ΛΕΞΙΜΑΡΓΙΑ

Γραφή...

2010-03-06T00:13:00.001+02:00

Η γραφή (περιγραφή, αντιγραφή, διαγραφή, απογραφή, επιγραφή, υπογραφή, εγγραφή, συγγραφή) έχει πολλές πρόθετες μορφές και σημασίες. Αλλά αυτό δεν μ’ απασχολεί καθόλου. Αυτό που μ' ενοχλεί αφάνταστα είναι ότι στο απέραντο του σύμπαντος αποτελεί μια σταγόνα που σπάνια καταφέρνει να ξεδιψάσει τον αποδέκτη της.

2010-02-13T00:48:00.003+02:00

Ever tried. Ever failed.
No matter.
Try Again. Fail again. Fail better.

Στην πένα ο κύριος Μπέκετ, στα ακουστικά ο κύριος Μπάκλεϊ με γράμμα ονειρικό.

Πεποιθήσεις

2009-07-21T23:52:00.000+03:00

H θνησιμότητα χαρακτηρίζει και τις πεποιθήσεις. Ξυπνάς ένα μουχλιασμένο πρωί και διαπιστώνεις ότι μια πεποίθηση σου – η χθεσινή βεβαιότητα – απεβίωσε και είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Συχνότερα βέβαια οι πεποιθήσεις λησμονιούνται λόγω αχρηστίας και αυτός είναι θάνατος βαρύς. Όταν και όποτε τον διαπιστώνεις γεμίζει πίκρα το στόμα σου σα να κατάπιες μια χούφτα πικραμύγδαλα. Τις περισσότερες φορές όμως ούτε καν αυτό δεν συμβαίνει, οι πεποιθήσεις του χθες απλά εξαφανίζονται. Καθώς νεκροταφεία πεθαμένων πεποιθήσεων δεν υπάρχουν, βολεύονται σε μια ξεγυρισμένη λήθη και είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Πηγαίνουν αδιάβαστες.
Κάποτε όμως ανασύρεται ένα φάντασμα στην επιφάνεια και τότε πελαγώνεις στο πέλαγος των συνειρμών. Πίστευα κάποτε – πότε άραγε; - ότι … – τι άραγε; - σκέφτεσαι και το μυαλό σου χάνεται σε ένα ταξίδι αναζήτησης σκιών του παρελθόντα εαυτού. Άκρη δε βγάζεις και μόνο ερωτήματα επιπλέουν στον αέρα. Ποιος ήμουν; Τι ήμουν; Ποιος είμαι; Τι έγινα; Πως και γιατί;
Ευτυχώς όμως υπάρχει και η κούραση, σε αυτό το στάδιο νομίζω την λένε εξουθένωση, κι έτσι επανέρχεσαι εκεί που ξεκίνησες. Στο τώρα. Στην αθάνατη πεποίθηση της θνησιμότητας του εαυτού σου.

Άτιτλο

2009-04-25T02:54:00.000+03:00

Όποιος στον ήλιο το φως ζητάει
χάνει το φως του εξαρχής
μα μία σπίθα στο σκοτάδι
είναι ο ήλιος π’ αναζητείς

Και το μυαλό γυρίζει πάλι
κάνει στροφές που δε θα δεις
είναι η στιγμή που φέρνει ζάλη
κι όχι οι κύκλοι της ζωής

Σε μια ιδέα επενδύεις
κάνεις ελπίδα λέξη απλή
και τα χαράματα όταν φύγει
νιώθεις μια κάποια λύτρωση

Χάσμα γενεών

2008-12-18T12:07:00.002+02:00

Κάπου μεταξύ αυτού:

και αυτού:

Οι «μπάτσοι»

υπάρχει ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ χάσμα γενεών.

Τους έχω βαρεθεί (2)

2008-12-16T01:18:00.002+02:00

Μια από τα ίδια... δυστυχώς.

Το συμβούλιο (7)

2008-08-27T14:31:00.002+03:00

Κάποιες καρδιές σταματούν να χτυπούν πριν την ώρα τους. Το αυτό συνέβη και με την καρδιά του Θανάση. Πνίγηκε στα δάκρυα και το γυαλί έσπασε. Δεν τα κατάφερε να ξαναβρεθεί στην αίθουσα του «συμβουλίου» και να λύσει την παρεξήγηση. Αν και ο ίδιος πίστευε ότι υποδύονταν τον ασθενή για 36 ημέρες στην πραγματικότητα νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο για 97 ημέρες. Δεν υπήρχε αδελφή, δεν υπήρχε πατέρας, παρά μόνο μια κόρη που τον έχασε πριν καλά-καλά τον γνωρίσει.

Θέλω, μπορώ, είμαι

2008-08-10T01:39:00.004+03:00

Θέλω να γράψω, πότε θα ζήσω;

Θέλω να ακούσω, δεν θα μιλήσω;

Θέλω να βλέπω, πότε θα πράξω;

Θέλω να μάθω, δεν θα ξεχάσω;

Μπορώ να γράψω, μπορώ να ζήσω;

Μπορώ να ακούσω, μπορώ να μιλήσω;

Μπορώ να βλέπω, μπορώ να πράξω;

Μπορώ να μάθω, μπορώ να ξεχάσω;

Είμαι ό,τι ζήσω, δεν είμαι ό,τι γράψω

Είμαι ό,τι λέω, δεν είμαι ό,τι ακούσω

Είμαι ό,τι πράξω, δεν είμαι ό,τι βλέπω

Είμαι η λήθη, δεν είμαι ό,τι μάθω

Το συμβούλιο (6)

2008-06-12T11:20:00.001+03:00

Όταν ξύπνησε βρίσκονταν σ’ ένα κρεβάτι σε έναν άγνωστο θάλαμο. Δεν είχε συναίσθηση τι του συμβαίνει, που βρίσκεται. Είχε μια διάχυτη αίσθηση ότι πρωταγωνιστούσε, χωρίς την συγκατάθεσή του, σε έναν τρομακτικό εφιάλτη. Σκέψεις και εικόνες γίνονταν ένας αχταρμάς από τον οποίο δεν έβγαζε άκρη. Ξανακοιμήθηκε. Ξαναξύπνησε. Τα ίδια. Για ώρες, που του φάνηκαν αιώνες, βρίσκονταν σε μια κατάσταση που δεν μπορούσε να κατανοήσει. Δεν ένιωθε τίποτα, δεν σκέφτονταν τίποτα, τον συνόδευε μόνο η αίσθηση ότι περιφέρεται άσκοπα στο κενό.
Το Θανάσημο στοίχημα γίνονταν θανάσιμο. Άρχισε να βρίσκει σιγά-σιγά αυτό που θεωρούσε πραγματικό εαυτό.
- Θα τους τα εξηγήσω όλα. Δεν υποφέρεται αυτή η κατάσταση. Ένα καλοστημένο σχέδιο, μια απάτη. Θα τους μιλήσω ανοικτά για το στοίχημα. Ναι αυτή είναι η λύση. Μόνο έτσι θα μπορέσω να ξεφύγω. Δεν πάει στο διάολο το στοίχημα. Είπα ότι θα καταφέρω να εισαχθώ σε ψυχιατρική κλινική και να ζήσω εκεί για έναν χρόνο χωρίς να με πάρουν χαμπάρι. Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι ο χρόνος θα κυλάει τόσο αργά και επίπονα. Σε τελική ανάλυση κέρδισα. Είμαι βέβαια μόνο 36 ημέρες εδώ, αλλά τι μ’ αυτό. Πρέπει οπωσδήποτε να πάω στο Συμβούλιο. Θα τους τα πω με το νι και με το σίγμα. Σίγουρα θα θυμώσει μαζί μου ο ψυχίατρος, αλλά δεν πάει άλλο. Νιώθω να χάνω τον εαυτό μου. Νόμιζα ότι θα καταφέρω να αποφύγω τη λήψη φαρμάκων, αλλά μου την έφεραν. Όχι δεν πάει άλλο, δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Δεν θέλω άλλο. Ας χάσω το στοίχημα. Μόνο να βγω το ταχύτερο από εδώ μέσα. Δεν αντέχω άλλο. ... Κι αν δεν με πιστέψουν; Αδύνατον να μην με πιστέψουν. Είμαι σαράντα τρία χρονών, χωρίς προηγούμενο ψυχιατρικό ιστορικό και αυτοί μου κόλλησαν την ταμπέλα της σχιζοφρένειας. Θα τους πετάξω το DSM και το ICD στη μούρη και θα τους δείξω ένα-ένα τα συμπτώματα που υποδύθηκα. Ε ρε γέλιο που θα πέσει! Εξάλλου η σχιζοφρένεια εμφανίζεται σε μικρότερη ηλικία. Χα, χα, αυτό πως σου διέφυγε κύριε Καθηγητά; Χα, χα. Έχω ακλόνητα επιχειρήματα. Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι με τα χάλια τους. … Κι αν δεν θελήσουν να παραδεχτούν το λάθος τους; Αποκλείεται. Αποκλείεται. Θα τους τα εξηγήσω όλα με το νι και με το ήτα. Δεν υπάρχει περιθώριο μη αναγνώρισης. Δεν δεχόμαστε κύριοι μου βέτο. Εδώ δεν είναι ταμείο για να μην αναγνωρίζονται τα λάθη μετά την απομάκρυνση μας. .. Σίγουρα θα με πιστέψουν. Τι κάθομαι και σκέφτομαι τώρα. Πρέπει να πάω στο συμβούλιο. Πρέπει να τα εξηγήσω όλα στο γιατρό. Θα μ’ ακούσει, θα νευριάσει, αλλά στο τέλος θα καταλάβει το λάθος του. Δεν είναι δυνατόν να σφυρίξει αδιάφορα. Αν συνεχίσω έτσι εδώ με βλέπω να τρελαίνομαι για τα καλά. Πρέπει να φύγω. Πρέπει να γυρίσω ….στο παιδί μου.
Αυτή η τελευταία λέξη τον συγκλόνισε. Άρχισε να κλαίει ασταμάτητα. Αναφιλητά. Τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι. Κουλουριάστηκε στο πάτωμα κι έκλαιγε, έκλαιγε, όσο δεν είχε κλάψει μήνες τώρα. Όσο δεν είχε κλάψει ποτέ στη ζωή του. Κι αν εκείνη τη στιγμή ήταν δυνατόν να τον ρωτήσεις γιατί κλαίει, το μόνο βέβαιο ήταν ότι δεν θα ήξερε να σου πει.

Το συμβούλιο (5)

2008-06-11T14:01:00.001+03:00

Κάθισε στην καρέκλα και δεν ήξερε τι να κάνει. Σε όλο το διάδρομο ήταν κρεμασμένα κάδρα με αντίγραφα από γνωστούς πίνακες ζωγραφικής, προφανώς για να σπάνε την μονοτονία των λευκών τοίχων. Η επιλογή τους δεν φαίνονταν να ακολουθούσε κάποιο πλάνο. Μάλλον προσπάθησαν να ταιριάξουν τα χρώματα, σκέφτηκε ο Θανάσης. Και τότε το βλέμμα του καρφώθηκε στην «Κραυγή» του Munch που ήταν ακριβώς απέναντι από την αίθουσα του «Συμβουλίου». Στην αρχή δεν πίστευε αυτό που έβλεπε. Ήταν σίγουρος ότι αυτό το κάδρο δεν υπήρχε εκεί τις προηγούμενες φορές. Και τότε συνέβη το κακό.
- Ποιος τολμά να τοποθετεί εκφυλισμένη τέχνη στον οίκο μου; Ποιος τολμά να με Κρακαταουτρομάζει; Το βλέμμα της αγωνίας και του ηλίθιου φόβου δεν με αγγίζει εμένα, καταλάβατε. Ηλίθιοι κόλακες της ανεπάρκειας!
Ούρλιαζε και σηκώθηκε, ξεκρέμασε το κάδρο και άρχισε να το βαράει στον τοίχο και στο πάτωμα. Η επιλογή λεπτού πλέξιγκλας αντί γυαλιού ήταν σίγουρα σοφή επιλογή. Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση είχε κι ένα αρνητικό αποτέλεσμα. Ο Θανάσης είχε μανιάσει καθώς δεν έβλεπε τα θρύψαλα που περίμενε ως λύτρωση. Χτυπούσε το κάδρο ασταμάτητα με όσο μένος του ‘χε απομείνει.
- Πάρε τώρα έναν ουγγρικό χορό για να με θυμάσαι! Χα, χα, χα, χα. Σφίξε κι άλλο τα χέρια σου γύρω από το κεφάλι σου γιατί σε λίγο δεν θα’ χεις κεφάλι. Θα σε πολτοποιήσω.
Έριξε κάτω ότι είχε απομείνει από το κάδρο και άρχισε να χοροπηδά πάνω του.
- Πως τολμάς να μου αντιμιλάς, ε; Πως; Θα σε διαλύσω. Κι εσείς οι άλλοι μην κοιτάτε, βάλτε του χειροπέδες. Έχει αποτρελαθεί εντελώς και θέλει κι εμάς να μας τρελάνει. Δεν το βλέπετε; Άντε βιαστείτε. Κλουμπαρούμ κι εσύ μεσάζοντα.
Μέσα σε λίγο χρόνο ο διάδρομος γέμισε άτομα. Τρεις γεροδεμένοι νοσοκόμοι έτρεξαν κατά πάνω του και προσπάθησαν να τον ακινητοποιήσουν. Ο Θανάσης αντιστέκονταν όσο μπορούσε και φώναζε.
- Όχι εμένα αυτόν τον μανιακό Νορβηγό να πιάσετε. Δεν ακούτε τι λέει. Και γιατί αφήνετε τους άλλους να σας κοροϊδεύουν. Αφήστε με επιτέλους. Δεν αντιλαμβάνεστε την πνοή του ανέμου που δρα στο επίκεντρο του σύμπαντος της ξεχαρβαλιασμένης όρασης του πλέοντος …. Α, α, α.
Όταν οι νοσοκόμοι απομάκρυναν τον Θανάση ο δρ. Σκορπιδάκης που είχε βγει τρομαγμένος από την αίθουσα συμβουλίου και είχε ψιθυρίσει στα γρήγορα μερικές συμβουλές στους νοσοκόμους για το πώς να χειριστούν την κατάσταση, επέστρεψε στην αίθουσα του «Συμβουλίου».
- Βλέπετε κύριοι. Αυτό είναι που σας λέω. Τόσον καιρό μου λέτε ότι το Paradakin είναι η τελευταία λέξη της φαρμακευτικής στην εξαφάνιση των παραισθήσεων. Και να τώρα, βλέπετε τα αποτελέσματα και μόνοι σας. Τρεις βδομάδες και τίποτα. Όλο αυτές οι κρίσεις που λογικά θα είχαν περιοριστεί από μόνες τους. Είμαι υποχρεωμένος να σταματήσω τη χορήγησή του και μάλλον θα αφήσουμε την κλινική χορήγηση στους ασθενείς μου για αργότερα. Δεν το διακινδυνεύω άλλο.

