Θέλω, μπορώ, είμαι

Θέλω να γράψω, πότε θα ζήσω;

Θέλω να ακούσω, δεν θα μιλήσω;

Θέλω να βλέπω, πότε θα πράξω;

Θέλω να μάθω, δεν θα ξεχάσω;

Μπορώ να γράψω, μπορώ να ζήσω;

Μπορώ να ακούσω, μπορώ να μιλήσω;

Μπορώ να βλέπω, μπορώ να πράξω;

Μπορώ να μάθω, μπορώ να ξεχάσω;

Είμαι ό,τι ζήσω, δεν είμαι ό,τι γράψω

Είμαι ό,τι λέω, δεν είμαι ό,τι ακούσω

Είμαι ό,τι πράξω, δεν είμαι ό,τι βλέπω

Είμαι η λήθη, δεν είμαι ό,τι μάθω

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κόλπα λόγια

Κόλπα λόγια Οι λέξεις είναι ανύπαρκτες μέχρι να υπάρξουν Το ίδιο και οι σκέψεις Το ζοφερό βλέμμα ενός αγνώστου το αγνοείς Το διερευνητικό βλέμμα μιας άγνωστης το ερευνάς Το ερωτικό βλέμμα της αγάπης το γιορτάζεις Ο πόθος είναι προϊόν εγκεφαλικής λειτουργίας Το ίδιο και ο πόνος Η αγάπη έχει μια άλλη διάρκεια και αιτία Δεν είναι προϊόν της ανάγκης Είναι η ανάγκη Η αιώνια Ο σκοπός Ο βωμός, ο αφιερωμένος στη ζωή Όλα τ’ άλλα περισσεύματα Περιττώματα

Διαβάστε περισσότερα

Το συμβούλιο (7)

Κάποιες καρδιές σταματούν να χτυπούν πριν την ώρα τους. Το αυτό συνέβη και με την καρδιά του Θανάση. Πνίγηκε στα δάκρυα και το γυαλί έσπασε. Δεν τα κατάφερε να ξαναβρεθεί στην αίθουσα του «συμβουλίου» και να λύσει την παρεξήγηση. Αν και ο ίδιος πίστευε ότι υποδύονταν τον ασθενή για 36 ημέρες στην πραγματικότητα νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο για 97 ημέρες. Δεν υπήρχε αδελφή, δεν υπήρχε πατέρας, παρά μόνο μια κόρη που τον έχασε πριν καλά-καλά τον γνωρίσει.

Διαβάστε περισσότερα

Πεποιθήσεις

H θνησιμότητα χαρακτηρίζει και τις πεποιθήσεις. Ξυπνάς ένα μουχλιασμένο πρωί και διαπιστώνεις ότι μια πεποίθηση σου – η χθεσινή βεβαιότητα – απεβίωσε και είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Συχνότερα βέβαια οι πεποιθήσεις λησμονιούνται λόγω αχρηστίας και αυτός είναι θάνατος βαρύς. Όταν και όποτε τον διαπιστώνεις γεμίζει πίκρα το στόμα σου σα να κατάπιες μια χούφτα πικραμύγδαλα. Τις περισσότερες φορές όμως ούτε καν αυτό δεν συμβαίνει, οι πεποιθήσεις του χθες απλά εξαφανίζονται. Καθώς νεκροταφεία πεθαμένων πεποιθήσεων δεν υπάρχουν, βολεύονται σε μια ξεγυρισμένη λήθη και είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Πηγαίνουν αδιάβαστες. Κάποτε όμως ανασύρεται ένα φάντασμα στην επιφάνεια και τότε πελαγώνεις στο πέλαγος των συνειρμών. Πίστευα κάποτε – πότε άραγε; - ότι … – τι άραγε; - σκέφτεσαι και το μυαλό σου χάνεται σε ένα ταξίδι αναζήτησης σκιών του παρελθόντα εαυτού. Άκρη δε βγάζεις και μόνο ερωτήματα επιπλέουν στον αέρα. Ποιος ήμουν; Τι ήμουν; Ποιος είμαι; Τι έγινα; Πως και γιατί; Ευτυχώς όμως υπάρχει ...

Διαβάστε περισσότερα

ΛΕΞΙΜΑΡΓΙΑ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου