Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το συμβούλιο (4)

Βλέποντας μπροστά του μια νοσοκόμα, φόρεσε το αγαθό χαμόγελο του φόβου και της δουλικότητας.
- Τι γυρεύεις εδώ, Θανάση από τώρα; Ο γιατρός θα σε δει σε μισή ώρα. Έχει δουλειά τώρα, του είπε με αυστηρό ύφος. Κάνε καμιά βόλτα ακόμη.
Αυτός την κοιτούσε και φόραγε ένα χαμόγελο που έδειχνε πλήρη επίγνωση του ακατάληπτου. Η νοσοκόμα φόρεσε ένα χαμόγελο ευγένειας και στράφηκε σε δύο νεαρούς κυρίους με κουστούμι και δερμάτινες τσάντες που ήταν καθισμένοι στις καρέκλες που υπήρχαν δίπλα στην πόρτα που συνήθως λάβαινε χώρα το συμβούλιο.
- Ο γιατρός θα έρθει σε λίγο. Και μη με ξεχάσετε την άλλη φορά! Φέρτε μου εκείνα τα ημερολόγια και τα μπλοκάκια που μου υποσχεθήκατε, γιατί θα σας μαλώσω, συνέχισε περιπαιχτικά και προχώρησε στο βάθος του διαδρόμου πριν προλάβει να γίνει αποδέκτης της συγκατάβασης και της προσποιητής ευγένειας των δυο κυρίων με τα κουστούμια που εξακολούθησαν να την κοιτάζουν καθώς προσπερνούσε.
- Ωραίο σφιχτό κωλαράκι, είπε ο ένας με τη σιγουριά ξελιγωμένου αρσενικού.
Ο Θανάσης είχε μαζευτεί στον τοίχο κι ένιωθε αόρατος καθώς οι δύο τους συνέχισαν να μιλάνε σαν να μην υπήρχε.
- Άλλους τρεις μαλάκες και τελειώσαμε για σήμερα είπε ο ειδήμων οπισθίων. Κοίτα σήμερα πρέπει να του το πούμε στα ίσια. Δεν σπρώχνει το φάρμακο όπως θα έπρεπε. Τόσο καλά κλινικά αποτελέσματα! Τόσες έρευνες του ‘χουμε δώσει ως τώρα! Μετά του πετάμε το κερασάκι ότι όλα είναι σχεδόν κανονισμένα για το συνέδριο στη Βαρκελώνη, μήπως και τσιμπήσει. Σε αυτό όλοι τους τσιμπάνε.
Ξαφνικά και οι δύο τους πετάχτηκαν πάνω φορώντας απότομα ένα ψεύτικο χαμόγελο. Έλαμψαν και στράφηκαν προς τον δρ. Σκορπιδάκη που εμφανίστηκε φουριόζος στο διάδρομο.
- Χαίρετε κύριε Σκορπιδάκη είπαν σχεδόν ταυτόχρονα με ύφος που ανέβαζε τον άλλο σε ύψη αδιόρατα.
- Γεια σας παιδιά. Περάστε αλλά να τελειώσουμε γρήγορα σήμερα γιατί δεν έχω και πολύ χρόνο.
Μπήκαν και οι τρεις στην αίθουσα του συμβουλίου που δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα στενό δωμάτιο με ένα γραφειάκι, τρεις καρέκλες και μια βιβλιοθήκη.
Όταν έκλεισε η πόρτα ο Θανάσης τεντώθηκε γιατί είχε μουδιάσει με την άβολη στάση που είχε όλη την ώρα μαζεμένος στον τοίχο

Σχόλια

Ο χρήστης Αστερόεσσα είπε…
Σα να διαβάζω μυθιστόρημα σε συνέχειες. Πότε βγαίνει το άλλο τεύχος, κύριε Πυροσκάλα; ~☺~
Ο χρήστης Αργύρης Πυροσκάλας είπε…
Μακάρι να ήξερα! Πολύ πιθανόν μόλις το γράψω. Με κολακεύει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον σας πάντως!
Ο χρήστης Αστερόεσσα είπε…
Παρακαλώ. Εγώ και οι άλλοι μου 126 καταμετρημένοι μου εαυτοί το θεωρούν χαρά τους! Oποία ευχαρίστησις που το κατάλαβες και δεν κάνεις διακρίσεις σε κανέναν μας, αγαπητέ Αργύρη σκέτο. ☺

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κόλπα λόγια

  Κόλπα λόγια Οι λέξεις είναι ανύπαρκτες μέχρι να υπάρξουν Το ίδιο και οι σκέψεις Το ζοφερό βλέμμα ενός αγνώστου το αγνοείς Το διερευνητικό βλέμμα μιας άγνωστης το ερευνάς Το ερωτικό βλέμμα της αγάπης το γιορτάζεις   Ο πόθος είναι προϊόν εγκεφαλικής λειτουργίας Το ίδιο και ο πόνος Η αγάπη έχει μια άλλη διάρκεια και αιτία Δεν είναι προϊόν της ανάγκης Είναι η ανάγκη Η αιώνια Ο σκοπός Ο βωμός, ο αφιερωμένος στη ζωή Όλα τ’ άλλα περισσεύματα Περιττώματα

Το συμβούλιο (7)

Κάποιες καρδιές σταματούν να χτυπούν πριν την ώρα τους. Το αυτό συνέβη και με την καρδιά του Θανάση. Πνίγηκε στα δάκρυα και το γυαλί έσπασε. Δεν τα κατάφερε να ξαναβρεθεί στην αίθουσα του «συμβουλίου» και να λύσει την παρεξήγηση. Αν και ο ίδιος πίστευε ότι υποδύονταν τον ασθενή για 36 ημέρες στην πραγματικότητα νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο για 97 ημέρες. Δεν υπήρχε αδελφή, δεν υπήρχε πατέρας, παρά μόνο μια κόρη που τον έχασε πριν καλά-καλά τον γνωρίσει.

Πεποιθήσεις

H θνησιμότητα χαρακτηρίζει και τις πεποιθήσεις. Ξυπνάς ένα μουχλιασμένο πρωί και διαπιστώνεις ότι μια πεποίθηση σου – η χθεσινή βεβαιότητα – απεβίωσε και είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Συχνότερα βέβαια οι πεποιθήσεις λησμονιούνται λόγω αχρηστίας και αυτός είναι θάνατος βαρύς. Όταν και όποτε τον διαπιστώνεις γεμίζει πίκρα το στόμα σου σα να κατάπιες μια χούφτα πικραμύγδαλα. Τις περισσότερες φορές όμως ούτε καν αυτό δεν συμβαίνει, οι πεποιθήσεις του χθες απλά εξαφανίζονται. Καθώς νεκροταφεία πεθαμένων πεποιθήσεων δεν υπάρχουν, βολεύονται σε μια ξεγυρισμένη λήθη και είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Πηγαίνουν αδιάβαστες. Κάποτε όμως ανασύρεται ένα φάντασμα στην επιφάνεια και τότε πελαγώνεις στο πέλαγος των συνειρμών. Πίστευα κάποτε – πότε άραγε; - ότι … – τι άραγε; - σκέφτεσαι και το μυαλό σου χάνεται σε ένα ταξίδι αναζήτησης σκιών του παρελθόντα εαυτού. Άκρη δε βγάζεις και μόνο ερωτήματα επιπλέουν στον αέρα. Ποιος ήμουν; Τι ήμουν; Ποιος είμαι; Τι έγινα; Πως και γιατί; Ευτυχώς όμως υπάρχει ...