Το συμβούλιο (4)

2008-06-04T11:21:00.002+03:00

Βλέποντας μπροστά του μια νοσοκόμα, φόρεσε το αγαθό χαμόγελο του φόβου και της δουλικότητας.
- Τι γυρεύεις εδώ, Θανάση από τώρα; Ο γιατρός θα σε δει σε μισή ώρα. Έχει δουλειά τώρα, του είπε με αυστηρό ύφος. Κάνε καμιά βόλτα ακόμη.
Αυτός την κοιτούσε και φόραγε ένα χαμόγελο που έδειχνε πλήρη επίγνωση του ακατάληπτου. Η νοσοκόμα φόρεσε ένα χαμόγελο ευγένειας και στράφηκε σε δύο νεαρούς κυρίους με κουστούμι και δερμάτινες τσάντες που ήταν καθισμένοι στις καρέκλες που υπήρχαν δίπλα στην πόρτα που συνήθως λάβαινε χώρα το συμβούλιο.
- Ο γιατρός θα έρθει σε λίγο. Και μη με ξεχάσετε την άλλη φορά! Φέρτε μου εκείνα τα ημερολόγια και τα μπλοκάκια που μου υποσχεθήκατε, γιατί θα σας μαλώσω, συνέχισε περιπαιχτικά και προχώρησε στο βάθος του διαδρόμου πριν προλάβει να γίνει αποδέκτης της συγκατάβασης και της προσποιητής ευγένειας των δυο κυρίων με τα κουστούμια που εξακολούθησαν να την κοιτάζουν καθώς προσπερνούσε.
- Ωραίο σφιχτό κωλαράκι, είπε ο ένας με τη σιγουριά ξελιγωμένου αρσενικού.
Ο Θανάσης είχε μαζευτεί στον τοίχο κι ένιωθε αόρατος καθώς οι δύο τους συνέχισαν να μιλάνε σαν να μην υπήρχε.
- Άλλους τρεις μαλάκες και τελειώσαμε για σήμερα είπε ο ειδήμων οπισθίων. Κοίτα σήμερα πρέπει να του το πούμε στα ίσια. Δεν σπρώχνει το φάρμακο όπως θα έπρεπε. Τόσο καλά κλινικά αποτελέσματα! Τόσες έρευνες του ‘χουμε δώσει ως τώρα! Μετά του πετάμε το κερασάκι ότι όλα είναι σχεδόν κανονισμένα για το συνέδριο στη Βαρκελώνη, μήπως και τσιμπήσει. Σε αυτό όλοι τους τσιμπάνε.
Ξαφνικά και οι δύο τους πετάχτηκαν πάνω φορώντας απότομα ένα ψεύτικο χαμόγελο. Έλαμψαν και στράφηκαν προς τον δρ. Σκορπιδάκη που εμφανίστηκε φουριόζος στο διάδρομο.
- Χαίρετε κύριε Σκορπιδάκη είπαν σχεδόν ταυτόχρονα με ύφος που ανέβαζε τον άλλο σε ύψη αδιόρατα.
- Γεια σας παιδιά. Περάστε αλλά να τελειώσουμε γρήγορα σήμερα γιατί δεν έχω και πολύ χρόνο.
Μπήκαν και οι τρεις στην αίθουσα του συμβουλίου που δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα στενό δωμάτιο με ένα γραφειάκι, τρεις καρέκλες και μια βιβλιοθήκη.
Όταν έκλεισε η πόρτα ο Θανάσης τεντώθηκε γιατί είχε μουδιάσει με την άβολη στάση που είχε όλη την ώρα μαζεμένος στον τοίχο

Το συμβούλιο (3)

2008-06-02T10:12:00.002+03:00

Πλησιάζοντας τα σκαλιά είδε μερικούς από τους ασθενείς στο προαύλιο να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, άλλος φώναζε, άλλος τραγουδούσε μα οι περισσότεροι περπατούσαν άσκοπα, φουμάριζαν ή έψαχναν μανιασμένα για το επόμενο τσιγάρο. Σκιές πραγματικές ενός αλλοτινού εαυτού. Από το βάδισμα και τις χαρακτηριστικές παρενέργειες των φαρμάκων που είχαν καταπιεί τις ατέλειωτες ώρες που βρίσκονταν κλεισμένοι στα ψυχιατρεία μπορούσε σχεδόν με βεβαιότητα να ονοματίσει την διάγνωση που είχαν στο φάκελο τους. Άρχισε να τραγουδάει:

Σιρανό ντε Μπερζεράκ
έχεις τα βρακιά χεσμένα
αν σε πιάσουν τα θεριά
δεν θα ξαναδείς παρθένα
αν σε βρουν οι αρειανοί
θα τους τραγουδάς ταγκό
όμηρος της μιας στιγμής
της ζωής τυφλό σκυλί.

Ως συνήθως έλεγε ό,τι ασυναρτησία του έρχονταν στο μυαλό. Κατά παράξενο τρόπο αυτοί οι αυτοσχεδιασμοί είχαν επιτυχία. Του ζητούσαν τραγουδάκια διαρκώς και ήταν η πρώτη γέφυρα που κατάφερε να ρίξει προς το μέρος τους. Με τα τραγουδάκια που σκάρωνε στη στιγμή, γελούσαν ξεκαρδιστικά.
- Να χαίρεσαι τον μπούτσο σου και να μου τον δανείζεις, του είπε η πριγκίπισσα και ξεκαρδίστηκε στα γέλια.

Βέβαια υπήρχαν και πολλοί σκυθρωποί που μιλούσαν διαρκώς στον εαυτό τους, έψελναν, έδιναν οδηγίες, καταριόντουσαν, απειλούσαν και όλοι γύρω τους ήταν σαν να μην υπάρχουν. Κουνούσαν τα χέρια και τα πόδια για να διώξουν τα θεριά που τους κυνηγούσαν και αραιά και που ξεσπούσαν σε κραυγές ικανοποίησης όταν τύχαινε να σκοτώσουν δαίμονα.
– Καλά να πάθεις. Τα ‘θελες και τα παθες. Τι να σου κάνω πήγες να τα βάλεις μαζί μου, κακομοίρη. Σου το ‘πα από την αρχή δεν θα ‘χεις καλά ξεμπερδέματα. Σε έκανα σκόνη τώρα, χα, χα, χα, χι, χι, χι. Φάε τη σκόνη σου…
- Γεια σου ρε μεγάλε με τα ωραία σου. Τζιμάνι παιδί. Κάναμε μαζί στρατό με τον …. Πως είπαμε ότι σε λένε πατριωτάκι;
- Θανάση
- Ναι μωρέ, Θανάσης, συνέχιζε ο Ιάσωνας, που για κάποιο δικό του λόγο είχε υπηρετήσει στο στρατό με οποιονδήποτε συναντούσε.
Ο Θανάσης είχε αρχίσει να ξεχωρίζει πρόσωπα και άτομα που τον ενδιέφεραν. Μερικά άτομα κίνησαν από την αρχή το ενδιαφέρον του και αμέσως τους έβγαλε από το Κλαμπ των Ανώνυμων Παρανοϊκών όπως συνήθιζε να ονομάζει τους έγκλειστους. Άρχισε να τους παρακολουθεί και να προσπαθεί να μάθει όσο περισσότερα μπορούσε γι’ αυτούς, βέβαια πάντα όσο το δυνατόν πιο διακριτικά. Καθώς θα ήταν πολύ παρακινδυνευμένο να κρατάει σημειώσεις άρχισε να δημιουργεί το ψηφιδωτό της ζωής τους στο μυαλό του, πράγμα που τον ενοχλούσε αφόρητα καθώς είχε συνηθίσει χρόνια τώρα να κρατά σημειώσεις για κάθε τι που τον ενδιέφερε, πιστεύοντας ότι κάποτε αυτές θα του φανούν χρήσιμες και το κυριότερο δεν θα λησμονηθούν.
Άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλιά αργά-αργά σέρνοντας τα πόδια του και αφήνοντας το σώμα του χαλαρό, ταυτόχρονα τραγουδούσε ασυναρτησίες και κουνούσε τα χέρια για να διώξει τους δαίμονες του. Ήταν αδύνατο για ένα αγύμναστο μάτι να καταλάβει την προσποιητή αντιγραφή των κινήσεων που είχε επιμελώς μελετήσει και προβάρει στη διάρκεια των δύο μηνών που προετοιμάζονταν για το Θανάσημο Στοίχημα. Τα έμπειρα μάτια έτσι κι αλλιώς δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν μαζί του. Μόνο το «Συμβούλιο», τις τακτικές σύντομες συναντήσεις με τον ψυχίατρο φοβόταν στην αρχή, αλλά τις τελευταίες ημέρες βλέποντας πως σε αυτό το περιβάλλον ήταν αδύνατον έστω και να διανοηθεί κανείς ότι μπορεί να υπάρχει λογικός μεταξύ των ασθενών, τις έβλεπε κι αυτές ως ένα ακίνδυνο μέρος της διαδικασίας. Είχαν περάσει ήδη 35 χρόνια από το πείραμα του Rosehan που αποτέλεσε κατά κάποιο τρόπο την πηγή έμπνευσης για το Θανάσημο Στοίχημα και προφανώς δεν είχαν αλλάξει και πολλά πράγματα στον τρόπο διάγνωσης.

Το συμβούλιο (2)

2008-05-29T11:14:00.001+03:00

Την έκανα χάλια την αδελφούλα πάλι, συλλογίστηκε καθώς ανηφόριζε το μονοπάτι μέσα από τα πεύκα που οδηγούσε στην Α’ Ψυχιατρική Κλινική. Ένιωθε άσχημα, αλλά ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει το Θανάσημο Στοίχημα όπως το αποκαλούσε. «Παράπλευρες απώλειες» σκέφτηκε, παραξενευμένος με την χρήση του νεόκοπου αμερικάνικου ευφημισμού που γι’ αυτόν σήμαινε διαμελισμένα κορμιά αθώων παιδιών , καθώς πάντοτε η φράση συνοδεύονταν από φωτογραφίες διαμελισμένων ανθρώπινων σωμάτων που σκοτώθηκαν κατά λάθος.
Ένιωσε τα μάτια του να βουρκώνουν και θύμωσε με τον εαυτό του. Αυτό ήταν σημάδι απώλειας του ελέγχου και ο αυτοέλεγχος ήταν το μοναδικό του όπλο. Από την άλλη τον λύγιζε αυτή η τρυφερότητα της αδελφής του. Εκεί που νόμιζε στα σαράντα κάτι του ότι δεν υπήρχε στον κόσμο άνθρωπος που να νοιάζεται γι’ αυτόν, επανεμφανίζεται η αδελφούλα, όπως συνήθιζε να την λέει στα χρόνια της αθωότητας, έρχεται καθημερινά να τον δει και είναι εμφανώς συγκλονισμένη με τις περιπέτειες του Big Brother της, όπως συνήθιζε να τον αποκαλεί πολύ πριν καταντήσει η οργουελική ετούτη έκφραση reality show. Και αυτός να την ξεχέζει πατόκορφα, ενώ το μόνο που θέλει είναι να την σφίξει στην αγκαλιά του!
Το Θανάσημο Στοίχημα προχωρούσε για την ώρα πολύ καλά. Ήδη μετά από τριάντα δύο ημέρες στο ψυχιατρείο η επίσημη διάγνωση ήταν σχιζοφρένεια και δεν διαφαίνονταν πουθενά η παραμικρή πιθανότητα ενός εξιτηρίου. Ο πρώτος στόχος είχε επιτευχθεί. Τώρα αρχίζουν τα δυσκολότερα, σκέφτηκε. Άντε να δούμε πως θα πάει σήμερα το «Συμβούλιο».

