ΛΕΞΙΜΑΡΓΙΑ

Ο καθένας έχει κάποια τραγούδια που όχι απλώς τον συνόδεψαν σε κάποια φάση της ζωής του, αλλά που έγιναν φάση της ζωής του. Το Pleasant Street είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για μένα. Είναι η εποχή που πετούσα. Θα πρέπει να ήταν μια από τις πρώτες συναυλίες (αν όχι η πρώτη) του Eric Burdon στη Θεσσαλονίκη στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, αυτό που όλος ο κόσμος ήξερε ως «Παλαί ντε Σπορ», αρχές δεκαετίας 80. 400 δραχμές το εισιτήριο. Θυμάμαι σαν και τώρα την χαρά όταν πήρα το εισιτήριο στα χέρια μου λίγες μέρες πριν την συναυλία. Τα βράδια τότε συνήθιζα να κλειδαμπαρώνομαι στο δωμάτιο μου και να διαβάζω ακούγοντας ράδιο. Έχτιζα τις μυθολογίες μου και ικέτευα την ιέρεια μου. Κάποιος καλός άνθρωπος στο Πρώτο Πρόγραμμα (πόσοι καλοί άνθρωποι υπήρχαν τότε στην Ελληνική Ραδιοφωνία δε λέγεται) παρουσίασε σε μια εκπομπή ολόκληρο το άλμπουμ του Tim Buckley , Goodbye and Hello. Την επόμενη ημέρα «σκότωσα» το εισιτήριο του Eric Burdon χωρίς κανέναν δισταγμό και αγόρασα το δίσκο. Τον έλιωσα κυρ...

Μετά το προχθεσινό άρθρο (11/6/06) στο Ε της Ελευθεροτυπίας του δημοσιογράφου Κ.Γ. έγινε το έλα να δεις στο χωριό μας. Αρκετοί ΙστολογιοΓράφοι (ΙΓ) έσκισαν τα καλτσόν τους από εκνευρισμό για την - και καλά - σκληρή επίθεση που έχει εξαπολύσει το κατεστημένο των διαπλεκόμενων συγκροτημάτων παραγωγής έντυπου υλικού προς την κοινότητα των ΙστολογιοΓράφων, η δε ψυχραιμία έφυγε και πάλι στις περισσότερες περιπτώσεις για πολυήμερες διακοπές. Η κοινότητα των ιστολογιογράφων Ακόμη και ο Προκρούστης να ήσουν θα ήταν δύσκολο να ανακαλύψεις μια κοινή ταυτότητα σε αυτούς που διατηρούν ΙΓια, δηλαδή να σχηματίσεις κοινότητα με ομοιογενή χαρακτηριστικά. Υπάρχει ένας σχετικά νέος διαδραστικός τρόπος έκφρασης, ο οποίος είναι εύκολα και ελεύθερα προσβάσιμος. Επομένως αν θέλεις να εκθέσεις τον εαυτό σου, τα γραπτά σου, τις απόψεις σου, τα ενδιαφέροντα σου, αν θέλεις να επικοινωνήσεις ή να παρηγορήσεις τη μοναξιά σου, έχεις πλέον ένα ακόμη μέσο στη διάθεσή σου. Βέβαια αν ήσουν ο Tajfel ή ο Turner μπορεί ...

Δέσμιος του φόβου για τη θάλασσα. Φόβος στο αεροπλάνο. Φόβος στην εθνική οδό. Φόβος του θανάτου ή μήπως της ταλαιπωρίας πριν απ’ αυτόν; Μέσα στην πόλη δε φοβάμαι. Φοβάμαι τα ταξίδια. Θέλω να φεύγω, αλλά συνήθως μένω. Δε μετακινούμαι εύκολα. Έχω κολλήσει σαν το στρείδι στο βράχο της πόλης. Μου αρέσουν πολύ οι νέες εικόνες, οι όμορφες εικόνες. Το διαμέρισμα φαντάζει σαν κλουβί αυτές τις μέρες. Δεν θέλω να είμαι στην Αθήνα. Δε θέλω πόλεις. Κάτι σαν χίπικο όνειρο μετανοημένου γιάπι: θέλω να ζήσω στη φύση, να την νιώσω, να προσπαθήσω να την καταλάβω. Η επανάληψη της πόλης με απομυζεί, σκοτώνει τη φαντασία, κοιμίζει τους φόβους, με ωθεί σε νάρκη δίχως όνειρα, με καθοδηγεί στην απάθεια, στην αθεράπευτη αδιαφορία για τα πάντα. Το χρήμα. Η εργασία που παρέχει το χρήμα αποτελεί το λογικό επιχείρημα που επικροτεί την απάθεια. Τον εν ζωή θάνατο. Θέλω ν’ ακούω το φλοίσβο της θάλασσας, αλλά όχι από τα ηχεία της τηλεόρασης. Θέλω ν’ ακούω τον αέρα να λυσσομανά και το αποτέλεσμα της οργής του να είναι...

