πράξω; Θέλω να μάθω, δεν θα ξεχάσω; Μπορώ να γράψω, μπορώ να ζήσω; Μπορώ να ακούσω, μπορώ να μιλήσω; Μπορώ να βλέπω, μπορώ να πράξω; Μπορώ να μάθω, μπορώ να ξεχάσω; Είμαι ό , τι ζήσω, δεν είμαι ό , τι γράψω Είμαι ό , τι λέω, δεν είμαι ό , τι ακούσω Είμαι ό , τι πράξω, δεν είμαι ό , τι βλέπω Είμαι η λήθη, δεν είμαι ό , τι μάθω

Όταν ξύπνησε βρίσκονταν σ’ ένα κρεβάτι σε έναν άγνωστο θάλαμο. Δεν είχε συναίσθηση τι του συμβαίνει, που βρίσκεται. Είχε μια διάχυτη αίσθηση ότι πρωταγωνιστούσε, χωρίς την συγκατάθεσή του, σε έναν τρομακτικό εφιάλτη. Σκέψεις και εικόνες γίνονταν ένας αχταρμάς από τον οποίο δεν έβγαζε άκρη. Ξανακοιμήθηκε. Ξαναξύπνησε. Τα ίδια. Για ώρες, που του φάνηκαν αιώνες, βρίσκονταν σε μια κατάσταση που δεν μπορούσε να κατανοήσει. Δεν ένιωθε τίποτα, δεν σκέφτονταν τίποτα, τον συνόδευε μόνο η αίσθηση ότι περιφέρεται άσκοπα στο κενό. Το Θανάσημο στοίχημα γίνονταν θανάσιμο. Άρχισε να βρίσκει σιγά-σιγά αυτό που θεωρούσε πραγματικό εαυτό. - Θα τους τα εξηγήσω όλα. Δεν υποφέρεται αυτή η κατάσταση. Ένα καλοστημένο σχέδιο, μια απάτη. Θα τους μιλήσω ανοικτά για το στοίχημα. Ναι αυτή είναι η λύση. Μόνο έτσι θα μπορέσω να ξεφύγω. Δεν πάει στο διάολο το στοίχημα. Είπα ότι θα καταφέρω να εισαχθώ σε ψυχιατρική κλινική και να ζήσω εκεί για έναν χρόνο χωρίς να με πάρουν χαμπάρι. Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι ο χρόνος...

Κάθισε στην καρέκλα και δεν ήξερε τι να κάνει. Σε όλο το διάδρομο ήταν κρεμασμένα κάδρα με αντίγραφα από γνωστούς πίνακες ζωγραφικής, προφανώς για να σπάνε την μονοτονία των λευκών τοίχων. Η επιλογή τους δεν φαίνονταν να ακολουθούσε κάποιο πλάνο. Μάλλον προσπάθησαν να ταιριάξουν τα χρώματα, σκέφτηκε ο Θανάσης. Και τότε το βλέμμα του καρφώθηκε στην «Κραυγή» του Munch που ήταν ακριβώς απέναντι από την αίθουσα του «Συμβουλίου». Στην αρχή δεν πίστευε αυτό που έβλεπε. Ήταν σίγουρος ότι αυτό το κάδρο δεν υπήρχε εκεί τις προηγούμενες φορές. Και τότε συνέβη το κακό. - Ποιος τολμά να τοποθετεί εκφυλισμένη τέχνη στον οίκο μου; Ποιος τολμά να με Κρακαταουτρομάζει; Το βλέμμα της αγωνίας και του ηλίθιου φόβου δεν με αγγίζει εμένα, καταλάβατε. Ηλίθιοι κόλακες της ανεπάρκειας! Ούρλιαζε και σηκώθηκε, ξεκρέμασε το κάδρο και άρχισε να το βαράει στον τοίχο και στο πάτωμα. Η επιλογή λεπτού πλέξιγκλας αντί γυαλιού ήταν σίγουρα σοφή επιλογή. Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση είχε κι ένα αρνητικό αποτ...