Το συμβούλιο

2008-05-28T17:15:00.001+03:00

- Υπάρχει χρώμα καναρινί;
- Ε και βέβαια! Το χρώμα που έχουν τα καναρίνια δεν είναι το καναρινί; Αν ήταν πορτοκαλί θα τα έλεγαν πορτοκάλια κι όχι καναρίνια.
- Αφού το θέτεις έτσι. Άντε γεια σου τώρα, πάω να φάω ένα μηλί μήλο και να πιω ένα ποτήρι νερουλί νερό.
- Καλά είσαι εντελώς για δέσιμο μου φαίνεται! Αν συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια φυσικά θα καταλήξεις σε λάθος συμπεράσματα. Τέλος πάντων, δεν μπορείς να καταλάβεις. Που άφησες τα τσιγάρα μου;
- Δεν σου έφερα, ξέχασες πως οι γιατροί είπαν πως πρέπει να το κόψεις. Σε πειράζει στα πνευμόνια και παθαίνεις περισσότερες κρίσεις.
- Θα σου λεγα τώρα μωρή ξεσκισμένη πουτάνα, ρουφήχτρα, ξεκωλιάρα που τον παίρνεις τα μεσάνυχτα και δεν ακούς τα αηδόνια, αλλά δεν σου λέω, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν καταλαβαίνεις. Α μωρή μπουχέσα που ακούς τους γιατρούς. Να σηκωθείς να φύγεις αμέσως και να μην σε ξαναδώ μπροστά μου. Πράκτορισσα των εξωγήινων πολιορκητών της μνήμης και του πένθους! Χάσου από εδώ, μην αμολήσω τα σκυλιά του παραδείσου και σε κάνουν κομμάτια. Φτου, φτου, φτου. Εγώ φταίω που κάθομαι και σου μιλάω θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή μου. Δεν σου φτάνει που μ' έκλεισες εδώ μέσα, τώρα δεν μου φέρνεις και τσιγάρα. Δεν θα σας περάσει όμως. Δεν θα σας αφήσω να με ξεκάνετε εμένα. Έχω συμβούλιο τώρα. Πήγαινε και αύριο έλα με ένα πακέτο τσιγάρα. Θα μεσολαβήσω στο Θεό να συγχωρέσει τις πομπές σου. Πομπηία, ε Πομπηία! Διαόλου κάλτσα κι αγγέλου σώβρακο. Φτου, φτου, φτου. Γκουμπουλί ταρα ντε μπαλα κουντέ κιτζαμανί.
- Άντε γεια σου. Αύριο πάλι.
- Σταμάτα να χύνεις δάκρυα. Όσο και να κλαις δεν πρόκειται να με στερέψεις. Σ' αυτά δεν τον ακούς τον σαχλαμπίχλα τον ψωρίατρο. “Χρειάζεται ηρεμία, μην τον αναστατώνετε” δεν λέει όλην την ώρα; Άντε φύγε τώρα. Είμαι καλύτερα. Λέω και καμιά κουβέντα παραπάνω, αλλά εδώ στην εξορία που με ρίξατε πρέπει να αμυνθώ. Και αυτά τα κωλοφάρμακα με τρελαίνουν. Με κυνηγούν θεοί και δαίμονες όλη μέρα. Πρέπει να προστατεύσω τον εαυτό μου. Καπίσκο; Άντε γεια σου, έχω συμβούλιο τώρα. Φίλα μου τον πατέρα και φέρε μου τσιγάρα. Και να μην κλαις χαλάει η επιδερμίδα σου. Άκου με κι εμένα μια φορά. Τι στο διάολο τα 'χω τα πτυχία; Πρέπει να ακούς το μεγαλύτερο αδελφό σου. Καπίσκο; Αντερστεντ; Φερστάντεν; Σε τι γλώσσα να σου το πω να καταλάβεις; Είμαι καλά σου λέω. Τώρα έχω συμβούλιο. Θα σε δεχθώ αύριο.

Τετράστιχο

2008-04-14T13:55:00.001+03:00

Δεν ξέρω τι μου γίνεται

δεν ξέρω που πηγαίνω

ότι γνωρίζω επιμένω

και το παιχνίδι συνεχίζεται

Μια ανάσα

2008-04-09T12:51:00.001+03:00

Ποιο είναι τελικά το νόημα της ζωής; Για ποιο λόγο βασανιζόμαστε στην πορεία μας μέσα της; Περπατάω στο δρόμο και βλέπω πρόσωπα γεμάτα έγνοιες. Γύρω μου μιζέρια, το ίδιο και μέσα μου. Τι είναι αυτό που μας παρακινεί να ζήσουμε; Ναι, η ζωή έχει άπειρες ομορφιές που αξίζει να της ζήσεις. Οι περισσότεροι όμως τις προσπερνάμε και μόνο κάποιες στιγμές τις αντικρίζουμε. Τον υπόλοιπο χρόνο μας τον ξοδεύουμε σε συνήθειες καθημερινότητας. Είμαστε διαρκώς παρόντες-απόντες. Ζούμε τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες, τα χρόνια, αλλά ταυτόχρονα δεν τα ζούμε. Διαρκώς σκεφτόμαστε το καλύτερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε την κάθε στιγμή. Έτσι φεύγουν όλα. Φεύγει η ζωή. Μας μένουν τα βάσανα, καθημερινό φορτίο και η πίεση ότι όσο και να προσπαθούμε τίποτα δεν καταφέρνουμε, αλλά κι ακόμη κι αν ξεκινήσουμε κάτι, γνωρίζουμε τη ματαιότητα του εγχειρήματος, καθώς είτε δεν θα προλάβουμε να το τελειώσουμε είτε δεν θα το ζήσουμε. Ο θάνατος καραδοκεί σε κάθε σκέψη. Έρχεσαι, φεύγεις. Μια ανάσα που συνήθως διαρκεί δεκαετίες.

Ημερομηνία λήξης: δεν αναγράφεται

2008-04-09T12:39:00.001+03:00

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε παράξενα προϊόντα. Καταναλωνόμαστε διαρκώς μα πουθενά καμία ετικέτα δεν αναφέρει την ημερομηνία λήξης μας. Συχνά ξεχνάμε ότι μολονότι δεν αναγράφεται, υπάρχει ημερομηνία λήξης. Τις περισσότερες φορές βέβαια βιώνουμε την προσωρινότητα μας, αλλά προσποιούμαστε δήθεν αδιάφορα τους αιώνιους και με αυτόν τον τρόπο θάβουμε στο βάθος το φόβο του θανάτου, την βεβαιότητα της ανυπαρξίας.

Φτιάχνουμε αστρολογικούς χάρτες που αποτυπώνουν την ημερομηνία γέννησής μας, μα κατά βάθος γνωρίζουμε ότι το σύμπαν παραμένει παγερά αδιάφορο μπροστά στο θαύμα της ύπαρξής μας. Κι όταν οι κάθε είδους προφήτες μας χαϊδεύουν τα αυτιά, το δεχόμαστε πρόθυμα. Έχουμε ανάγκη το χάδι. Το χάδι και τα σωσίβια. Μια ζωή τα αναζητάμε, ίσως πιστεύουμε ότι αυτά θα μας κρατήσουν στην επιφάνεια και δεν θα βουλιάξουμε. Σπάνια μπαίνουμε στον κόπο να μάθουμε κολύμπι. Έτσι η θάλασσα της ζωής μένει άγνωστη για τους περισσότερους από μας, αφού το μόνο που κάνουμε είναι να πλατσουρίζουμε στην επιφάνεια.

Persona non grata

2008-04-08T14:24:00.001+03:00

Με εξοστράκισα. Ήμουν ανεπιθύμητο πρόσωπο εδώ και καιρό. Όχι ότι δεν με γούσταρα κατά βάθος, αλλά δεν μπορούσα να αντέξω άλλο τις εφηβικές ελπίδες και τα όνειρα. Με εμπόδιζαν στο έργο μου. Έτσι σήμερα το πρωί πήρα μια κοτρόνα, έγραψα πάνω το όνομα μου και την άπλωσα για καταμέτρηση. Η ηχηρή καταδίκη του 1-0 ήταν γεγονός.

Πέρασαν κάποιες ώρες μετά από τη λήψη της απόφασης και από τότε βρισκόμαστε εγώ κι ο εαυτός μου σε συνεχή παζάρια. - Όχι κύριε δεν μπορείς να κρατήσεις την ανάμνηση του πρώτου έρωτα, μου λέει αυτός. - Σίγα μη σου δώσω και λογαριασμό τι θα κρατήσω και τι θα διαολοστείλω μαζί σου, λέω εγώ.

«ΑΡΓΥ-ΡΗ ΞΥ-ΠΝΑ, ΑΡΓΥ-ΡΗ ΞΥ-ΠΝΑ, ΑΡΓΥ-ΡΗ ΞΥ-ΠΝΑ, ΞΥΠΝΑ ΡΕΕΕΕΕ!!!!» φωνάζει το κινητό μου για να ξυπνήσω κι εγώ ξυπνάω. Όπου και να πάω εμένα συναντώ μπροστά μου. (Τελικά δεν ήταν και καλή ιδέα να ηχογραφήσω τη φωνή μου και να την βάλω για ήχο αφύπνισης). Αυτό το κόλπο με τον εξοστρακισμό στο όνειρο ήταν καλό, αλλά τώρα που αρχίζω και σκέφτομαι, μου φαίνεται λίγο παρατραβηγμένος ο δυϊσμός. Εγώ κι ο εαυτός μου. 1 + 1 = 1. Άχαρη αριθμητική.

Κουκίδες εν τάξει

2008-04-07T18:20:00.001+03:00

Γύρω μας συμβαίνουν τόσα πολλά πράγματα. Έχουν συμβεί πάμπολλα στο παρελθόν, συμβαίνουν καθημερινά αναρίθμητα νέα και φυσικά θα συνεχίσουν να συμβαίνουν στο μέλλον. Όλα αυτά είναι αέναα παρόντα.

Πώς να μείνεις λοιπόν προσκολλημένος σε μια λεπτομέρεια; Σε κάτι, σημαντικό ίσως, που δεν είναι τίποτα πιότερο από μια κουκίδα, ένα σημείο σ’ ένα σύνολο απειράριθμων σημείων;

Κι όμως, υπάρχουν πολλοί που καταφέρνουν να συγκεντρωθούν, ν’ αφοσιωθούν στην κουκίδα, να την περιγράψουν με σχολαστικότητα και για δες θαύμα, μέσα από την συγκέντρωση και την σχολαστικότητα, αυτή αποκτά διαστάσεις ανέλπιστες. Απλώνεται, δείχνει το μεγαλείο της, δείχνει τελικά, ότι όσο μικρή κι αν είναι, δεν παύει να αποτελεί το κέντρο ενός σύμπαντος που όλα εκείνα τα άπειρα που την περιστοιχίζουν δεν είναι τίποτα πιότερο από δορυφόροι της.

Αυτήν τη διεργασία την ονομάζω Τέχνη. Και για να μην παρεξηγηθώ. Δεν αναφέρομαι στην αυτιστική θεώρηση του εαυτού μας ως το κέντρο του σύμπαντος, ένα άθλημα στο οποίο κάνουμε πρωταθλητισμό εδώ στην Ελλάδα.

Το νόημα...

