Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεκάλεπτο - 4

Η φράση "dum spiro spero" (όσο ζω ελπίζω) παλαιότερα με ενοχλούσε αφάνταστα. Παρομοίως αντιπαθούσα και το «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία». Ο λόγος είναι απλός. Συνήθως τις παραπάνω φράσεις τις ακούς ως έκφραση παρηγοριάς μετά από μια αποτυχία ή δυστυχία. Άρα τις συνδέεις συνειρμικά με αρνητικά γεγονότα και αυτό όπως αναγκάστηκαν να μας δείξουν τα δυστυχισμένα σκυλάκια του Παυλόφ αποτελεί εγγύηση ότι κάποια στιγμή τα αρχικά ανεξάρτητα πράγματα θα γίνουν αλληλένδετα. Επίσης ενέχει και μεγάλη δόση μοιρολατρίας. Μια ζωή να κουβαλάς την τρύπια σημαία της ελπίδας καταντάει αφόρητα κουραστικό.

Η εκδοχή της Μαρίας "dum spiro spero και θερίζω" μου άρεσε περισσότερο. Το επαναλάμβανε συνέχεια, έτσι το συνέδεσα με το όμορφο χαμόγελο της. Είχε κάτι το παιχνιδιάρικο και αυτοσαρκαστικό ο τρόπος που το έλεγε.

Αργότερα με γοήτευσε ο προμηθεϊσμός του Καζαντζάκη: «δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύθερος». Έσπασα τα μούτρα μου έχοντας χάσει κάθε ελπίδα ότι μπορώ να ελπίζω και γι’ αυτό το άλλαξα «δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι σκλάβος της αδιαφορίας μου για τα πάντα». Ήταν η εποχή που πίστευα ότι είχα χάσει το πολυτιμότερο μου αγαθό: το πάθος μου.

Τελικά όμως πιστεύω ότι τόσο για τα ζωάκια όσο και για μας τα ανθρωπάκια ισχύει ότι χωρίς spero δεν έχει spiro. Dum spero spiro λοιπόν. Η μαγκιά είναι να μην κουβαλάς τρύπια σημαία, αλλά να σηκώσεις μπαϊράκι ενάντια στη μιζέρια σου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κόλπα λόγια

  Κόλπα λόγια Οι λέξεις είναι ανύπαρκτες μέχρι να υπάρξουν Το ίδιο και οι σκέψεις Το ζοφερό βλέμμα ενός αγνώστου το αγνοείς Το διερευνητικό βλέμμα μιας άγνωστης το ερευνάς Το ερωτικό βλέμμα της αγάπης το γιορτάζεις   Ο πόθος είναι προϊόν εγκεφαλικής λειτουργίας Το ίδιο και ο πόνος Η αγάπη έχει μια άλλη διάρκεια και αιτία Δεν είναι προϊόν της ανάγκης Είναι η ανάγκη Η αιώνια Ο σκοπός Ο βωμός, ο αφιερωμένος στη ζωή Όλα τ’ άλλα περισσεύματα Περιττώματα

Το συμβούλιο (7)

Κάποιες καρδιές σταματούν να χτυπούν πριν την ώρα τους. Το αυτό συνέβη και με την καρδιά του Θανάση. Πνίγηκε στα δάκρυα και το γυαλί έσπασε. Δεν τα κατάφερε να ξαναβρεθεί στην αίθουσα του «συμβουλίου» και να λύσει την παρεξήγηση. Αν και ο ίδιος πίστευε ότι υποδύονταν τον ασθενή για 36 ημέρες στην πραγματικότητα νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο για 97 ημέρες. Δεν υπήρχε αδελφή, δεν υπήρχε πατέρας, παρά μόνο μια κόρη που τον έχασε πριν καλά-καλά τον γνωρίσει.

Πεποιθήσεις

H θνησιμότητα χαρακτηρίζει και τις πεποιθήσεις. Ξυπνάς ένα μουχλιασμένο πρωί και διαπιστώνεις ότι μια πεποίθηση σου – η χθεσινή βεβαιότητα – απεβίωσε και είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Συχνότερα βέβαια οι πεποιθήσεις λησμονιούνται λόγω αχρηστίας και αυτός είναι θάνατος βαρύς. Όταν και όποτε τον διαπιστώνεις γεμίζει πίκρα το στόμα σου σα να κατάπιες μια χούφτα πικραμύγδαλα. Τις περισσότερες φορές όμως ούτε καν αυτό δεν συμβαίνει, οι πεποιθήσεις του χθες απλά εξαφανίζονται. Καθώς νεκροταφεία πεθαμένων πεποιθήσεων δεν υπάρχουν, βολεύονται σε μια ξεγυρισμένη λήθη και είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Πηγαίνουν αδιάβαστες. Κάποτε όμως ανασύρεται ένα φάντασμα στην επιφάνεια και τότε πελαγώνεις στο πέλαγος των συνειρμών. Πίστευα κάποτε – πότε άραγε; - ότι … – τι άραγε; - σκέφτεσαι και το μυαλό σου χάνεται σε ένα ταξίδι αναζήτησης σκιών του παρελθόντα εαυτού. Άκρη δε βγάζεις και μόνο ερωτήματα επιπλέουν στον αέρα. Ποιος ήμουν; Τι ήμουν; Ποιος είμαι; Τι έγινα; Πως και γιατί; Ευτυχώς όμως υπάρχει ...