Βλέποντας μπροστά του μια νοσοκόμα, φόρεσε το αγαθό χαμόγελο του φόβου και της δουλικότητας. - Τι γυρεύεις εδώ, Θανάση από τώρα; Ο γιατρός θα σε δει σε μισή ώρα. Έχει δουλειά τώρα, του είπε με αυστηρό ύφος. Κάνε καμιά βόλτα ακόμη. Αυτός την κοιτούσε και φόραγε ένα χαμόγελο που έδειχνε πλήρη επίγνωση του ακατάληπτου. Η νοσοκόμα φόρεσε ένα χαμόγελο ευγένειας και στράφηκε σε δύο νεαρούς κυρίους με κουστούμι και δερμάτινες τσάντες που ήταν καθισμένοι στις καρέκλες που υπήρχαν δίπλα στην πόρτα που συνήθως λάβαινε χώρα το συμβούλιο. - Ο γιατρός θα έρθει σε λίγο. Και μη με ξεχάσετε την άλλη φορά! Φέρτε μου εκείνα τα ημερολόγια και τα μπλοκάκια που μου υποσχεθήκατε, γιατί θα σας μαλώσω, συνέχισε περιπαιχτικά και προχώρησε στο βάθος του διαδρόμου πριν προλάβει να γίνει αποδέκτης της συγκατάβασης και της προσποιητής ευγένειας των δυο κυρίων με τα κουστούμια που εξακολούθησαν να την κοιτάζουν καθώς προσπερνούσε. - Ωραίο σφιχτό κωλαράκι, είπε ο ένας με τη σιγουριά ξελιγωμένου αρσενικού. Ο Θανάσης...

Πλησιάζοντας τα σκαλιά είδε μερικούς από τους ασθενείς στο προαύλιο να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, άλλος φώναζε, άλλος τραγουδούσε μα οι περισσότεροι περπατούσαν άσκοπα, φουμάριζαν ή έψαχναν μανιασμένα για το επόμενο τσιγάρο. Σκιές πραγματικές ενός αλλοτινού εαυτού. Από το βάδισμα και τις χαρακτηριστικές παρενέργειες των φαρμάκων που είχαν καταπιεί τις ατέλειωτες ώρες που βρίσκονταν κλεισμένοι στα ψυχιατρεία μπορούσε σχεδόν με βεβαιότητα να ονοματίσει την διάγνωση που είχαν στο φάκελο τους. Άρχισε να τραγουδάει: Σιρανό ντε Μπερζεράκ έχεις τα βρακιά χεσμένα αν σε πιάσουν τα θεριά δεν θα ξαναδείς παρθένα αν σε βρουν οι αρειανοί θα τους τραγουδάς ταγκό όμηρος της μιας στιγμής της ζωής τυφλό σκυλί. Ως συνήθως έλεγε ό,τι ασυναρτησία του έρχονταν στο μυαλό. Κατά παράξενο τρόπο αυτοί οι αυτοσχεδιασμοί είχαν επιτυχία. Του ζητούσαν τραγουδάκια διαρκώς και ήταν η πρώτη γέφυρα που κατάφερε να ρίξει προς το μέρος τους. Με τα τραγουδάκια που σκάρωνε στη στιγμή, γελούσαν ξεκαρδιστικά. - Να χ...

Την έκανα χάλια την αδελφούλα πάλι, συλλογίστηκε καθώς ανηφόριζε το μονοπάτι μέσα από τα πεύκα που οδηγούσε στην Α’ Ψυχιατρική Κλινική. Ένιωθε άσχημα, αλλά ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει το Θανάσημο Στοίχημα όπως το αποκαλούσε. «Παράπλευρες απώλειες» σκέφτηκε, παραξενευμένος με την χρήση του νεόκοπου αμερικάνικου ευφημισμού που γι’ αυτόν σήμαινε διαμελισμένα κορμιά αθώων παιδιών , καθώς πάντοτε η φράση συνοδεύονταν από φωτογραφίες διαμελισμένων ανθρώπινων σωμάτων που σκοτώθηκαν κατά λάθος. Ένιωσε τα μάτια του να βουρκώνουν και θύμωσε με τον εαυτό του. Αυτό ήταν σημάδι απώλειας του ελέγχου και ο αυτοέλεγχος ήταν το μοναδικό του όπλο. Από την άλλη τον λύγιζε αυτή η τρυφερότητα της αδελφής του. Εκεί που νόμιζε στα σαράντα κάτι του ότι δεν υπήρχε στον κόσμο άνθρωπος που να νοιάζεται γι’ αυτόν, επανεμφανίζεται η αδελφούλα, όπως συνήθιζε να την λέει στα χρόνια της αθωότητας, έρχεται καθημερινά να τον δει και είναι εμφανώς συγκλονισμένη με τις περιπέτειες του Big Brother της, όπως συνήθιζε...

