ΛΕΞΙΜΑΡΓΙΑ

Όταν ξύπνησε βρίσκονταν σ’ ένα κρεβάτι σε έναν άγνωστο θάλαμο. Δεν είχε συναίσθηση τι του συμβαίνει, που βρίσκεται. Είχε μια διάχυτη αίσθηση ότι πρωταγωνιστούσε, χωρίς την συγκατάθεσή του, σε έναν τρομακτικό εφιάλτη. Σκέψεις και εικόνες γίνονταν ένας αχταρμάς από τον οποίο δεν έβγαζε άκρη. Ξανακοιμήθηκε. Ξαναξύπνησε. Τα ίδια. Για ώρες, που του φάνηκαν αιώνες, βρίσκονταν σε μια κατάσταση που δεν μπορούσε να κατανοήσει. Δεν ένιωθε τίποτα, δεν σκέφτονταν τίποτα, τον συνόδευε μόνο η αίσθηση ότι περιφέρεται άσκοπα στο κενό. Το Θανάσημο στοίχημα γίνονταν θανάσιμο. Άρχισε να βρίσκει σιγά-σιγά αυτό που θεωρούσε πραγματικό εαυτό. - Θα τους τα εξηγήσω όλα. Δεν υποφέρεται αυτή η κατάσταση. Ένα καλοστημένο σχέδιο, μια απάτη. Θα τους μιλήσω ανοικτά για το στοίχημα. Ναι αυτή είναι η λύση. Μόνο έτσι θα μπορέσω να ξεφύγω. Δεν πάει στο διάολο το στοίχημα. Είπα ότι θα καταφέρω να εισαχθώ σε ψυχιατρική κλινική και να ζήσω εκεί για έναν χρόνο χωρίς να με πάρουν χαμπάρι. Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι ο χρόνος...

Κάθισε στην καρέκλα και δεν ήξερε τι να κάνει. Σε όλο το διάδρομο ήταν κρεμασμένα κάδρα με αντίγραφα από γνωστούς πίνακες ζωγραφικής, προφανώς για να σπάνε την μονοτονία των λευκών τοίχων. Η επιλογή τους δεν φαίνονταν να ακολουθούσε κάποιο πλάνο. Μάλλον προσπάθησαν να ταιριάξουν τα χρώματα, σκέφτηκε ο Θανάσης. Και τότε το βλέμμα του καρφώθηκε στην «Κραυγή» του Munch που ήταν ακριβώς απέναντι από την αίθουσα του «Συμβουλίου». Στην αρχή δεν πίστευε αυτό που έβλεπε. Ήταν σίγουρος ότι αυτό το κάδρο δεν υπήρχε εκεί τις προηγούμενες φορές. Και τότε συνέβη το κακό. - Ποιος τολμά να τοποθετεί εκφυλισμένη τέχνη στον οίκο μου; Ποιος τολμά να με Κρακαταουτρομάζει; Το βλέμμα της αγωνίας και του ηλίθιου φόβου δεν με αγγίζει εμένα, καταλάβατε. Ηλίθιοι κόλακες της ανεπάρκειας! Ούρλιαζε και σηκώθηκε, ξεκρέμασε το κάδρο και άρχισε να το βαράει στον τοίχο και στο πάτωμα. Η επιλογή λεπτού πλέξιγκλας αντί γυαλιού ήταν σίγουρα σοφή επιλογή. Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση είχε κι ένα αρνητικό αποτ...

Βλέποντας μπροστά του μια νοσοκόμα, φόρεσε το αγαθό χαμόγελο του φόβου και της δουλικότητας. - Τι γυρεύεις εδώ, Θανάση από τώρα; Ο γιατρός θα σε δει σε μισή ώρα. Έχει δουλειά τώρα, του είπε με αυστηρό ύφος. Κάνε καμιά βόλτα ακόμη. Αυτός την κοιτούσε και φόραγε ένα χαμόγελο που έδειχνε πλήρη επίγνωση του ακατάληπτου. Η νοσοκόμα φόρεσε ένα χαμόγελο ευγένειας και στράφηκε σε δύο νεαρούς κυρίους με κουστούμι και δερμάτινες τσάντες που ήταν καθισμένοι στις καρέκλες που υπήρχαν δίπλα στην πόρτα που συνήθως λάβαινε χώρα το συμβούλιο. - Ο γιατρός θα έρθει σε λίγο. Και μη με ξεχάσετε την άλλη φορά! Φέρτε μου εκείνα τα ημερολόγια και τα μπλοκάκια που μου υποσχεθήκατε, γιατί θα σας μαλώσω, συνέχισε περιπαιχτικά και προχώρησε στο βάθος του διαδρόμου πριν προλάβει να γίνει αποδέκτης της συγκατάβασης και της προσποιητής ευγένειας των δυο κυρίων με τα κουστούμια που εξακολούθησαν να την κοιτάζουν καθώς προσπερνούσε. - Ωραίο σφιχτό κωλαράκι, είπε ο ένας με τη σιγουριά ξελιγωμένου αρσενικού. Ο Θανάσης...

Πλησιάζοντας τα σκαλιά είδε μερικούς από τους ασθενείς στο προαύλιο να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, άλλος φώναζε, άλλος τραγουδούσε μα οι περισσότεροι περπατούσαν άσκοπα, φουμάριζαν ή έψαχναν μανιασμένα για το επόμενο τσιγάρο. Σκιές πραγματικές ενός αλλοτινού εαυτού. Από το βάδισμα και τις χαρακτηριστικές παρενέργειες των φαρμάκων που είχαν καταπιεί τις ατέλειωτες ώρες που βρίσκονταν κλεισμένοι στα ψυχιατρεία μπορούσε σχεδόν με βεβαιότητα να ονοματίσει την διάγνωση που είχαν στο φάκελο τους. Άρχισε να τραγουδάει: Σιρανό ντε Μπερζεράκ έχεις τα βρακιά χεσμένα αν σε πιάσουν τα θεριά δεν θα ξαναδείς παρθένα αν σε βρουν οι αρειανοί θα τους τραγουδάς ταγκό όμηρος της μιας στιγμής της ζωής τυφλό σκυλί. Ως συνήθως έλεγε ό,τι ασυναρτησία του έρχονταν στο μυαλό. Κατά παράξενο τρόπο αυτοί οι αυτοσχεδιασμοί είχαν επιτυχία. Του ζητούσαν τραγουδάκια διαρκώς και ήταν η πρώτη γέφυρα που κατάφερε να ρίξει προς το μέρος τους. Με τα τραγουδάκια που σκάρωνε στη στιγμή, γελούσαν ξεκαρδιστικά. - Να χ...