Ώρες τώρα διαβάζω. Μέρες, μήνες, χρόνια διαβάζω. Νιώθω σαν μια δεξαμενή λέξεων, εννοιών, εικόνων. Κι όλο σκέφτομαι πως θα πρέπει ν’ αδειάσω λίγο, να ξεφορτωθώ κάτι από αυτά που έχουν μαζευτεί μέσα μου σε μια προσπάθεια να δημιουργήσω χώρο, να πορευτώ επιτέλους αμφίδρομα. Μα πάντα σκοντάφτω… Ο Γιώργος κάποτε είπε: «Ρε μαλάκα, έχουν γραφτεί τα πάντα, δεν έμεινε τίποτα να γράψουμε εμείς!!!». Από τη στιγμή που οι δυνατότητες και οι προϋποθέσεις εύκολης συγγραφής πολλαπλασιάστηκαν, αυξήθηκαν και τα κείμενα με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Επαναλήψεις, αυτοσχεδιασμοί πάνω στα ίδια μοτίβα. Χρειάζεσαι μέρες για να διαβάσεις μόνο τους τίτλους των βιβλίων που κυκλοφορούν. Η βδομάδα δε σου φτάνει ούτε καν για να διαβάσεις τις κυριακάτικες εφημερίδες. Κι έτσι ξεφυλλίζεις, εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, blogs, διαβάζεις ό,τι προλαβαίνεις κι επιλέγεις ό,τι μπορείς από το πλήθος υλικού που σε βομβαρδίζει. Οι πληροφορίες αυξάνουν με ξέφρενους ρυθμούς και δεν έχεις πλέον ούτε μαθηματικά την πιθανότητα να τις ...

Κεντρικό δελτίο ειδήσεων ΝΕΤ χθες βράδυ η μεγάλη αποκάλυψη: τελικά οι κύκνοι μπορεί και να μην πεθαίνουν από την γρίπη των πτηνών, αλλά από την κούραση, καθώς κάνουν μεγάλα ταξίδια και ήταν και βαρύς ο χειμώνας. Αποκλειστική συνέντευξη κυνηγού δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι τελικά είναι η κούραση και όχι η γρίπη που σκοτώνει τους κύκνους, «το είπαν και πολλοί επιστήμονες που πέρασαν από δω». Κεντρικό δελτίο ειδήσεων ARD (πρώτο γερμανικό κρατικό κανάλι) χθες βράδυ: σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχτηκε η νήσος R ü gen . Προληπτική θανάτωση χιλιάδων πτηνών. Στην Ελλάδα ένας γραφειοκράτης γενικός γραμματέας υπουργείου δηλώνει: δεν πρέπει να υπάρχει πανικός, εξάλλου ο κίνδυνος δεν είναι μεγάλος καθώς η ασθένεια δεν έχει βρεθεί για την ώρα σε κατοικίδια ζώα. Στην Γερμανία η πρωθυπουργός της χώρας επισκέπτεται τη R ü gen και δηλώνει ότι η κυβέρνηση αναγνωρίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης και θα προσφέρει κάθε δυνατή υποστήριξη. "Κι ύστερα μου μιλάς για καλοκαίρια ......

Υπάρχουν αυτοί που βλέπουν σε κάθε καμένο αυτοκίνητο τις φλόγες μιας νέας επανάστασης. Υπάρχουν αυτοί που βλέπουν σε κάθε καμένο αυτοκίνητο ανεξέλεγκτους αλήτες. Υπάρχουν αυτοί που εγκωμιάζουν άμεσα το γεγονός Υπάρχουν αυτοί που καταδικάζουν άμεσα το γεγονός Ανεπίκαιροι παλιάτσοι της εκάστοτε επικαιρότητας. Βλέπουν σε οποιοδήποτε γεγονός συμβεί σε αυτόν τον πλανήτη ακριβώς το ίδιο πράγμα: την επιβεβαίωση της ιδεοληψίας τους και έχουν πάντοτε, μα πάντοτε, κοινό παρονομαστή τη βία. Όσο περνάν τα χρόνια το μαύρο και το άσπρο τους με ενοχλούν όλο και περισσότερο.