- Υπάρχει χρώμα καναρινί; - Ε και βέβαια! Το χρώμα που έχουν τα καναρίνια δεν είναι το καναρινί; Αν ήταν πορτοκαλί θα τα έλεγαν πορτοκάλια κι όχι καναρίνια. - Αφού το θέτεις έτσι. Άντε γεια σου τώρα, πάω να φάω ένα μηλί μήλο και να πιω ένα ποτήρι νερουλί νερό. - Καλά είσαι εντελώς για δέσιμο μου φαίνεται! Αν συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια φυσικά θα καταλήξεις σε λάθος συμπεράσματα. Τέλος πάντων, δεν μπορείς να καταλάβεις. Που άφησες τα τσιγάρα μου; - Δεν σου έφερα, ξέχασες πως οι γιατροί είπαν πως πρέπει να το κόψεις. Σε πειράζει στα πνευμόνια και παθαίνεις περισσότερες κρίσεις. - Θα σου λεγα τώρα μωρή ξεσκισμένη πουτάνα, ρουφήχτρα, ξεκωλιάρα που τον παίρνεις τα μεσάνυχτα και δεν ακούς τα αηδόνια, αλλά δεν σου λέω, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν καταλαβαίνεις. Α μωρή μπουχέσα που ακούς τους γιατρούς. Να σηκωθείς να φύγεις αμέσως και να μην σε ξαναδώ μπροστά μου. Πράκτορισσα των εξωγήινων πολιορκητών της μνήμης και του πένθους! Χάσου από εδώ, μην αμολήσω τα σκυλιά του παραδείσου και σε κάνουν...

Δεν ξέρω τι μου γίνεται δεν ξέρω που πηγαίνω ότι γνωρίζω επιμένω και το παιχνίδι συνεχίζεται

Ποιο είναι τελικά το νόημα της ζωής; Για ποιο λόγο βασανιζόμαστε στην πορεία μας μέσα της; Περπατάω στο δρόμο και βλέπω πρόσωπα γεμάτα έγνοιες. Γύρω μου μιζέρια, το ίδιο και μέσα μου. Τι είναι αυτό που μας παρακινεί να ζήσουμε; Ναι, η ζωή έχει άπειρες ομορφιές που αξίζει να της ζήσεις. Οι περισσότεροι όμως τις προσπερνάμε και μόνο κάποιες στιγμές τις αντικρίζουμε. Τον υπόλοιπο χρόνο μας τον ξοδεύουμε σε συνήθειες καθημερινότητας. Είμαστε διαρκώς παρόντες-απόντες. Ζούμε τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες, τα χρόνια, αλλά ταυτόχρονα δεν τα ζούμε. Διαρκώς σκεφτόμαστε το καλύτερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε την κάθε στιγμή. Έτσι φεύγουν όλα. Φεύγει η ζωή. Μας μένουν τα βάσανα, καθημερινό φορτίο και η πίεση ότι όσο και να προσπαθούμε τίποτα δεν καταφέρνουμε, αλλά κι ακόμη κι αν ξεκινήσουμε κάτι, γνωρίζουμε τη ματαιότητα του εγχειρήματος, καθώς είτε δεν θα προλάβουμε να το τελειώσουμε είτε δεν θα το ζήσουμε. Ο θάνατος καραδοκεί σε κάθε σκέψη. Έρχεσαι, φεύγεις. Μια ανάσα που συνήθως δ...