2008-04-07T17:08:00.002+03:00

Το νόημα βρίσκεται

εκεί που δεν υπάρχουν

λέξεις να το τυραννούν

και να το αλλάζουν

Δύο χρόνια σιωπή

2007-11-08T10:14:00.000+02:00

Αγαπητή Λεξιμαργία,

συμπλήρωσες ήδη δύο χρόνια ύπαρξης και συνεχίζω ακάθεκτος να σε τιμώ με τη σιωπή μου. Ο απολογισμός εύκολος: σε δύο χρόνια δημοσίευσα 28 σύντομα σημειώματα, όσα δηλαδή ένας μπλόγκερ γράφει σε ένα μήνα. Δεν έγινα μπλόγκερ. Ως συνήθως από εκεί που ξεκίνησα εκεί κατέληξα. Από τη σιωπή στη σιωπή. Από ένα καπρίτσιο δεν σε διαγράφω και ταλαιπωρώ αρκετούς που σκοντάφτουν πάνω σου στο google. Σε απάτησα μερικές φορές με διάφορα one-post-stands, αλλά τελικά πάντα γυρίζω πίσω. Μου αρέσει που υπάρχεις. Είσαι η κλωτσιά στη συνείδησή μου. Όσο υπάρχεις μου υπενθυμίζεις ότι οι πόρτες είναι ανοικτές και τα σκυλιά δεμένα. Ότι εάν θέλω να γράψω μπορώ να το κάνω. Όσο υπάρχεις, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Τελικά δεν θέλω να γράφω. Τα 700 κείμενα που σχεδίασα στο μυαλό μου ποτέ δεν τα έγραψα. Και είναι αλήθεια ότι κανείς δεν μου παραπονέθηκε γι' αυτό.

Υπαγορευτές και συγγραφείς

2007-08-07T10:03:00.000+03:00

Πριν από λίγο γκάζωναν οι σκέψεις μα να τώρα μόλις άρχισα να γράφω η ταχύτητα έπεσε κατακόρυφα. Το παράπονο μου είναι ότι τα δάκτυλα μου ποτέ δεν προλαβαίνουν τις εικόνες και τις σκέψεις στη φυσιολογική τους ροή. Και σίγουρα το πρόβλημα δεν είναι ότι δακτυλογραφώ αργά. Είναι ασύμβατοι οι ρυθμοί της σκέψης και του γραψίματος. Οπότε ο πιο αργός δίνει αναγκαστικά το τέμπο. Αυτό συχνά έχει ως αποτέλεσμα το μυαλό να βαριέται. Μια εναλλακτική λύση θα μπορούσε να είναι η υπάγορευση, αλλά την απορρίπτω εξ αρχής για ιδεολογικούς (ή ιδεοληπτικούς αν προτιμάτε) λόγους. Η υπαγόρευση δεν είναι γράψιμο. Πολλοί γνωστοί και επώνυμοι συγγραφείς σήμερα με αυτόν τον τρόπο συνθέτουν τα ευπώλητα βιβλία τους κι εγώ για να τους εκδικηθώ δεν τα διαβάζω. Έτυχε να ακούσω γνωστό συγγραφέα να το αναφέρει σε μια παρουσίαση που βρέθηκα εντελώς τυχαία και αμέσως από συγγραφέας υποβιβάστηκε σε υπαγορευτή. Και αριστουργήματα να εκδίδει για μένα δεν είναι συγγραφέας. Άκρατως υποκειμενισμός που ταυτίζεται απόλυτα με το υποκείμενο μου. Είμαι ένας ρομαντικός αφελής που πιστεύω ότι οι συγγραφείς κάθονται και γράφουν. Δηλαδή καθίζουν τον κώλο τους σε μια καρέκλα (ή πολυθρόνα αν προτιμάτε), προσαρμόζουν τη σκέψη τους στο ρυθμό των χεριών ή των δακτύλων τους και γράφουν. Η συγγραφή είναι χειρωνακτική εργασία. Τώρα θα μου πείτε ότι και ο Ντοστογιέφσκι υπαγόρευε σε μεγάλο βαθμό τα έργα του στη γυναίκα του. Δίκιο έχετε. Ο πρόχειρος αντίλογος μου είναι ότι πέθανε σκύβοντας να σηκώσει την πένα του.

Λεωφόρος Αμαλίας

2007-05-29T15:31:00.000+03:00

Βρέθηκα σήμερα στο Σύνταγμα. Περπάτησα για λίγο στη λεωφόρο Αμαλίας. Και έτσι ξαφνικά το αποφάσισα για τον εαυτό μου, ότι από σήμερα για μένα θα λέγεται Λεωφόρος Αμαλίας Καλυβίνου. Και αν ήταν στο χέρι μου, στο κτίριο της Βουλής θα κυμάτιζε από αύριο ένα τεράστιο πανό που θα έγραφε: «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»

Αν με ρωτήσει η κόρη μου κάποτε από που πήρε το όνομα της αυτή η λεωφόρος, θα της πω δίχως δεύτερη σκέψη: από μια κοπέλα που πέθανε με το κεφάλι ψηλά ζητώντας το αυτονόητο: αξιοπρέπεια.

Λεξιμαργικά γυμνάσματα ΙΙ

2007-05-25T19:31:00.000+03:00

Το υστερικό άλφα

Ένα άρρητο ρητό
είν' αόρατα ορατό
κι ο ανόητος νοήμων
φέρει όνομα ανωνύμων

****
ακηδία ή κηδεία;
απορία ή πορεία;
άνοστος ή νόστος;
αλήτης ή λύτης;

Τα υστερικά

είχα τύχη που 'χα τείχη
και η λύπη δε μου λείπει

****
δυο και δυο οκτώ
εννιά και δυο δεκατρία
μάλωσα με τους αριθμούς
και μ' έπιασε αρρυθμία

Λεξιμαργικά γυμνάσματα Ι

2007-05-25T15:26:00.000+03:00

Αιμοβόρος χρόνος
χρονοβόρο πένθος
Πενθοφόρος πόθος
ποθοχόος έρως

Το ρυθμό για να ρυθμίσεις
πρέπει ήχους να ηχήσεις
την αγάπη για να χτίσεις
πρέπει τείχη να γκρεμίσεις

Ο προαστειακός κινούνταν διαρκώς
μετέφερε μοναξιές
κι αναρωτιόνταν πότε επιτέλους
θα φτάσει στο αστείο του

Είμαι αυτοκίνητος
και αυτεπαρκής,
ή μήπως ακίνητος
και ανεπαρκής;

Είπε το μαζοχισμό
αλγολαγνεία
και τον ρώτησα
το τηλεόραση δεν σου κάνει;

Ο εφαψίας του απόλυτου
ερωτεύτηκε το μηδέν
και ξεμπέρδεψε μια και καλή
με τη λιβιδούλα

Η επιστήμη της σαχλαμάρας

2007-02-08T13:16:00.000+02:00

Παλιότερα, όταν θέλαμε να δηλώσουμε ότι κάποιος κάνει λογικά άλματα στα επιχειρήματα του, χρησιμοποιούσαμε τον συλλογισμό: «το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνόμος είναι όργανο, άρα ο αστυνόμος είναι μπουζούκι». Ο Πάσχος Μανδραβέλης, του οποίου τα κείμενα ως επί το πλείστον εκτιμώ ιδιαίτερα, έγραψε στην Καθημερινή του περασμένου Σαββάτου (26/1/07), στη στήλη του Απογραφές, ένα κείμενο που φέρει τον τίτλο «Η επιστήμη της σαχλαμάρας» και που ούτε λίγο ούτε πολύ εκσυγχρονίζει τον συλλογισμό που αναφέρθηκε στην αρχή: «πολλοί ψυχολόγοι λένε και γράφουν σαχλαμάρες, η ψυχολογία είναι επιστήμη, άρα η ψυχολογία είναι η επιστήμη της σαχλαμάρας.»

Αφορμή για το κείμενο του Μανδραβέλη είναι το πρόσφατο πόνημα του γνωστού βρετανού «τηλεψυχολόγου» Όλιβερ Τζέιμς, ο οποίος μετά από πολλές συνεντεύξεις με επώνυμους ανακάλυψε τον ιό της “affluenza” που σε ωθεί να επιθυμείς χρήμα, ιδιοκτησία, ομορφιά και δόξα και ο οποίος τελικά σε κάνει να υποφέρεις από κατάθλιψη, φοβίες και διαταραχές της προσωπικότητας. Εντελώς επιεικώς θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει όλα αυτά που λέει και γράφει ο Τζέιμς παπαριές ενδεδυμένες με ψευδοεπιστημονικότητα. Το γεγονός όμως ότι πολλοί συγγραφείς (όχι αποκλειστικά ψυχολόγοι) εκδίδουν διαρκώς παρόμοια πονήματα με τον πόθο να κατακτήσουν τις λίστες των ευπώλητων και να γεμίσουν τις τσέπες τους, πράγμα που συχνά καταφέρνουν, δείχνει περισσότερα για την ποιότητα των αγοραστών και των εκδοτών τους, παρά για την ποιότητα της ψυχολογίας ως επιστήμης.

Όσο και να πιστεύει ο κύριος Μανδραβέλης ότι «σήμερα κάθε ψυχολόγος που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να βρει μια ασθένεια που να της δώσει το όνομα του. Αν δεν υπάρχει, κανένα πρόβλημα: Θα την εφεύρει.», αυτό που προσπαθεί να κάνει ο κάθε ψυχολόγος που σέβεται τον εαυτό του και αυτό που σπούδασε, είναι να διαφυλάξει πλέον την επιστήμη του από τον κάθε κομπογιαννίτη που βρίσκει στο πεδίο της ψυχολογίας ξέφραγο αμπέλι για να προωθήσει τις φραπελιές του.

Ένα άλλο θέμα που θίγει ο κύριος Μανδραβέλης στο άρθρο του είναι ότι «υπάρχει μια τάση να ενοχοποιούνται οι επιλογές των ανθρώπων» και τελικά όλη αυτή η μανία για να ανακαλυφθούν «μανίες» που σχετίζονται με τις ατομικές επιλογές των ατόμων (διαδίκτυο, ηλεκτρονικά παιχνίδια, λατρεία αυτοκινήτου κοκ) αποτελεί μια «ακόμη επιχείρηση συκοφάντησης της ατομικής επιλογής». Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Κατά καιρούς ακούμε για διάφορες νέες «ασθένειες», όπως ακούμε καθημερινά για το νέο φάρμακο που θεραπεύει τον καρκίνο, αυτό όμως δε σημαίνει ότι αυτές οι ασθένειες από την στιγμή που θα καταγραφούν ή θα υποστηριχθούν από κάποιους, αυτομάτως ισχύουν και ως τέτοιες. Είναι αρκετά μακρύς ο δρόμος έως ότου μια «ψυχική διαταραχή» γίνει ψυχική διαταραχή. Και αυτός ο δρόμος περιλαμβάνει δεκάδες εμπειρικές έρευνες που να αποδεικνύουν και στην πράξη αυτά που υποστηρίζονται με τα λόγια. Και φυσικά, για όποιον δεν το έχει αντιληφθεί, το ζητούμενο δεν είναι να ορισθεί τι είναι το «κανονικό» για να ορισθεί στη συνέχεια κατ’ αντιδιαστολή το τι είναι «μη κανονικό». Πολύ περισσότερο αυτό που ενδιαφέρει είναι να προσδιορίσουμε με μια σειρά κριτηρίων πότε μια συμπεριφορά («κανονική» ή «μη κανονική») λειτουργεί εις βάρος του ατόμου. Ατομική επιλογή μπορεί να είναι το να ξοδεύεις όλες σου τις αποταμιεύσεις στο καζίνο, στα ναρκωτικά, σε αγορές αγαθών, ατομική επιλογή είναι και το να είσαι συνέχεια μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή ή τηλεόρασης, ατομική επιλογή είναι ακόμη και το να θέλεις να αυτοκτονήσεις, αυτό όμως δε σημαίνει ότι επειδή ορίσαμε όλα τα παραπάνω ως ατομικές επιλογές, θα πρέπει αυτόματα, στο όνομα μιας δήθεν προάσπισης των ατομικών ελευθεριών, να αφήσουμε αυτούς που υποφέρουν από την επιλογή τους, να συνεχίσουν να υποφέρουν ή ακόμα χειρότερα να καταστραφούν από αυτές.

Ομοταξία Ελλαδιστής της συνομοταξίας Φουφουτολόγος

2007-01-25T10:10:00.000+02:00

Δεν μου αρέσουν τα τσουβαλιάσματα, ούτε και νιώθω να με δεσμεύει η μανία να μιλάμε πολιτικώς ορθά. Η λέξη αρχαιογκαγκά απλά δεν μου αρέσει, έτσι στις συζητήσεις με τον εαυτό μου (το πιάσατε το υπονοούμενο) χρησιμοποιώ συχνά την λέξη Ελλαδιστής (κατά το Δαρβινιστής) για να αναφερθώ σε αυτούς που πιστεύουν στα σοβαρά ότι ό,τι υπάρχει σε αυτό το σύμπαν ανακαλύφθηκε στην Ελλάδα. Φυσικά και οι Ελλαδιστές ανήκουν στην συνομοταξία των φουφουτολόγων, η οποία, ως γνωστόν, δεν έχει πατρίδα και σύνορα.