- Όλα είναι σκατά! - Κάτι πρέπει να κάνουμε - Κάτι πρέπει να κάνουμε - Πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα - Κάτι πρέπει να κάνουμε - Πρέπει να αντιδράσουμε - Δεν μπορεί να μένουμε έτσι απαθείς - Πιάσε το τηλεκοντρόλ - Άλλαξε κανάλι ρε μαλάκα, θα αρχίσει ο αγώνας - Βάλε και τρία παγάκια στο φραπέ - Εμένα φέρε μου μια μπύρα

Τέτοιες μέρες πάντοτε θυμάμαι τον Τάδε. Πριν πολλά χρόνια ο Τάδε ήταν συμμαθητής μου στο Λύκειο. Είχε καλούς βαθμούς και μακριά μαλλιά. Για το δεύτερο ήταν πολύ περήφανος. Παραμονή του Αγίου Δημητρίου γίνονταν η σχολική γιορτή της επετείου του ΟΧΙ και όταν ο Διευθυντής του σχολείου ανήγγειλε το σημαιοφόρο και τους παραστάτες της παρέλασης ακούγονταν αρκετά εκνευρισμένος. Ήταν πρώτη φορά στην σταδιοδρομία του που όφειλε να ανακοινώσει ότι σημαιοφόρος είναι ο Τάδε, αλλά επειδή αρνήθηκε να συμμετάσχει στην παρέλαση την θέση του καταλαμβάνει ο Δείνα. Όταν ακούστηκε το όνομα του Τάδε ένα ασυνήθιστα παρατεταμένο χειροκρότημα κάλυψε τη φωνή του Λυκειάρχη. Εμείς οι φίλοι του μάλιστα, τρέξαμε να συγχαρούμε τον Τάδε για την γενναία του άρνηση. Χθες μετά από πολλά χρόνια, τυχαία έπεσα πάνω στον Τάδε καθώς πήγαινα στη δουλειά. Ήταν φαλακρός, καλοδιατηρημένος όμως, με κουστούμι και γραβάτα. Δεν ήμουν καν σίγουρος ότι ήταν αυτός, αλλά το διερευνητικό μου βλέμμα κίνησε την περιέργεια του και...

- Χάσαμε τις μνήμες. Χάσαμε τις εικόνες. Ξανά. Χάσαμε τις μνήμες! Χάσαμε τις εικόνες! Δε μας μένει τίποτα πια να περιγράψουμε. Λευκό χαρτί. Δεν υπάρχει παρελθόν. Αμνησία. - Μα τότε πως προφέρεις αυτές εδώ τις λέξεις που αιωρούνται στο μυαλό σου; - Αιωρούνται καλά το είπες. Πεντάρφανες. Δίχως να γνωρίζουν το λόγο ύπαρξης τους. Βγαίνουν μηχανικά από τα νευρωνικά γρανάζια του εγκεφάλου. - Όλα αυτά που λες περιέχουν εικόνες, περιέχουν γνώση και άρα μνήμη. Σταμάτα να αντιφάσκεις παραδοξολογώντας! - Αντιφάσκω λες. Έτσι θέλεις να πιστεύεις. Δεν αποκλείω όμως να ‘χεις και δίκιο. Κατέχω τις μνήμες. Κατέχω τις εικόνες. Κατέχω τις λέξεις. Μα δεν μπορώ να παντρέψω τις μνήμες με τις εικόνες και αυτές με τις λέξεις για να ξεφύγουν από την καταδίκη τους στη λήθη. Νιώθω ανήμπορος μπροστά τους. Κι έτσι ανακάλυψα την αμνησία. Μια εύκολη διέξοδος θα πεις, αλλά όταν φύγω θα επέλθει κι αυτή. Αμνησία για όλα όσα έζησα, γνώρισα, ένιωσα. Επομένως η αντίφαση αρχίζει και χάνεται και γίνεται σκλη...

Το φέρε η μοίρα και καθημερινά εδώ και πολύ καιρό περνάω πολλές φορές την ημέρα μπροστά από μια Πράσινη Τράπεζα. Την πρώτη φορά που είδα το κατάστημα παραξενεύτηκα είναι αλήθεια. Σε μια πόλη εκατομμυρίων, το μόνο πράγμα που καλλιεργείται είναι τα φυτά στις γλάστρες των πολυκατοικιών και το μόνο πράσινο οι χλωροτάπητες των ποδοσφαιρικών γηπέδων και αν έχεις έντονη φαντασία τα αόρατα δέντρα που φυτεύτηκαν για τους Ολυμπιακούς. Μου φαίνονταν λίγο σουρεαλιστικό να υπάρχει Πράσινη Τράπεζα. Μετά το είδα πιο αισιόδοξα το πράγμα και είπα ότι είναι μια όαση η πράσινη τράπεζα μέσα στο ατέλειωτα κυβικά μπετόν. Μικρούλα, με τα παλιά της γραφεία που μου θυμίζουν έντονα έδρες σχολικής τάξης της εποχής μου, είναι μια παραφωνία δίπλα στις λαμπερές ιδιωτικές τράπεζες με τα design ατα έπιπλα που γέμισαν τη γειτονιά μας τα τελευταία χρόνια. Εκεί όλοι κουστουμαρισμένοι, εδώ όλοι εξεζητημένα απλά ντυμένοι, τους βλέπεις όλη την ώρα να μιλάνε στο τηλέφωνο ή μεταξύ τους, εκτός από τους ταμίες που δεν π...