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε παράξενα προϊόντα. Καταναλωνόμαστε διαρκώς μα πουθενά καμία ετικέτα δεν αναφέρει την ημερομηνία λήξης μας. Συχνά ξεχνάμε ότι μολονότι δεν αναγράφεται, υπάρχει ημερομηνία λήξης. Τις περισσότερες φορές βέβαια βιώνουμε την προσωρινότητα μας, αλλά προσποιούμαστε δήθεν αδιάφορα τους αιώνιους και με αυτόν τον τρόπο θάβουμε στο βάθος το φόβο του θανάτου, την βεβαιότητα της ανυπαρξίας. Φτιάχνουμε αστρολογικούς χάρτες που αποτυπώνουν την ημερομηνία γέννησής μας, μα κατά βάθος γνωρίζουμε ότι το σύμπαν παραμένει παγερά αδιάφορο μπροστά στο θαύμα της ύπαρξής μας. Κι όταν οι κάθε είδους προφήτες μας χαϊδεύουν τα αυτιά, το δεχόμαστε πρόθυμα. Έχουμε ανάγκη το χάδι. Το χάδι και τα σωσίβια. Μια ζωή τα αναζητάμε, ίσως πιστεύουμε ότι αυτά θα μας κρατήσουν στην επιφάνεια και δεν θα βουλιάξουμε. Σπάνια μπαίνουμε στον κόπο να μάθουμε κολύμπι. Έτσι η θάλασσα της ζωής μένει άγνωστη για τους περισσότερους από μας, αφού το μόνο που κάνουμε είναι να πλατσουρίζουμε στην επιφάνεια.

Με εξοστράκισα. Ήμουν ανεπιθύμητο πρόσωπο εδώ και καιρό. Όχι ότι δεν με γούσταρα κατά βάθος, αλλά δεν μπορούσα να αντέξω άλλο τις εφηβικές ελπίδες και τα όνειρα. Με εμπόδιζαν στο έργο μου. Έτσι σήμερα το πρωί πήρα μια κοτρόνα, έγραψα πάνω το όνομα μου και την άπλωσα για καταμέτρηση. Η ηχηρή καταδίκη του 1-0 ήταν γεγονός. Πέρασαν κάποιες ώρες μετά από τη λήψη της απόφασης και από τότε βρισκόμαστε εγώ κι ο εαυτός μου σε συνεχή παζάρια. - Όχι κύριε δεν μπορείς να κρατήσεις την ανάμνηση του πρώτου έρωτα, μου λέει αυτός. - Σίγα μη σου δώσω και λογαριασμό τι θα κρατήσω και τι θα διαολοστείλω μαζί σου, λέω εγώ. «ΑΡΓΥ-ΡΗ ΞΥ-ΠΝΑ, ΑΡΓΥ-ΡΗ ΞΥ-ΠΝΑ, ΑΡΓΥ-ΡΗ ΞΥ-ΠΝΑ, ΞΥΠΝΑ ΡΕΕΕΕΕ!!!!» φωνάζει το κινητό μου για να ξυπνήσω κι εγώ ξυπνάω. Όπου και να πάω εμένα συναντώ μπροστά μου. (Τελικά δεν ήταν και καλή ιδέα να ηχογραφήσω τη φωνή μου και να την βάλω για ήχο αφύπνισης). Αυτό το κόλπο με τον εξοστρακισμό στο όνειρο ήταν καλό, αλλά τώρα που αρχίζω και σκέφτομαι, μου φαίνεται λίγο παρατραβηγμένος ο δυ...

Γύρω μας συμβαίνουν τόσα πολλά πράγματα. Έχουν συμβεί πάμπολλα στο παρελθόν, συμβαίνουν καθημερινά αναρίθμητα νέα και φυσικά θα συνεχίσουν να συμβαίνουν στο μέλλον. Όλα αυτά είναι αέναα παρόντα. Πώς να μείνεις λοιπόν προσκολλημένος σε μια λεπτομέρεια; Σε κάτι, σημαντικό ίσως, που δεν είναι τίποτα πιότερο από μια κουκίδα, ένα σημείο σ’ ένα σύνολο απειράριθμων σημείων; Κι όμως, υπάρχουν πολλοί που καταφέρνουν να συγκεντρωθούν, ν’ αφοσιωθούν στην κουκίδα, να την περιγράψουν με σχολαστικότητα και για δες θαύμα, μέσα από την συγκέντρωση και την σχολαστικότητα, αυτή αποκτά διαστάσεις ανέλπιστες. Απλώνεται, δείχνει το μεγαλείο της, δείχνει τελικά, ότι όσο μικρή κι αν είναι, δεν παύει να αποτελεί το κέντρο ενός σύμπαντος που όλα εκείνα τα άπειρα που την περιστοιχίζουν δεν είναι τίποτα πιότερο από δορυφόροι της. Αυτήν τη διεργασία την ονομάζω Τέχνη. Και για να μην παρεξηγηθώ. Δεν αναφέρομαι στην αυτιστική θεώρηση του εαυτού μας ως το κέντρο του σύμπαντος, ένα άθλημα στο οποίο κάνουμε πρωταθλη...