Θα ήθελα να φτιάξω μάλιστα και μια ελλαδιστική αφίσα, αλλά μου λείπει το ταλέντο. Σε αυτήν θα εμφανιζόταν ο Φειδιπίδης καταϊδρωμένος και από κάτω η λεζάντα. “Wireless Network - a greek invention”.

Και για να μην το ξεχάσω:

This is a FunEL-friendly site!

Δεκάλεπτο - 4

2007-01-15T12:42:00.000+02:00

Η φράση "dum spiro spero" (όσο ζω ελπίζω) παλαιότερα με ενοχλούσε αφάνταστα. Παρομοίως αντιπαθούσα και το «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία». Ο λόγος είναι απλός. Συνήθως τις παραπάνω φράσεις τις ακούς ως έκφραση παρηγοριάς μετά από μια αποτυχία ή δυστυχία. Άρα τις συνδέεις συνειρμικά με αρνητικά γεγονότα και αυτό όπως αναγκάστηκαν να μας δείξουν τα δυστυχισμένα σκυλάκια του Παυλόφ αποτελεί εγγύηση ότι κάποια στιγμή τα αρχικά ανεξάρτητα πράγματα θα γίνουν αλληλένδετα. Επίσης ενέχει και μεγάλη δόση μοιρολατρίας. Μια ζωή να κουβαλάς την τρύπια σημαία της ελπίδας καταντάει αφόρητα κουραστικό.

Η εκδοχή της Μαρίας "dum spiro spero και θερίζω" μου άρεσε περισσότερο. Το επαναλάμβανε συνέχεια, έτσι το συνέδεσα με το όμορφο χαμόγελο της. Είχε κάτι το παιχνιδιάρικο και αυτοσαρκαστικό ο τρόπος που το έλεγε.

Αργότερα με γοήτευσε ο προμηθεϊσμός του Καζαντζάκη: «δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύθερος». Έσπασα τα μούτρα μου έχοντας χάσει κάθε ελπίδα ότι μπορώ να ελπίζω και γι’ αυτό το άλλαξα «δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι σκλάβος της αδιαφορίας μου για τα πάντα». Ήταν η εποχή που πίστευα ότι είχα χάσει το πολυτιμότερο μου αγαθό: το πάθος μου.

Τελικά όμως πιστεύω ότι τόσο για τα ζωάκια όσο και για μας τα ανθρωπάκια ισχύει ότι χωρίς spero δεν έχει spiro. Dum spero spiro λοιπόν. Η μαγκιά είναι να μην κουβαλάς τρύπια σημαία, αλλά να σηκώσεις μπαϊράκι ενάντια στη μιζέρια σου.

Δεκάλεπτο - 3

2007-01-09T11:00:00.000+02:00

Μια τουλάχιστον δεκαετία της ζωής μου είχε ως σημεία αναφοράς τον Ντοστογιέφσκι και το αλκοόλ. Τα δύο αυτά σημεία αποτελούσαν τον καλύτερο τρόπο φυγής από μια καθημερινότητα που δεν ήταν και πολύ της αρεσκείας μου. Ήταν ταυτόχρονα και τα υλικά με τα οποία έκτισα τη μυθολογία μου. Έφτασα να πιστεύω ότι βυθιζόμενος στις αλκοολικές περισυλλογές μου, όποτε γούσταρα, μπορούσα να ανοίξω ένα από τα τετράδια που επιμελώς αγόραζα και να αρχίσω να γράφω τα αριστουργήματα μου. Αφέλεια θα μου πείτε, αλλά εκείνη την εποχή το πίστευα ακράδαντα. Με την πεποίθηση αυτή, κατάφερα να αρχίσω δεκάδες μυθιστορήματα, που τελείωναν άδοξα στην πρώτη σελίδα και να πιω δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, λίτρα αλκοόλ στις διάφορες παραλλαγές του. Και η μιζέρια χόρευε αμέριμνη. Αρκετά αργότερα κατάλαβα την πλάνη μου κι έτσι η ανθρωπότητα γλίτωσε από ακόμη έναν επίδοξο συγγραφέα. Αν ο Μισέλ Φάις, αντί για την «Η κουζίνα του συγγραφέα» είχε σκεφτεί να επιμεληθεί τη σειρά «Η κουζίνα του μη συγγραφέα» σίγουρα θα μπορούσα να γράψω το πρώτο μου βιβλίο!

Δεκάλεπτο - 2

2007-01-08T17:48:00.000+02:00

Ο φίλος μου ο μαροκινός δεν πρόλαβε μάλλον να διαβάσει Ντοστογιέφσκι στην κόρη του, καθώς κάποιο πρωί επιστρέφοντας στο διαμέρισμα του μετά από ταξίδι, δε βρήκε ούτε γυναίκα, ούτε παιδί, ούτε τους εκατοντάδες τόμους βιβλίων που κοσμούσαν τις βιβλιοθήκες. Δεν βρήκε καν τις βιβλιοθήκες. Βρήκε ένα άδειο κυριολεκτικά διαμέρισμα. Η γυναίκα του τον είχε παρατήσει παίρνοντας ό,τι πολυτιμότερο είχε στη ζωή του, την κόρη του και τα βιβλία του. Πήρε μαζί της και την κασέτα με την Έλλη Λαμπέτη να διαβάζει Καβάφη που του είχα δανείσει λίγες ημέρες πριν, όταν μου ανάφερε ότι είχε μεταφράσει Καβάφη στα αραβικά.

Σκέφτομαι ότι το μικρό κοριτσάκι θα είναι πλέον 20χρονη κοπέλα και βρίσκω πολύ άβολη τη σκέψη ετούτη. Έχουμε χαθεί με τον μαροκινό φίλο εδώ και αρκετά χρόνια, τον συναντούσα τυχαία μέχρι πριν από μια δεκαετία όταν κατοικούσαμε ακόμη στην ίδια πόλη. Την τελευταία φορά μου έδωσε έναν φάκελο με δημοσιεύσεις του και μου υποσχέθηκε να μου δώσει να διαβάσω τα πρώτα κεφάλαια από το βιβλίο που έγραφε για την κόρη του. Έκτοτε δεν ξαναβρεθήκαμε. Εγώ όμως για τον Ντοστογιέφσκι ήθελα να γράψω, αλλά πάει τέλειωσε κι αυτό το δεκάλεπτο

Έκτακτο δεκάλεπτο

2007-01-07T09:46:00.000+02:00

Έκλεισε το monitor. Μου έφαγε περισσότερο από δεκάλεπτο να διαβάσω τα καθέκαστα και τα σχόλια. Τον τελευταίο καιρό σπάνια πλέον προλαβαίνω να διαβάσω blogs. To monitor ήταν μια κάποια λύση για να μαθαίνω στα γρήγορα για τα νέα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας και να ανακαλύπτω νέες ενδιαφέρουσες παρουσίες. Τώρα πάει κι αυτό. Η δεκάλεπτη προθεσμία που έχω θέσει και δεν σκοπεύω να παραβώ δεν μου αφήνει περιθώριο να σχολιάσω το γεγονός και ίσως έτσι είναι καλύτερα, καθώς αυτό θα το κάνουν δεκάδες άλλοι.

Σε λίστες ταχυδρομείου, φόρα συζητήσεων και λοιπούς δικτυακούς τόπους είναι συνηθισμένο φαινόμενο να παρουσιάζονται τέτοιες δραματικές κορυφώσεις. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια που ασχολούμαι με το διαδίκτυο οι ιστορίες επαναλαμβάνονται. Και δεν νομίζω ότι θα αλλάξει η κατάσταση στο μέλλον. Οι πρωταγωνιστές, ο τόπος, οι αιτίες και οι συνθήκες αλλάζουν, όλα τα άλλα είναι απελπιστικά όμοια και ανθρώπινα.

Δεκάλεπτο - 1

2007-01-06T19:23:00.000+02:00

Είπα να δώσω μια τελευταία ευκαιρία στο μπλογκ μου. Λίγο πριν τη διαγραφή του, αποφάσισα να γράφω με το χρονόμετρο να τρέχει για 10 λεπτά, ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι. Βαρύγδουπες προχειρότητες. Γραφιάς δεν είμαι κι έτσι δεν φοβάμαι μην εκτεθώ ανεπανόρθωτα. Βέβαια σκέφτομαι εσένα τυχαίε αναγνώστη και σου ζητάω προκαταβολικά συγγνώμη για την ταλαιπωρία. Αν δε με βρεις του γούστου σου, ξέχασε με. Είναι τόσο εύκολο.

Αυτές τις ημέρες άρχισα να ξαναδιαβάζω τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι και σελίδα την σελίδα διαπίστωσα και πάλι ότι δεν έχω άδικο που το θεωρώ το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Έχω μπει σε αρκετούς κόσμους συγγραφέων, αλλά οι αρρωστημένοι κόσμοι του Ντοστογιέφσκι είναι νομίζω οι πιο ανθρώπινοι. Πρώτο τραπέζι πίστα στην ανθρώπινη ψυχή, δεν είναι και μικρό κατόρθωμα.

Εδώ και μια δεκαετία δεν διάβασα ούτε μια σελίδα Ντοστογιέφσκι, ικανοποιώντας μια απόφαση να παρατήσω την ανθρώπινη ψυχή στην ησυχία της. Αλλά φέτος επιστρέφοντας στο πατρικό μου σπίτι κι έχοντας για πρώτη φορά και την κόρη μου μαζί, θυμήθηκα έναν φίλο Μαροκινό, τον μόνο συγγραφέα που γνώρισα προσωπικά στη ζωή μου, ο οποίος όταν του μιλούσα για την τρέλα μου με τον Ντοστογιέφσκι (είχα διαβάσει ότι υπήρχε μεταφρασμένο σε ελληνικά, γερμανικά και αγγλικά, έκανα και μια αποτυχημένη προσπάθεια στο πανεπιστήμιο να μάθω ρώσικα μόνο και μόνο για χάρη του) μου έλεγε ότι καλός είναι ο Ντοστογιέφσκι, αλλά αυτός περιμένει να μεγαλώσει λίγο ακόμη η κόρη του για να τον ξαναδιαβάσει μαζί της. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί.

Δυστυχώς το δεκάλεπτο τελείωσε, τα λέμε τη Δευτέρα πάλι. Καλή χρονιά.

Ya Habibi Taala

2006-11-23T14:56:00.000+02:00

Το τραγούδι με τον παραπάνω τίτλο και την απλή μελωδία με έχει στοιχειώσει τον τελευταίο καιρό. Το έχω ακούσει αρκετές δεκάδες φορές. Η φωνή, τα γυρίσματα της, το πάθος, η αραβική γλώσσα που δεν καταλαβαίνω - και γίνεται κομμάτι της μουσικής - δημιουργούν ένα μείγμα αξεπέραστα γοητευτικό. Σαγηνευτικό.

Ερμηνεύτρια του τραγουδιού είναι Asmahan, η Βασίλισσα του Βουνού, όπως την αποκαλούσαν οι συμπολίτες της στην Σουέιντα της Συρίας. Στα μάτια μου όμως φαντάζει ως Νεράιδα. Η ζωή της ξεκίνησε από το νερό και κατέληξε σε αυτό. Από το Αιγαίο στο Νείλο. Στα 26 χρόνια που πρόλαβε να ζήσει έκανε εμπειρίες που μερικοί από εμάς θα χρειάζονταν αρκετές ζωές για να τις ζήσουν. Παντρεύτηκε τρεις φορές, απέκτησε μια κόρη, έπαιξε σε κινηματογραφικές ταινίες, ηχογράφησε τραγούδια και υπήρξε ακόμη και μυστική πράκτορας στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γεννήθηκε πάνω στο καράβι που μετέφερε την οικογένεια της από τη Σμύρνη στο Λίβανο το 1918. Σκοτώθηκε σε τροχαίο, όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε βυθίστηκε στο Νείλο το 1944.

Το τραγούδι Ya Habibi Taala (Αγάπη μου, έλα γρήγορα) μπορείτε να τo κατεβάσετε από εδώ (Real Audio).
Περισσότερες πληροφορίες για την Asmahan στην Wikipedia

Που να σου εξηγώ

2006-11-14T15:01:00.000+02:00

Στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης, εγκαταλείποντας ανεπιστρεπτί τις όμορφες συμπληγάδες της εφηβείας, είχαμε καταλήξει εγώ κι ο φίλος μου ο Γιώργος ότι πλέον είναι δύσκολο, αν όχι ανέφικτο, να δημιουργήσεις μια καινούρια σχέση της προκοπής. Πάντα μεταξύ του εαυτού σου και του καινούριου ανθρώπου θα μεσολαβεί το «που να σου εξηγώ». Αυτό περιελάμβανε όλα αυτά που είχαμε ζήσει τον καιρό των συμπληγάδων και που μόνο οι συνοδοιπόροι εκείνης της εποχής μπορούσαν να κατανοήσουν. Ένα αστείο, μια φράση, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο, ήταν ποτισμένα με συναισθήματα, ανθρώπους, συμβάντα, σκέψεις και όνειρα.

