Επετειακό

Τέτοιες μέρες πάντοτε θυμάμαι τον Τάδε. Πριν πολλά χρόνια ο Τάδε ήταν συμμαθητής μου στο Λύκειο. Είχε καλούς βαθμούς και μακριά μαλλιά. Για το δεύτερο ήταν πολύ περήφανος. Παραμονή του Αγίου Δημητρίου γίνονταν η σχολική γιορτή της επετείου του ΟΧΙ και όταν ο Διευθυντής του σχολείου ανήγγειλε το σημαιοφόρο και τους παραστάτες της παρέλασης ακούγονταν αρκετά εκνευρισμένος. Ήταν πρώτη φορά στην σταδιοδρομία του που όφειλε να ανακοινώσει ότι σημαιοφόρος είναι ο Τάδε, αλλά επειδή αρνήθηκε να συμμετάσχει στην παρέλαση την θέση του καταλαμβάνει ο Δείνα. Όταν ακούστηκε το όνομα του Τάδε ένα ασυνήθιστα παρατεταμένο χειροκρότημα κάλυψε τη φωνή του Λυκειάρχη. Εμείς οι φίλοι του μάλιστα, τρέξαμε να συγχαρούμε τον Τάδε για την γενναία του άρνηση.

Χθες μετά από πολλά χρόνια, τυχαία έπεσα πάνω στον Τάδε καθώς πήγαινα στη δουλειά. Ήταν φαλακρός, καλοδιατηρημένος όμως, με κουστούμι και γραβάτα. Δεν ήμουν καν σίγουρος ότι ήταν αυτός, αλλά το διερευνητικό μου βλέμμα κίνησε την περιέργεια του και άρχισε κι αυτός να με κοιτάζει επίμονα. «Αργύρη …;». «…, εσύ είσαι, καλά το σκέφτηκα. Χαθήκαμε… Άλλαξες τόσο πολύ!!!». «Τι μου θύμισες τώρα! Να βρεθούμε ρε, να θυμηθούμε τα παλιά. Να πάρε μια κάρτα μου και τηλεφώνησε μου όποτε μπορείς, πες το όνομα σου και η γραμματέας μου θα σε συνδέσει αμέσως. Κοίτα σύμπτωση! Ο Αργύρης… Έχουμε πολλά να πούμε… Θα σ’ αφήσω τώρα όμως γιατί έχω αργήσει. Πάω στο σχολείο της κόρης μου. Σημαιοφόρος η μικρή! Ίδια ο πατέρας της! Όχι θα αφήσουμε τους ξένους να μας πάρουν και τη σημαία!». Κοκάλωσα. Δεν είπα λέξη. Έμεινα με την κάρτα στο χέρι να τον κοιτάω να απομακρύνεται.