Το νόημα βρίσκεται εκεί που δεν υπάρχουν λέξεις να το τυραννούν και να το αλλάζουν

Αγαπητή Λεξιμαργία, συμπλήρωσες ήδη δύο χρόνια ύπαρξης και συνεχίζω ακάθεκτος να σε τιμώ με τη σιωπή μου. Ο απολογισμός εύκολος: σε δύο χρόνια δημοσίευσα 28 σύντομα σημειώματα, όσα δηλαδή ένας μπλόγκερ γράφει σε ένα μήνα. Δεν έγινα μπλόγκερ. Ως συνήθως από εκεί που ξεκίνησα εκεί κατέληξα. Από τη σιωπή στη σιωπή. Από ένα καπρίτσιο δεν σε διαγράφω και ταλαιπωρώ αρκετούς που σκοντάφτουν πάνω σου στο google. Σε απάτησα μερικές φορές με διάφορα one-post-stands, αλλά τελικά πάντα γυρίζω πίσω. Μου αρέσει που υπάρχεις. Είσαι η κλωτσιά στη συνείδησή μου. Όσο υπάρχεις μου υπενθυμίζεις ότι οι πόρτες είναι ανοικτές και τα σκυλιά δεμένα. Ότι εάν θέλω να γράψω μπορώ να το κάνω. Όσο υπάρχεις, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Τελικά δεν θέλω να γράφω. Τα 700 κείμενα που σχεδίασα στο μυαλό μου ποτέ δεν τα έγραψα. Και είναι αλήθεια ότι κανείς δεν μου παραπονέθηκε γι' αυτό.

Πριν από λίγο γκάζωναν οι σκέψεις μα να τώρα μόλις άρχισα να γράφω η ταχύτητα έπεσε κατακόρυφα. Το παράπονο μου είναι ότι τα δάκτυλα μου ποτέ δεν προλαβαίνουν τις εικόνες και τις σκέψεις στη φυσιολογική τους ροή. Και σίγουρα το πρόβλημα δεν είναι ότι δακτυλογραφώ αργά. Είναι ασύμβατοι οι ρυθμοί της σκέψης και του γραψίματος. Οπότε ο πιο αργός δίνει αναγκαστικά το τέμπο. Αυτό συχνά έχει ως αποτέλεσμα το μυαλό να βαριέται. Μια εναλλακτική λύση θα μπορούσε να είναι η υπάγορευση, αλλά την απορρίπτω εξ αρχής για ιδεολογικούς (ή ιδεοληπτικούς αν προτιμάτε) λόγους. Η υπαγόρευση δεν είναι γράψιμο. Πολλοί γνωστοί και επώνυμοι συγγραφείς σήμερα με αυτόν τον τρόπο συνθέτουν τα ευπώλητα βιβλία τους κι εγώ για να τους εκδικηθώ δεν τα διαβάζω. Έτυχε να ακούσω γνωστό συγγραφέα να το αναφέρει σε μια παρουσίαση που βρέθηκα εντελώς τυχαία και αμέσως από συγγραφέας υποβιβάστηκε σε υπαγορευτή. Και αριστουργήματα να εκδίδει για μένα δεν είναι συγγραφέας. Άκρατως υποκειμενισμός που ταυτίζεται απόλυτα με τ...

Βρέθηκα σήμερα στο Σύνταγμα. Περπάτησα για λίγο στη λεωφόρο Αμαλίας. Και έτσι ξαφνικά το αποφάσισα για τον εαυτό μου, ότι από σήμερα για μένα θα λέγεται Λεωφόρος Αμαλίας Καλυβίνου . Και αν ήταν στο χέρι μου, στο κτίριο της Βουλής θα κυμάτιζε από αύριο ένα τεράστιο πανό που θα έγραφε: «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...» Αν με ρωτήσει η κόρη μου κάποτε από που πήρε το όνομα της αυτή η λεωφόρος, θα της πω δίχως δεύτερη σκέψη: από μια κοπέλα που πέθανε με το κεφάλι ψηλά ζητώντας το αυτονόητο: αξιοπρέπεια.