Ο χρόνος ως γνωστόν συνέχισε να κυλάει και μετά από χρόνια διαπίστωσα ότι πλέον μαζεύτηκαν αρκετές περίοδοι στη ζωή μου που κατέχουν την ετικέτα «που να σου εξηγώ». Κάθε τέτοια περίοδος, χαρακτηρίζεται από την παρουσία διαφορετικών προσώπων που συνάντησα, είναι συνήθως ποτισμένη μέχρι τα σωθικά με νοσταλγία και αφελή πεποίθηση μεγαλείου. Περηφάνια για τους μυστικούς κώδικες που μόνο εγώ και οι εκλεκτοί συνοδοιπόροι μπορούν να κατανοήσουν.

Κοιτάζοντας όμως γύρω μου βλέπω ότι όλοι οι άνθρωποι που συναντώ κουβαλούν τα «που να σου εξηγώ τους». Είναι κοινή συνισταμένη της ανθρώπινης φύσης η πεποίθηση της μοναδικότητας και του μεγαλείου που θεωρεί ότι κουβαλά ο καθένα μας. Συχνά-πυκνά εκνευρίζομαι όταν βλέπω κάποιον καβάλα στο καλάμι αυτής της πεποίθησης να προσπαθεί να ισοπεδώσει όλους τους άλλους γύρω του. Αλλά το μόνο που κάνω τις περισσότερες φορές είναι να σκέφτομαι το «που να του εξηγώ τώρα».

Στο ταξί

2006-09-26T09:50:00.000+03:00

«Ήρθα στην Αθήνα πριν από 38 χρόνια. Τότε φορούσα κουστούμι και γραβάτα όταν κατέβαινα στο χωριό για να γνωρίζουν όλοι ότι είμαι Αθηναίος. Είχα μια μύτη ίσα με κει πάνω. Σήμερα ντρέπομαι να πω ότι μένω στην Αθήνα… Όλοι για ένα κομμάτι γης στην επαρχία παρακαλάμε… Όταν πάρω την γαμημένη σύνταξη (με το παρντόν) θα κατέβω στο χωριό για πάντα. Να ζήσω τουλάχιστον όσα χρόνια μου απομένουν σαν άνθρωπος.»

«Τις προάλλες ένας γιατρός ήθελε να μου κάνει τον ξύπνιο. Άλλο κυκλοφοριακό και άλλο κυκλοφορικό μου λέει, όταν του ανέφερα τα προβλήματα που έχω με την υψηλή μου πίεση. Ήθελε να μου κάνει και διάλεξη περί γλώσσας, άλλα τον έκοψα. Γιατρέ, ωραία όλα αυτά που λες, αλλά εγώ πάσχω από κυκλοφοριακό όσο και να βαράς τον κώλο σου κάτω.»

Pleasant Street

2006-06-16T14:41:00.000+03:00

Ο καθένας έχει κάποια τραγούδια που όχι απλώς τον συνόδεψαν σε κάποια φάση της ζωής του, αλλά που έγιναν φάση της ζωής του. Το Pleasant Street είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για μένα. Είναι η εποχή που πετούσα.

Θα πρέπει να ήταν μια από τις πρώτες συναυλίες (αν όχι η πρώτη) του Eric Burdon στη Θεσσαλονίκη στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, αυτό που όλος ο κόσμος ήξερε ως «Παλαί ντε Σπορ», αρχές δεκαετίας 80. 400 δραχμές το εισιτήριο. Θυμάμαι σαν και τώρα την χαρά όταν πήρα το εισιτήριο στα χέρια μου λίγες μέρες πριν την συναυλία.

Τα βράδια τότε συνήθιζα να κλειδαμπαρώνομαι στο δωμάτιο μου και να διαβάζω ακούγοντας ράδιο. Έχτιζα τις μυθολογίες μου και ικέτευα την ιέρεια μου. Κάποιος καλός άνθρωπος στο Πρώτο Πρόγραμμα (πόσοι καλοί άνθρωποι υπήρχαν τότε στην Ελληνική Ραδιοφωνία δε λέγεται) παρουσίασε σε μια εκπομπή ολόκληρο το άλμπουμ του Tim Buckley, Goodbye and Hello. Την επόμενη ημέρα «σκότωσα» το εισιτήριο του Eric Burdon χωρίς κανέναν δισταγμό και αγόρασα το δίσκο. Τον έλιωσα κυριολεκτικά ακούγοντας τον. Τα βράδια έπαιρνα τους δρόμους μεθυσμένος, έκανα ίσως δεκάδες χιλιόμετρα με τους ήχους του Pleasant Street να με συνοδεύουν από μνήμης. Περπατούσα και το μόνο που έβλεπα μπρος μου ήταν το πιο όμορφο και ξέγνοιαστο χαμόγελο του κόσμου. Και κυνηγούσα να το πιάσω.

Σπάνια πλέον ακούω αυτό το τραγούδι. Ας όψεται η δισκοθέτισσα που με έβαλε στον πειρασμό να το ξανακούσω και να γεμίσουν σκουπιδάκια τα μάτια μου.

Νόμιζες ότι πετούσες και μετά άνοιξες τα μάτια.

Παρατηρώντας τη χωματερή ιδεών

2006-06-13T14:43:00.000+03:00

Μετά το προχθεσινό άρθρο (11/6/06) στο Ε της Ελευθεροτυπίας του δημοσιογράφου Κ.Γ. έγινε το έλα να δεις στο χωριό μας. Αρκετοί ΙστολογιοΓράφοι (ΙΓ) έσκισαν τα καλτσόν τους από εκνευρισμό για την - και καλά - σκληρή επίθεση που έχει εξαπολύσει το κατεστημένο των διαπλεκόμενων συγκροτημάτων παραγωγής έντυπου υλικού προς την κοινότητα των ΙστολογιοΓράφων, η δε ψυχραιμία έφυγε και πάλι στις περισσότερες περιπτώσεις για πολυήμερες διακοπές.

Η κοινότητα των ιστολογιογράφων

Ακόμη και ο Προκρούστης να ήσουν θα ήταν δύσκολο να ανακαλύψεις μια κοινή ταυτότητα σε αυτούς που διατηρούν ΙΓια, δηλαδή να σχηματίσεις κοινότητα με ομοιογενή χαρακτηριστικά. Υπάρχει ένας σχετικά νέος διαδραστικός τρόπος έκφρασης, ο οποίος είναι εύκολα και ελεύθερα προσβάσιμος. Επομένως αν θέλεις να εκθέσεις τον εαυτό σου, τα γραπτά σου, τις απόψεις σου, τα ενδιαφέροντα σου, αν θέλεις να επικοινωνήσεις ή να παρηγορήσεις τη μοναξιά σου, έχεις πλέον ένα ακόμη μέσο στη διάθεσή σου.

Βέβαια αν ήσουν ο Tajfel ή ο Turner μπορεί και να χαμογελούσες καθώς με την τελευταία αντιπαράθεση μεταξύ Δημοσιογραφίας και Ιστολογιογραφίας βρίσκεις ακόμη μια ενδιαφέρουσα επιβεβαίωση της θεωρίας σου

Συγκριτικά είναι λίγοι οι ΙΓοι. Αν ασχοληθείς λίγο προσεκτικά θα δεις ότι υπάρχουν και ουκ ολίγοι στους λίγους ΙΓους οι οποίοι είναι δημοσιογράφοι. Και αυτό είναι πολύ φυσικό, οι άνθρωποι επέλεξαν ως επάγγελμα τους το γράψιμο και όπου μπορούν γράφουν.

Είναι αλήθεια ότι αρκετοί ΙΓοι θα μπορούσαν άνετα να γράφουν επαγγελματικά και αρκετοί δημοσιογράφοι όπως είπαμε και παραπάνω γράφουν ήδη σε ΙΓια. Δυστυχώς για τους συμπαθείς οπαδούς του τσουβαλιάσματος έχουμε δύο αντίπαλα στρατόπεδα που είναι ως ένα βαθμό συγκοινωνούντα δοχεία.

Οι φθηνές αναγωγές που δεν κοστίζουν τίποτα

Το πέρασμα από τον Κ.Γ., στον δημοσιογράφο, Ελευθεροτυπία, μεγαλοεκδότες και διαπλεκόμενα γίνεται μέχρι να πάρεις μια ανάσα. Και αυτό βέβαια δεν κοστίζει τίποτα. Το πέρασμα από το άρθρο, ποιος το έγραψε, ο Κ.Γ., αντιπαθητικός, άσχετος, γίνεται με την ίδια φθηνή ευκολία.

Έχουμε λοιπόν ένα άστοχο ή εμπαθές άρθρο ενός δημοσιογράφου για τα Ιστολόγια. Αλλά το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι όταν κρίνονται κάποια αποσπάσματα του άρθρου (βλέπε για παράδειγμα εδώ), η επιχειρηματολογία είναι ως επί το πλείστον του στυλ: δίκιο έχεις, αλλά κοίτα τα χάλια του κλάδου σου!

Η αντιπαλότητα (αν πρόκειται τελικά για κάτι τέτοιο) είναι ανόητη. Θα μπορούσε κανείς σχετικά εύκολα να αλλάξει το άρθρο του Κ.Γ. και τοποθετώντας όπου blog - εφημερίδες και όπου ονόματα ιστολογιογράφων ονόματα δημοσιογράφων να διαβάσει μια εξίσου ενδιαφέρουσα εκδοχή του! Αυτό όμως τίποτα δεν θα αποδείκνυε για την ποιότητα των ιστολογίων. Αρκετά βέβαια για την ποιότητα των εφημερίδων. Μήπως τελικά είναι πραγματικά «άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας»;

Καλώς όρισες Άνοιξη

2006-03-31T18:27:00.000+03:00

Δέσμιος του φόβου για τη θάλασσα. Φόβος στο αεροπλάνο. Φόβος στην εθνική οδό. Φόβος του θανάτου ή μήπως της ταλαιπωρίας πριν απ’ αυτόν;

Μέσα στην πόλη δε φοβάμαι. Φοβάμαι τα ταξίδια. Θέλω να φεύγω, αλλά συνήθως μένω. Δε μετακινούμαι εύκολα. Έχω κολλήσει σαν το στρείδι στο βράχο της πόλης.

Μου αρέσουν πολύ οι νέες εικόνες, οι όμορφες εικόνες. Το διαμέρισμα φαντάζει σαν κλουβί αυτές τις μέρες. Δεν θέλω να είμαι στην Αθήνα. Δε θέλω πόλεις. Κάτι σαν χίπικο όνειρο μετανοημένου γιάπι: θέλω να ζήσω στη φύση, να την νιώσω, να προσπαθήσω να την καταλάβω. Η επανάληψη της πόλης με απομυζεί, σκοτώνει τη φαντασία, κοιμίζει τους φόβους, με ωθεί σε νάρκη δίχως όνειρα, με καθοδηγεί στην απάθεια, στην αθεράπευτη αδιαφορία για τα πάντα.

Το χρήμα. Η εργασία που παρέχει το χρήμα αποτελεί το λογικό επιχείρημα που επικροτεί την απάθεια. Τον εν ζωή θάνατο.

Θέλω ν’ ακούω το φλοίσβο της θάλασσας, αλλά όχι από τα ηχεία της τηλεόρασης. Θέλω ν’ ακούω τον αέρα να λυσσομανά και το αποτέλεσμα της οργής του να είναι το ουρλιαχτό των δέντρων κι όχι οι συναγερμοί των αυτοκινήτων. Θέλω να νιώθω πραγματικό φόβο κι όχι ψευδεπίγραφες φοβίες.

Υποψίαζομαι ότι κι εσύ μπορεί να νιώθεις το ίδιο. Μαζέψε χάρτες. Χαράξε πορείες και περπάτησε τες. Όχι όμως από το κρεββάτι, δεν ωφελεί. Το έχω δοκιμάσει χιλιάδες φορές.

Μια παλιά αρχή...

2006-03-31T17:58:00.000+03:00

Ώρες τώρα διαβάζω. Μέρες, μήνες, χρόνια διαβάζω. Νιώθω σαν μια δεξαμενή λέξεων, εννοιών, εικόνων. Κι όλο σκέφτομαι πως θα πρέπει ν’ αδειάσω λίγο, να ξεφορτωθώ κάτι από αυτά που έχουν μαζευτεί μέσα μου σε μια προσπάθεια να δημιουργήσω χώρο, να πορευτώ επιτέλους αμφίδρομα. Μα πάντα σκοντάφτω…

Ο Γιώργος κάποτε είπε: «Ρε μαλάκα, έχουν γραφτεί τα πάντα, δεν έμεινε τίποτα να γράψουμε εμείς!!!».

