Αγαπητή Λεξιμαργία,
συμπλήρωσες ήδη δύο χρόνια ύπαρξης και συνεχίζω ακάθεκτος να σε τιμώ με τη σιωπή μου. Ο απολογισμός εύκολος: σε δύο χρόνια δημοσίευσα 28 σύντομα σημειώματα, όσα δηλαδή ένας μπλόγκερ γράφει σε ένα μήνα. Δεν έγινα μπλόγκερ. Ως συνήθως από εκεί που ξεκίνησα εκεί κατέληξα. Από τη σιωπή στη σιωπή. Από ένα καπρίτσιο δεν σε διαγράφω και ταλαιπωρώ αρκετούς που σκοντάφτουν πάνω σου στο google. Σε απάτησα μερικές φορές με διάφορα one-post-stands, αλλά τελικά πάντα γυρίζω πίσω. Μου αρέσει που υπάρχεις. Είσαι η κλωτσιά στη συνείδησή μου. Όσο υπάρχεις μου υπενθυμίζεις ότι οι πόρτες είναι ανοικτές και τα σκυλιά δεμένα. Ότι εάν θέλω να γράψω μπορώ να το κάνω. Όσο υπάρχεις, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Τελικά δεν θέλω να γράφω. Τα 700 κείμενα που σχεδίασα στο μυαλό μου ποτέ δεν τα έγραψα. Και είναι αλήθεια ότι κανείς δεν μου παραπονέθηκε γι' αυτό.
συμπλήρωσες ήδη δύο χρόνια ύπαρξης και συνεχίζω ακάθεκτος να σε τιμώ με τη σιωπή μου. Ο απολογισμός εύκολος: σε δύο χρόνια δημοσίευσα 28 σύντομα σημειώματα, όσα δηλαδή ένας μπλόγκερ γράφει σε ένα μήνα. Δεν έγινα μπλόγκερ. Ως συνήθως από εκεί που ξεκίνησα εκεί κατέληξα. Από τη σιωπή στη σιωπή. Από ένα καπρίτσιο δεν σε διαγράφω και ταλαιπωρώ αρκετούς που σκοντάφτουν πάνω σου στο google. Σε απάτησα μερικές φορές με διάφορα one-post-stands, αλλά τελικά πάντα γυρίζω πίσω. Μου αρέσει που υπάρχεις. Είσαι η κλωτσιά στη συνείδησή μου. Όσο υπάρχεις μου υπενθυμίζεις ότι οι πόρτες είναι ανοικτές και τα σκυλιά δεμένα. Ότι εάν θέλω να γράψω μπορώ να το κάνω. Όσο υπάρχεις, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Τελικά δεν θέλω να γράφω. Τα 700 κείμενα που σχεδίασα στο μυαλό μου ποτέ δεν τα έγραψα. Και είναι αλήθεια ότι κανείς δεν μου παραπονέθηκε γι' αυτό.
Σχόλια
(Η αριθμητική δεν είναι πάντα άχαρη, δες π.χ. τον Ιάμβλιχο).
Κρατάς τη σελίδα, βίτσιο δικό σου, αλλά ομοίως υπάρχουν και βιτσιόζοι αναγνώστες.
Για τον Ιάμβλιχο πάω πάσο, καθότι σε παλαιότερες εποχές που τσουβάλιαζα ευκολότερα, βρέθηκε στο ανέγγιχτο τσουβάλι με τους παπαρολόγους και ομολογώ ότι δεν θυμάμαι το γιατί.
Κατόπιν έπεσα σε κάποια ιστολόγια, σκάει μύτη κι ένας Πυροσκάλας. Έτσι μας προέκυψες. Με Θουκυδίδειες αναφορές.
Έχει πράγματι στυλ, αλλά όταν τον ακούω καμιά φορά, θυμάμαι αυτό που έλεγε ο Χαρυ Κλυν για τον μακαρίτη τον Α. Παπανδρέου αν θυμάμαι καλά: μπορεί να μιλάει μία ώρα και το μόνο που καταφέρνει είναι να αποδείξει την αξία της σιωπής. Από την άλλη ως Θουκυδιδείως (και όχι μόνο) αναλφάβητο μορμολύκειο, όσες φορές και να προσπάθησα δεν κατάφερα να διαβάσω ένα άρθρο του ως το τέλος. Το επίπεδο μου είναι εξαιρετικό χαμηλό!