Το υστερικό άλφα Ένα άρρητο ρητό είν' αόρατα ορατό κι ο ανόητος νοήμων φέρει όνομα ανωνύμων **** ακηδία ή κηδεία; απορία ή πορεία; άνοστος ή νόστος; αλήτης ή λύτης; Τα υστερικά είχα τύχη που 'χα τείχη και η λύπη δε μου λείπει **** δυο και δυο οκτώ εννιά και δυο δεκατρία μάλωσα με τους αριθμούς και μ' έπιασε αρρυθμία

Αιμοβόρος χρόνος χρονοβόρο πένθος Πενθοφόρος πόθος ποθοχόος έρως Το ρυθμό για να ρυθμίσεις πρέπει ήχους να ηχήσεις την αγάπη για να χτίσεις πρέπει τείχη να γκρεμίσεις Ο προαστειακός κινούνταν διαρκώς μετέφερε μοναξιές κι αναρωτιόνταν πότε επιτέλους θα φτάσει στο αστείο του Είμαι αυτοκίνητος και αυτεπαρκής, ή μήπως ακίνητος και ανεπαρκής; Είπε το μαζοχισμό αλγολαγνεία και τον ρώτησα το τηλεόραση δεν σου κάνει; Ο εφαψίας του απόλυτου ερωτεύτηκε το μηδέν και ξεμπέρδεψε μια και καλή με τη λιβιδούλα

Παλιότερα, όταν θέλαμε να δηλώσουμε ότι κάποιος κάνει λογικά άλματα στα επιχειρήματα του, χρησιμοποιούσαμε τον συλλογισμό: «το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνόμος είναι όργανο, άρα ο αστυνόμος είναι μπουζούκι». Ο Πάσχος Μανδραβέλης, του οποίου τα κείμενα ως επί το πλείστον εκτιμώ ιδιαίτερα, έγραψε στην Καθημερινή του περασμένου Σαββάτου (26/1/07), στη στήλη του Απογραφές, ένα κείμενο που φέρει τον τίτλο « Η επιστήμη της σαχλαμάρας » και που ούτε λίγο ούτε πολύ εκσυγχρονίζει τον συλλογισμό που αναφέρθηκε στην αρχή: «πολλοί ψυχολόγοι λένε και γράφουν σαχλαμάρες, η ψυχολογία είναι επιστήμη, άρα η ψυχολογία είναι η επιστήμη της σαχλαμάρας.» Αφορμή για το κείμενο του Μανδραβέλη είναι το πρόσφατο πόνημα του γνωστού βρετανού «τηλεψυχολόγου» Όλιβερ Τζέιμς , ο οποίος μετά από πολλές συνεντεύξεις με επώνυμους ανακάλυψε τον ιό της “affluenza” που σε ωθεί να επιθυμείς χρήμα, ιδιοκτησία, ομορφιά και δόξα και ο οποίος τελικά σε κάνει να υποφέρεις από κατάθλιψη, φοβίες και διαταραχές της προσωπικότ...

Δεν μου αρέσουν τα τσουβαλιάσματα, ούτε και νιώθω να με δεσμεύει η μανία να μιλάμε πολιτικώς ορθά. Η λέξη αρχαιογκαγκά απλά δεν μου αρέσει, έτσι στις συζητήσεις με τον εαυτό μου (το πιάσατε το υπονοούμενο) χρησιμοποιώ συχνά την λέξη Ελλαδιστής (κατά το Δαρβινιστής) για να αναφερθώ σε αυτούς που πιστεύουν στα σοβαρά ότι ό,τι υπάρχει σε αυτό το σύμπαν ανακαλύφθηκε στην Ελλάδα. Φυσικά και οι Ελλαδιστές ανήκουν στην συνομοταξία των φουφουτολόγων, η οποία, ως γνωστόν, δεν έχει πατρίδα και σύνορα. Θα ήθελα να φτιάξω μάλιστα και μια ελλαδιστική αφίσα, αλλά μου λείπει το ταλέντο. Σε αυτήν θα εμφανιζόταν ο Φειδιπίδης καταϊδρωμένος και από κάτω η λεζάντα. “Wireless Network - a greek invention”. Και για να μην το ξεχάσω: This is a FunEL-friendly site!