Το συμβούλιο (2)

Την έκανα χάλια την αδελφούλα πάλι, συλλογίστηκε καθώς ανηφόριζε το μονοπάτι μέσα από τα πεύκα που οδηγούσε στην Α’ Ψυχιατρική Κλινική. Ένιωθε άσχημα, αλλά ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει το Θανάσημο Στοίχημα όπως το αποκαλούσε. «Παράπλευρες απώλειες» σκέφτηκε, παραξενευμένος με την χρήση του νεόκοπου αμερικάνικου ευφημισμού που γι’ αυτόν σήμαινε διαμελισμένα κορμιά αθώων παιδιών , καθώς πάντοτε η φράση συνοδεύονταν από φωτογραφίες διαμελισμένων ανθρώπινων σωμάτων που σκοτώθηκαν κατά λάθος.
Ένιωσε τα μάτια του να βουρκώνουν και θύμωσε με τον εαυτό του. Αυτό ήταν σημάδι απώλειας του ελέγχου και ο αυτοέλεγχος ήταν το μοναδικό του όπλο. Από την άλλη τον λύγιζε αυτή η τρυφερότητα της αδελφής του. Εκεί που νόμιζε στα σαράντα κάτι του ότι δεν υπήρχε στον κόσμο άνθρωπος που να νοιάζεται γι’ αυτόν, επανεμφανίζεται η αδελφούλα, όπως συνήθιζε να την λέει στα χρόνια της αθωότητας, έρχεται καθημερινά να τον δει και είναι εμφανώς συγκλονισμένη με τις περιπέτειες του Big Brother της, όπως συνήθιζε να τον αποκαλεί πολύ πριν καταντήσει η οργουελική ετούτη έκφραση reality show. Και αυτός να την ξεχέζει πατόκορφα, ενώ το μόνο που θέλει είναι να την σφίξει στην αγκαλιά του!
Το Θανάσημο Στοίχημα προχωρούσε για την ώρα πολύ καλά. Ήδη μετά από τριάντα δύο ημέρες στο ψυχιατρείο η επίσημη διάγνωση ήταν σχιζοφρένεια και δεν διαφαίνονταν πουθενά η παραμικρή πιθανότητα ενός εξιτηρίου. Ο πρώτος στόχος είχε επιτευχθεί. Τώρα αρχίζουν τα δυσκολότερα, σκέφτηκε. Άντε να δούμε πως θα πάει σήμερα το «Συμβούλιο».