Ο χρόνος αμέριμνος κυλάει. Η φύση απέριττα λειτουργεί. Ο Πλάτων μίλαγε για δύσκολους και εύκολους ανθρώπους κι εγώ ανακαλύπτω συνεχώς πολλούς μεταγενέστερους που προσδιόρισαν ο καθένας και άλλη τυπολογία. Η διαφορετική πρόσληψη των πραγμάτων και συμβάντων. Οι διαφορετικές πράξεις. Τι είναι ευχάριστο; Τι είναι δυσάρεστο; Το ίδιο αποτέλεσμα, ας πούμε ευτυχή έκβαση ενός γεγονότος, ο δύσκολος δεν θα το χαρεί το ίδιο με τον εύκολο. Εάν αντιμετωπίσει 5 συμβάντα, 4 θετικά και ένα αρνητικό, θα μείνει προσκολλημένος στο αρνητικό. Εάν πετύχει 9 από τους 10 στόχους του θα στενοχωριέται για τον δέκατο που δεν πέτυχε. Στην άλλη άκρη ο εύκολος, αν πετύχει τον έναν από τους 10 στόχους του θα χαίρεται με αυτόν. Πολλές οι διαβαθμίσεις από το ένα άκρο στο άλλο. Πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι. Ερχόμαστε έτσι στο επόμενο πρόβλημα: την απλή τυπολογία, κατηγοριοποίηση σε άσπρο - μαύρο, σε δώδεκα ζώδια, σε τέσσερις τύπους, σε δύσκολους και εύκολους ανθρώπους. Σπάνια μπορείς να κατατάξεις ανθρώπους σε κατηγορίε...

Βγαίνεις από το αβγό μικρό πουλάκι. Κάτι λίγα πούπουλα η μοναδική σου φορεσιά. Μεγαλώνοντας, μεγαλώνουν και τα πούπουλα, κάποτε πιστεύεις ότι έγιναν φτερά. Δοκιμάζεις να πετάξεις. Πόσα μέτρα άραγε θα καταφέρεις; Τις περισσότερες φορές προσγειώνεσαι ανώμαλα στη γη. Βρίσκεις κουράγιο, ξαναπροσπαθείς. Μερικοί άνθρωποι συνεχίζουν μια ζωή ολόκληρη. Οι περισσότεροι τα παρατάνε νωρίς και ασχολούνται αποκλειστικά με την αναζήτηση σπόρων.

Η όλη μανία με τα blogs μου θυμίζει Απόκριες αλλοτινών εποχών. Μασκαρευόμασταν προσπαθώντας να υποδυθούμε κάτι ιδιαίτερο, θέλαμε να είμαστε οι καλύτεροι και οι πιο πρωτότυποι για να διαπιστώσουμε μετά ότι οι περισσότεροι είχαν την ίδια φαεινή ιδέα με εμάς και είχαν ντυθεί καουμπόηδες ή Ζορό, μπαλαρίνες ή γατούλες. Ακόμη χειρότερα γίνονταν τα πράγματα στην καθιερωμένη σχολική έκθεση που ακολουθούσε με θέμα «Πώς πέρασα τις Απόκριες», όπου 25 στα 30 παιδιά της τάξης ξεκινούσαν με την πρωτότυπη εισαγωγή «Τι χαρά, τι χαρά ήρθαν οι Αποκριές!». Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και στην μπλογκόσφαιρα: «τι χαρά, τι χαρά, έχω προσωπικό μπλογκ!» φωνάζει ο ένας, «τι χαρά, τι χαρά, έχω δικό μου μπλογκ!» διαλαλεί ο άλλος, «τι χαρά, τι χαρά, έχω κι εγώ μπλογκ!» σφυρίζει κάποιος παραπέρα. Και είμαστε όλοι μια «ευχάριστη ατμόσφαιρα» καθώς δεν υπάρχει η δασκάλα για να βάλει το βαθμό της. Βέβαια κι εδώ υπάρχει η βαθμολογία του «πόσες επισκέψεις είχες σήμερα», αλλά κι αυτό λύνεται εύκολα, χρόνο και διά...