Από τη στιγμή που οι δυνατότητες και οι προϋποθέσεις εύκολης συγγραφής πολλαπλασιάστηκαν, αυξήθηκαν και τα κείμενα με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Επαναλήψεις, αυτοσχεδιασμοί πάνω στα ίδια μοτίβα. Χρειάζεσαι μέρες για να διαβάσεις μόνο τους τίτλους των βιβλίων που κυκλοφορούν. Η βδομάδα δε σου φτάνει ούτε καν για να διαβάσεις τις κυριακάτικες εφημερίδες. Κι έτσι ξεφυλλίζεις, εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, blogs, διαβάζεις ό,τι προλαβαίνεις κι επιλέγεις ό,τι μπορείς από το πλήθος υλικού που σε βομβαρδίζει.

Οι πληροφορίες αυξάνουν με ξέφρενους ρυθμούς και δεν έχεις πλέον ούτε μαθηματικά την πιθανότητα να τις γευτείς όλες. Δεν έχεις ουσιαστικά χρόνο να επιλέξεις. Άλλοι το κάνουν αυτό για σένα, κι εσύ και πάλι δεν προλαβαίνεις να επιλέξεις από τις επιλογές των επιλογών.

Για να εκδικηθείς την ανημποριά σου διαβάζεις και πολλές φορές ξαναδιαβάζεις αυτά που είχες διαβάσει και παλιότερα. Στο μυαλό σου βέβαια τριγυρνάν εφήμερα σχέδια για μελέτες, έρευνες που δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ. Γιατί βλέπεις τα πολλά σου ενδιαφέροντα να σε τυραννάν συνεχώς. Κι εκεί που νομίζεις ότι βάζεις κάποια τάξη όλο και ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα, νέες πληροφορίες, στοιχεία που ποτέ δε θα προλάβεις να κοιτάξεις. Φυσικά τα περισσότερα είναι σκουπίδια, αλλά καθώς εκ των προτέρων δε γνωρίζεις που βρίσκονται τα διαμάντια και που οι στάχτες, μένεις μετέωρος.

Τόσα πολλά αυτά που θέλεις και τόσα λίγα αυτά που μπορείς. Τόσα λίγα αυτά που πραγματικά χρειάζεσαι και τόσα πολλά αυτά που νομίζεις ότι χρειάζεσαι. Βούρκος. Ενοχές για ό,τι δεν προλαβαίνεις, ενοχές για αυτά που κάνεις. Φόβος γι’ αυτά που χάνεις, απόγνωση γι’ αυτά που έχασες.

Κάποτε είχα γράψει «προτάσεις μιας ευθείας που διχάζουν την αγωνία» και τώρα μπορώ να συμπληρώσω: οροσειρές πληροφοριών που συνοψίζονται σε μια πρόταση που δεν τολμάς ν’ αρθρώσεις.

Η πολυπλοκότητα με την απλότητα σ’ έναν αέναο χορό λικνίζονται στην πίστα κι εσύ λιγάκι παραπέρα δεν μπορείς να αποφασίσεις, δε θέλεις ν’ αποφασίσεις ποια θα διαλέξεις για ντάμα σου. Πεπεισμένος ότι είσαι ερωτευμένος και με τις δυο, αγκαλιάζεις τη μοναξιά. Το εγώ σου σε αεικίνητη περιπλάνηση σε βαλτόνερα.

Η κούραση των κύκνων

2006-02-20T10:32:00.000+02:00

Κεντρικό δελτίο ειδήσεων ΝΕΤ χθες βράδυ η μεγάλη αποκάλυψη: τελικά οι κύκνοι μπορεί και να μην πεθαίνουν από την γρίπη των πτηνών, αλλά από την κούραση, καθώς κάνουν μεγάλα ταξίδια και ήταν και βαρύς ο χειμώνας. Αποκλειστική συνέντευξη κυνηγού δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι τελικά είναι η κούραση και όχι η γρίπη που σκοτώνει τους κύκνους, «το είπαν και πολλοί επιστήμονες που πέρασαν από δω».

Κεντρικό δελτίο ειδήσεων ARD (πρώτο γερμανικό κρατικό κανάλι) χθες βράδυ: σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχτηκε η νήσος Rügen. Προληπτική θανάτωση χιλιάδων πτηνών.

Στην Ελλάδα ένας γραφειοκράτης γενικός γραμματέας υπουργείου δηλώνει: δεν πρέπει να υπάρχει πανικός, εξάλλου ο κίνδυνος δεν είναι μεγάλος καθώς η ασθένεια δεν έχει βρεθεί για την ώρα σε κατοικίδια ζώα. Στην Γερμανία η πρωθυπουργός της χώρας επισκέπτεται τη Rügen και δηλώνει ότι η κυβέρνηση αναγνωρίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης και θα προσφέρει κάθε δυνατή υποστήριξη.

"Κι ύστερα μου μιλάς για καλοκαίρια ..."

Τους έχω βαρεθεί

2005-11-10T10:10:00.000+02:00

Υπάρχουν αυτοί που βλέπουν σε κάθε καμένο αυτοκίνητο τις φλόγες μιας νέας επανάστασης.

Υπάρχουν αυτοί που βλέπουν σε κάθε καμένο αυτοκίνητο ανεξέλεγκτους αλήτες.

Υπάρχουν αυτοί που εγκωμιάζουν άμεσα το γεγονός

Υπάρχουν αυτοί που καταδικάζουν άμεσα το γεγονός

Ανεπίκαιροι παλιάτσοι της εκάστοτε επικαιρότητας. Βλέπουν σε οποιοδήποτε γεγονός συμβεί σε αυτόν τον πλανήτη ακριβώς το ίδιο πράγμα: την επιβεβαίωση της ιδεοληψίας τους και έχουν πάντοτε, μα πάντοτε, κοινό παρονομαστή τη βία.

Όσο περνάν τα χρόνια το μαύρο και το άσπρο τους με ενοχλούν όλο και περισσότερο.

Μια καθημερινή

2005-11-02T17:32:00.000+02:00

- Όλα είναι σκατά!

- Κάτι πρέπει να κάνουμε

- Πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα

- Κάτι πρέπει να κάνουμε

- Πρέπει να αντιδράσουμε

- Δεν μπορεί να μένουμε έτσι απαθείς

- Πιάσε το τηλεκοντρόλ

- Άλλαξε κανάλι ρε μαλάκα, θα αρχίσει ο αγώνας

- Βάλε και τρία παγάκια στο φραπέ

- Εμένα φέρε μου μια μπύρα

Επετειακό

2005-10-26T17:29:00.000+03:00

Τέτοιες μέρες πάντοτε θυμάμαι τον Τάδε. Πριν πολλά χρόνια ο Τάδε ήταν συμμαθητής μου στο Λύκειο. Είχε καλούς βαθμούς και μακριά μαλλιά. Για το δεύτερο ήταν πολύ περήφανος. Παραμονή του Αγίου Δημητρίου γίνονταν η σχολική γιορτή της επετείου του ΟΧΙ και όταν ο Διευθυντής του σχολείου ανήγγειλε το σημαιοφόρο και τους παραστάτες της παρέλασης ακούγονταν αρκετά εκνευρισμένος. Ήταν πρώτη φορά στην σταδιοδρομία του που όφειλε να ανακοινώσει ότι σημαιοφόρος είναι ο Τάδε, αλλά επειδή αρνήθηκε να συμμετάσχει στην παρέλαση την θέση του καταλαμβάνει ο Δείνα. Όταν ακούστηκε το όνομα του Τάδε ένα ασυνήθιστα παρατεταμένο χειροκρότημα κάλυψε τη φωνή του Λυκειάρχη. Εμείς οι φίλοι του μάλιστα, τρέξαμε να συγχαρούμε τον Τάδε για την γενναία του άρνηση.

Χθες μετά από πολλά χρόνια, τυχαία έπεσα πάνω στον Τάδε καθώς πήγαινα στη δουλειά. Ήταν φαλακρός, καλοδιατηρημένος όμως, με κουστούμι και γραβάτα. Δεν ήμουν καν σίγουρος ότι ήταν αυτός, αλλά το διερευνητικό μου βλέμμα κίνησε την περιέργεια του και άρχισε κι αυτός να με κοιτάζει επίμονα. «Αργύρη …;». «…, εσύ είσαι, καλά το σκέφτηκα. Χαθήκαμε… Άλλαξες τόσο πολύ!!!». «Τι μου θύμισες τώρα! Να βρεθούμε ρε, να θυμηθούμε τα παλιά. Να πάρε μια κάρτα μου και τηλεφώνησε μου όποτε μπορείς, πες το όνομα σου και η γραμματέας μου θα σε συνδέσει αμέσως. Κοίτα σύμπτωση! Ο Αργύρης… Έχουμε πολλά να πούμε… Θα σ’ αφήσω τώρα όμως γιατί έχω αργήσει. Πάω στο σχολείο της κόρης μου. Σημαιοφόρος η μικρή! Ίδια ο πατέρας της! Όχι θα αφήσουμε τους ξένους να μας πάρουν και τη σημαία!». Κοκάλωσα. Δεν είπα λέξη. Έμεινα με την κάρτα στο χέρι να τον κοιτάω να απομακρύνεται.

Αμνησία

2005-10-17T18:57:00.000+03:00

- Χάσαμε τις μνήμες. Χάσαμε τις εικόνες. Ξανά. Χάσαμε τις μνήμες! Χάσαμε τις εικόνες! Δε μας μένει τίποτα πια να περιγράψουμε. Λευκό χαρτί. Δεν υπάρχει παρελθόν. Αμνησία.

- Μα τότε πως προφέρεις αυτές εδώ τις λέξεις που αιωρούνται στο μυαλό σου;

- Αιωρούνται καλά το είπες. Πεντάρφανες. Δίχως να γνωρίζουν το λόγο ύπαρξης τους. Βγαίνουν μηχανικά από τα νευρωνικά γρανάζια του εγκεφάλου.

- Όλα αυτά που λες περιέχουν εικόνες, περιέχουν γνώση και άρα μνήμη. Σταμάτα να αντιφάσκεις παραδοξολογώντας!

- Αντιφάσκω λες. Έτσι θέλεις να πιστεύεις. Δεν αποκλείω όμως να ‘χεις και δίκιο. Κατέχω τις μνήμες. Κατέχω τις εικόνες. Κατέχω τις λέξεις. Μα δεν μπορώ να παντρέψω τις μνήμες με τις εικόνες και αυτές με τις λέξεις για να ξεφύγουν από την καταδίκη τους στη λήθη. Νιώθω ανήμπορος μπροστά τους. Κι έτσι ανακάλυψα την αμνησία. Μια εύκολη διέξοδος θα πεις, αλλά όταν φύγω θα επέλθει κι αυτή. Αμνησία για όλα όσα έζησα, γνώρισα, ένιωσα. Επομένως η αντίφαση αρχίζει και χάνεται και γίνεται σκληρή πραγματικότητα, δε νομίζεις; Η επίγνωση της μελλοντικής λήθης στοιχειοθετεί τη γενεσιουργό αιτία της αμνησίας μου.

- Εσύ όμως ζεις. Λες πως δυσκολεύεσαι να εκφραστείς και να διασώσεις αυτά που βίωσες, αλλά εξακολουθείς να υπάρχεις, επομένως η λήθη δεν έχει συντελεστεί. Άρα η αντίφαση στα λεγόμενά σου εξακολουθεί να υπάρχει. Όσο ζεις, αποτελείς απόδειξη της. Αν πεθάνεις, το επανεξετάζουμε το θέμα.

Σταθερές αξίες

2005-10-14T14:46:00.000+03:00

Το φέρε η μοίρα και καθημερινά εδώ και πολύ καιρό περνάω πολλές φορές την ημέρα μπροστά από μια Πράσινη Τράπεζα. Την πρώτη φορά που είδα το κατάστημα παραξενεύτηκα είναι αλήθεια. Σε μια πόλη εκατομμυρίων, το μόνο πράγμα που καλλιεργείται είναι τα φυτά στις γλάστρες των πολυκατοικιών και το μόνο πράσινο οι χλωροτάπητες των ποδοσφαιρικών γηπέδων και αν έχεις έντονη φαντασία τα αόρατα δέντρα που φυτεύτηκαν για τους Ολυμπιακούς. Μου φαίνονταν λίγο σουρεαλιστικό να υπάρχει Πράσινη Τράπεζα.

Μετά το είδα πιο αισιόδοξα το πράγμα και είπα ότι είναι μια όαση η πράσινη τράπεζα μέσα στο ατέλειωτα κυβικά μπετόν. Μικρούλα, με τα παλιά της γραφεία που μου θυμίζουν έντονα έδρες σχολικής τάξης της εποχής μου, είναι μια παραφωνία δίπλα στις λαμπερές ιδιωτικές τράπεζες με τα designατα έπιπλα που γέμισαν τη γειτονιά μας τα τελευταία χρόνια. Εκεί όλοι κουστουμαρισμένοι, εδώ όλοι εξεζητημένα απλά ντυμένοι, τους βλέπεις όλη την ώρα να μιλάνε στο τηλέφωνο ή μεταξύ τους, εκτός από τους ταμίες που δεν προλαβαίνουν καθώς εξυπηρετούν ό,τι ώρα και να περάσω συνταξιούχους. Οι μόνοι νέοι άνθρωποι είναι οι σαραντάρηδες υπάλληλοι, πελάτη κάτω από εξήντα σπάνια βλέπω.

Μου έκανε επομένως μεγάλη εντύπωση όταν πριν από μερικούς μήνες είδα μια μέρα σε ένα από τα γραφεία έναν πραγματικά νέο άνθρωπο (πάνω από 25 χρονών δεν τον έκανες). Συνεσταλμένος καθόταν στο γραφείο του, το οποίο έλαμπε από καθαριότητα, κανένας φάκελος, κανένα πληκτρολόγιο, μόνο μια σκονισμένη οθόνη υπολογιστή στο πλάι που αναρωτιόσουν τι γυρεύει εκεί. Σκέφτηκα ότι μάλλον είναι νέος υπάλληλος και περιμένει τους συναδέλφους του να του δείξουν σιγά-σιγά τη δουλειά. Το σκηνικό όμως δεν άλλαξε. Περνούσα κάθε μέρα και τον έβλεπα εκεί καθισμένο στο άδειο του γραφείο. Τις περισσότερες φορές είχε ένα απλανές βλέμμα, αλλά κάποτε έριχνε και αμήχανες ματιές γύρω του, χαμόγελο του ποτέ δεν είδα. Μου έκανε τόση εντύπωση η όλη κατάσταση που τον βάπτισα μάλιστα και ινδιάνικα: το Ανέκφραστο Πρόσωπο.

Οι μέρες κυλούσαν κι εγώ στα συνεχή περάσματα μου έριχνα πάντα μια γρήγορη ματιά στο Ανέκφραστο Πρόσωπο, η μόνη αλλαγή που διαπίστωνα ήταν το χρώμα από τα μπλουζάκια που φορούσε, άλλοτε μαύρο, άλλοτε κόκκινο, άλλοτε πράσινο. Πολυχρωμία και όλα τα άλλα ίδια. Ακίνητος με το απλανές βλέμμα και το άδειο γραφείο θύμιζε κούκλα σε βιτρίνα καταστήματος στο λίγο πιο άσχημο, πιο μαυριδερό και πιο κοντό. Τους τελευταίους τρεις μήνες η σκηνή επαναλαμβανόταν καθημερινά με εξαιρέσεις μετρημένες στα δάκτυλα: τρεις-τέσσερις φορές είχε απεργία και το κατάστημα παρέμενε κλειστό και δύο φορές το κατάστημα ήταν πάλι κλειστό με μια κόλλα Α4 στην είσοδο που πληροφορούσε με έναν βαριεστημένο γραφικό χαρακτήρα «ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΟ ΛΗΣΤΕΙΑΣ». Σαββατοκύριακα δεν περνούσα από εκεί οπότε η εικόνα για μένα ήταν σταθερή, η λεζάντα το ίδιο: Το Ανέκφραστο Πρόσωπο εν ώρα εργασίας.

Στην αυτιστική εποχή που ζούμε είναι καλό να υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν αλλάζουν γύρω μας. Έτσι όπως μερικές χιλιάδες συμπατριώτες μου μπορούν να νιώθουν ανακούφιση όταν βλέπουν για εικοστή φορά ένα επεισόδιο σε επανάληψη από το «Καφέ της Χαράς», μπορώ κι εγώ να ηρεμώ στη θέα της Τράπεζας με το Ανέκφραστο Πρόσωπο.

Σκεφτείτε τώρα την έκπληξη μου όταν περνώντας πριν από λίγες μέρες μπροστά από την Τράπεζα βλέπω στη θέση του Ανέκφραστου Προσώπου να κάθεται μια όμορφη κοπελίτσα και το Ανέκφραστο Πρόσωπο δίπλα της να χαμογελά και να συζητά μαζί της. Έμεινα σα χάνος παγωμένος στη μέση του δρόμου. Με ξύπνησε μια κυρία που έπεσε πάνω μου και έβαλε τις φωνές. Τις επόμενες ημέρες έμελλε να μάθω για τα καλά ότι ο κόσμος δεν είναι πλέον ο ίδιος. Το πρώην Ανέκφραστο Πρόσωπο είχε μεταβληθεί εντελώς, χαμογελούσε, πήγαινε πέρα-δώθε και όλη την ώρα μιλούσε με την κοπέλα η οποία φορούσε διαρκώς ένα ελκυστικό χαμόγελο. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι οι δυο τους φλέρταραν ξεδιάντροπα. Σκέφτηκα να διαμαρτυρηθώ στον Διευθυντή του καταστήματος αλλά και πάλι με πρόλαβαν τα γεγονότα.

Έχει παρέλθει πλέον μια βδομάδα και τη θέση του Ανέκφραστου Προσώπου έχει πάρει η Χαμογελαστή Γλάστρα. Νιώθω ανακούφιση που εξαφανίστηκε το πρώην Ανέκφραστο Πρόσωπο και έχω ήδη αρχίσει να συμπαθώ την Χαμογελαστή Γλάστρα. Το μόνο που με ανησυχεί είναι ότι πλέκει διαρκώς αμήχανα τα χέρια της πάνω στο άδειο της γραφείο και φοβάμαι ότι δεν θα αντέξει για πολύ καιρό μια τόσο σκληρή δουλειά.

Άσπρο - μαύρο

2005-10-13T19:17:00.000+03:00

Ο χρόνος αμέριμνος κυλάει. Η φύση απέριττα λειτουργεί. Ο Πλάτων μίλαγε για δύσκολους και εύκολους ανθρώπους κι εγώ ανακαλύπτω συνεχώς πολλούς μεταγενέστερους που προσδιόρισαν ο καθένας και άλλη τυπολογία. Η διαφορετική πρόσληψη των πραγμάτων και συμβάντων. Οι διαφορετικές πράξεις. Τι είναι ευχάριστο; Τι είναι δυσάρεστο; Το ίδιο αποτέλεσμα, ας πούμε ευτυχή έκβαση ενός γεγονότος, ο δύσκολος δεν θα το χαρεί το ίδιο με τον εύκολο. Εάν αντιμετωπίσει 5 συμβάντα, 4 θετικά και ένα αρνητικό, θα μείνει προσκολλημένος στο αρνητικό. Εάν πετύχει 9 από τους 10 στόχους του θα στενοχωριέται για τον δέκατο που δεν πέτυχε. Στην άλλη άκρη ο εύκολος, αν πετύχει τον έναν από τους 10 στόχους του θα χαίρεται με αυτόν. Πολλές οι διαβαθμίσεις από το ένα άκρο στο άλλο. Πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι.

Ερχόμαστε έτσι στο επόμενο πρόβλημα: την απλή τυπολογία, κατηγοριοποίηση σε άσπρο - μαύρο, σε δώδεκα ζώδια, σε τέσσερις τύπους, σε δύσκολους και εύκολους ανθρώπους. Σπάνια μπορείς να κατατάξεις ανθρώπους σε κατηγορίες και να είσαι βέβαιος για την καθολική ισχύ της επιλογής σου. Το πρόβλημα είναι ότι τις περισσότερες φορές βρισκόμαστε κάπου ενδιάμεσα. Λίγο από αυτό, λίγο από εκείνο. Από την άλλη όμως το "τσουβάλιασμα" σε κατηγορίες είναι πιο ελκυστικό. Μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος γύρω μας και εμείς οι ίδιοι, μπορούμε να γίνουμε αντικείμενο απλής και ξεκάθαρης περιγραφής. Ψευδαίσθηση αποτελεσματική καθώς υποβάλλει ότι κατανοούμε και ερμηνεύουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Η προοπτική αντίθετα του ενδιάμεσου μιας κλίμακας, μπερδεύει τα πράγματα, δεν δίνει σαφείς απαντήσεις. Τι σημαίνει άραγε ότι βρίσκομαι κάπου στη μέση των δύο πόλων, για να μείνουμε στο παράδειγμα μας: εύκολος και δύσκολος; Τι είμαι τελικά? Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Το μόνο που καταφέρνω με την εισαγωγή του continuum ανάμεσα σε δύο πόλους, είναι να μην δίνω ξεκάθαρες απαντήσεις.

Το γκρίζο μπερδεύει. Αντίθετα το άσπρο ή το μαύρο είναι ξεκάθαρα. Απαντούν με σαφήνεια. Τι να κάνουμε, λοιπόν; Να προσποιηθούμε ότι το γκρίζο δεν υπάρχει και να υποκριθούμε ότι το τάδε είναι άσπρο και το δείνα μαύρο; Ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται από το συμπέρασμα "τα πράγματα δεν είναι άσπρα ή μαύρα". Δεν οδηγείται πουθενά.

Κι έτσι αναζητώντας τη λύση, καταλήγουμε, προσωρινά ίσως, στη σύγκριση. Στη σχετικότητα δηλαδή κάθε χαρακτηρισμού προς μια ομάδα σύγκρισης. Η διαφορική ψυχολογία δέχεται, και εδώ συμφωνούμε σχεδόν όλοι, ότι οι άνθρωποι διαφέρουν μεταξύ τους. Συνεχίζοντας λοιπόν με το πλατωνικό παράδειγμα μας, μπορούμε να πούμε ότι, ακόμη και εάν δεν υπάρχει ο απόλυτα δύσκολος και ο απόλυτα εύκολος άνθρωπος, όπως μας τον περιγράφει ο Πλάτωνας, κάποιοι άνθρωποι είναι περισσότερο "εύκολοι" από κάποιους άλλους, το ίδιο συμβαίνει και με τους "δύσκολους".

Έπεται κάποτε συνέχεια...

Φτερά και σπόροι

2005-10-13T14:56:00.000+03:00

Βγαίνεις από το αβγό μικρό πουλάκι. Κάτι λίγα πούπουλα η μοναδική σου φορεσιά. Μεγαλώνοντας, μεγαλώνουν και τα πούπουλα, κάποτε πιστεύεις ότι έγιναν φτερά. Δοκιμάζεις να πετάξεις. Πόσα μέτρα άραγε θα καταφέρεις;

Τις περισσότερες φορές προσγειώνεσαι ανώμαλα στη γη. Βρίσκεις κουράγιο, ξαναπροσπαθείς. Μερικοί άνθρωποι συνεχίζουν μια ζωή ολόκληρη. Οι περισσότεροι τα παρατάνε νωρίς και ασχολούνται αποκλειστικά με την αναζήτηση σπόρων.

ΑΠΟΚΡΙΕΣ

2005-10-12T15:33:00.000+03:00

Η όλη μανία με τα blogs μου θυμίζει Απόκριες αλλοτινών εποχών. Μασκαρευόμασταν προσπαθώντας να υποδυθούμε κάτι ιδιαίτερο, θέλαμε να είμαστε οι καλύτεροι και οι πιο πρωτότυποι για να διαπιστώσουμε μετά ότι οι περισσότεροι είχαν την ίδια φαεινή ιδέα με εμάς και είχαν ντυθεί καουμπόηδες ή Ζορό, μπαλαρίνες ή γατούλες. Ακόμη χειρότερα γίνονταν τα πράγματα στην καθιερωμένη σχολική έκθεση που ακολουθούσε με θέμα «Πώς πέρασα τις Απόκριες», όπου 25 στα 30 παιδιά της τάξης ξεκινούσαν με την πρωτότυπη εισαγωγή «Τι χαρά, τι χαρά ήρθαν οι Αποκριές!».

Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και στην μπλογκόσφαιρα: «τι χαρά, τι χαρά, έχω προσωπικό μπλογκ!» φωνάζει ο ένας, «τι χαρά, τι χαρά, έχω δικό μου μπλογκ!» διαλαλεί ο άλλος, «τι χαρά, τι χαρά, έχω κι εγώ μπλογκ!» σφυρίζει κάποιος παραπέρα. Και είμαστε όλοι μια «ευχάριστη ατμόσφαιρα» καθώς δεν υπάρχει η δασκάλα για να βάλει το βαθμό της. Βέβαια κι εδώ υπάρχει η βαθμολογία του «πόσες επισκέψεις είχες σήμερα», αλλά κι αυτό λύνεται εύκολα, χρόνο και διάθεση να έχεις μόνο. Πηγαίνεις και διαβάζεις τους άλλους, γράφεις κάποιο σχόλιο στα κείμενα τους, αυτοί από περιέργεια μπαίνουν και διαβάζουν τι γράφεις εσύ, αφήνουν και κανένα σχόλιο και ο κύκλος διαγράφει αλλεπάλληλες τροχιές γύρω από τον εαυτό του. Το ζητούμενο εδώ φυσικά είναι το: «Κάντε κύκλο ρε!!!!!»